Παρασκευή, 30 Απριλίου 2010

ΕΛΛΑΔΑ -ΚΥΠΡΟΣ ΚΟΙΝΗ ΔΡΑΣΗ!

Κοινή δράση Ελλάδας και Κύπρου για τα ΑΜΕΑ
Κυρώθηκε στο διοικητικό συμβούλιο της κυπριακής συνομοσπονδίας ΑμεΑ
Τους ενώνει η αρχή «τίποτα για εμάς χωρίς εμάς»

Πολυεπίπεδη συνεργασία για το κοινό όφελος των Ελλαδιτών και Κυπρίων πολιτών με αναπηρία : Αυτό είναι το “δια ταύτα” που προέκυψε από την ολιγοήμερη επίσκεψη στην Λευκωσία του προέδρου της εθνικής συνομοσπονδίας Αμεα, Γ. Βαρδακαστάνη, και τις εκ βαθέων συζητήσεις του με την ηγεσία της κυπριακής συνομοσπονδίας ενώσεων αναπήρων (ΚΥΣΟΑ). Ένα “δια ταύτα” που κυρώθηκε από μια σειρά πρωτοβουλιών που από κοινού θα δρομολογηθούν στο άμεσο μέλλον.
Την Τρίτη 20 Απριλίου ο έλληνας πρόεδρος και ο κύπριος ομόλογός του Μ. Φλωρέντζος, επισκέφτηκαν την υπουργό εργασίας της κυπριακής δημοκρατίας Σωτ. Χαραλάμπους και της έθεσαν υπόψη τους νέους ορίζοντες και προκλήσεις που γεννά για τους ανθρώπους με αναπηρία η εφ’όλης της ύλης συνεργασία. Ολες οι πρωτοβουλίες συμπυκνώνονται στην εφαρμογή της απαράβατης για το διεθνές αναπηρικό κίνημα αρχής “τίποτε για εμάς χωρίς εμάς”, σε ότι αφορά τις εφαρμοζόμενες πολιτικές για τα ΑμεΑ. Κύρια όσες προκύπτουν και θα προκύψουν με χρηματοδότηση και από τα διαρθρωτικά ταμεία της Ε.Ε. – πολιτικές υποδομής με άλλα λόγια – που απαιτούν πανταχού παρούσα (προαπαιτούμενη) την προδιαγραφή της προσβασιμότητας, σε έργα, υπηρεσίες αγαθά και δράσεις.

“Οι αναπηρικές οργανώσεις μπορούν και οφείλουν να λειτουργήσουν ως πρωτοπορία σε ότι αφορά τον σχεδιασμό και την εφαρμογή των πολιτικών, εγγυόμενες την καθολική διάχυση της διάστασης της αναπηρίας ” διαμήνυσαν από κοινού Βαρδακαστάνης και Φλωρέντζος στο κεντρικό διοικητικό συμβούλιο της ΚΥΣΟΑ την Τρίτη το απόγευμα. “Η ελληνική συνομοσπονδία θα προσφέρει την συσσωρευμένη πείρα και τεχνογνωσία της από την ενεργό συμμετοχή της στον σχεδιασμό και εφαρμογή των πολιτικών αυτών επί σειρά χρόνων” ανακοίνωσε στο συμβούλιο της ΚΥΣΟΑ ο πρόεδρος της ΕΣΑμεΑ, δεσμευόμενος από πλευράς του για την συνεχή υποστήριξη της συμμετοχής της ΚΥΣΟΑ σε δράσεις και προγράμματα που θα αφορούν τους κυπρίους αναπήρους.

Άνθρωποι με αναπηρία από την Ελλάδα και την Κύπρο, λοιπόν, αποφασισμένοι να ενώσουν δυνάμεις και να πάρουν τις τύχες των πολιτικών που τους αφορούν στα χέρια τους. Στις σκέψεις τους που αφορούν το κοντινό μέλλον είναι και η δημιουργία Ινστιτούτου Μελετών και Ερευνών για την αναπηρία Ελλάδας – Κύπρου (αντίστοιχης δομής του ινστιτούτου της ΓΣΕΕ) που θα συμβάλλει στην σταδιακή ορθολογικοποίηση των κοινωνικών και πολιτικών αντιλήψεων για θέματα αναπηρίας. Αρωγός στην υλοποίηση των όσων συναποφάσισαν ΕΣΑμεΑ και ΚΥΣΟΑ είναι και η κυπριακή κυβέρνηση, η οποία δια της υπουργού εργασίας δεσμεύτηκε ότι θα στηρίξει εμπράκτως την αρχή/αίτημα “τίποτε για εμάς χωρίς εμάς”στους σχεδιασμούς και εφαρμογές όλων των προγραμμάτων πολιτικής που απευθύνονται στους ανθρώπους με αναπηρία.
Πηγή Πληροφοριών: www.enet.gr
Καταχωρήθηκε από:
Σύλλογος Τεχνολογικής Ανάπτυξης Τυφλών (ΣΤΑΤ)
Υπηρεσία διαχείρισης πληροφοριών
Δημοσίευση απο:
BLIND.GR
Απάντηση Προώθηση

ΠΙΝΑΚΙΔΕΣ ΟΥΣΤ!

Αποτελεσματική -και σαρωτική- μοιάζει πλέον η αντεπίθεση του νόμου ενάντια στις παράνομες διαφημιστικές πινακίδες!

Μετά από αλεπάλληλες παρεμβάσεις της δικαιοσύνης, κινητοποιήσεις πολιτών, την πετυχημένη ταινία του Μανώλη Ανδριωτάκη "Προσοχή φονικές διαφημίσεις" αλλά και με αποκορύφωμα τη σύλληψη του αγωνιστή Μανόλη Σταυρουλάκη όταν μήνυσε υπαλλήλους που άλλαζαν το διαφημιστικό μήνυμα σε μια τέτοια πινακίδα, φαίνεται πως η κρατική μηχανή κινείται πλέον. Στις 7 Απριλίου έγινε σύσκεψη στην Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας όπου πάρθηκαν γενναία μέτρα (μπράβο Μαρία Λιονή!), 13 Απριλίου, σε ειδική συνέντευξη Τύπου στο Υπουργείο Μεταφορών, Υποδομών και Δικτύων, ο υπουργός υποδομών, μεταφορών και Δικτύων, Δημήτρης Ρέππας, οι υφυπουργοί Νίκος Σηφουνάκης και Γιάννης Μαγκριώτης κι ο υφυπουργός προστασίας του πολίτη, Σπύρος Βούγιας ανακοίνωσαν μέτρα διωγμού και έδωσαν προθεσμία ως τις 25 Απριλίου σε ιδιώτες και εταιρείες να αποξηλώσουν τις παράνομες πινακίδες που τυχόν έχουν τοποθετήσει στο δημόσιο χώρο. Και το αποκορύφωμα: Ειδική ιστοσελίδα για καταγγελίες!
Φωτογραφήστε και αναφέρετε την πινακίδα, οι υπηρεσίες αναλαμβάνουν για τα περαιτέρω!
Επιτέλους σε καλό δρόμο... Δυστυχώς η διαδικασία δεν ισχύει (ακόμη) παρά για ελάχιστους μόνο δρόμους της Αθήνας. Περιμένουμε.

Η εξέλιξη ολόκληρης της ιστορίας υπάρχει ωραία τεκμηριωμένη στο ιστολόγιο του Ανδριωτάκη.

Σημείωση: Την ίδια ώρα, ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης Β. Παπαγεωργόπουλος αποφεύγει να πάρει θέση για τα χιλιάδες μπάνερ -με την υπογραφή του δήμου- που κατακλύζουν τους δρόμους της πόλης, θέμα που έχει ήδη προκαλέσει εισαγγελική παρέμβαση.

ΑΝΑΠΗΡΙΑ ΚΑΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ!!!

“Δεν θα επιτρέψουμε την υποβάθμιση και την απαξίωση”

Συντάκτης: Βασίλης Μούτσιος
Το αναπηρικό κίνημα δεν θα πάρει ό,τι του δοθεί αλλά ό,τι δικαιωματικά ανήκει στα ΑμεΑ και τις οικογένειές τους, δηλώνει κατηγορηματικά ο πρόεδρος των Ελλήνων και Ευρωπαίων αναπήρων, Γιάννης Βαρδακαστάνης θέτοντας ψηλά τον πήχη των αναπηρικών διεκδικήσεων για τα χρόνια που έρχονται. Εξίσου αποφασιστικά ο Γ. Βαρδακαστάνης επιτίθεται ενάντια σε όλες τις εκδηλώσεις επίδειξης οίκτου και φιλανθρωπικής συμπόνοιας που σε περιόδους κρίσης συνήθως ευδοκιμούν ζητώντας την δια νόμου κατάργησή τους.

Δεν αποφεύγει να ασκήσει κριτική τόσο στον τομέα της εκπαίδευσης των ατόμων με αναπηρία, όσο και στον τομέα της πρόνοιας και της ταλαιπωρίας που υφίστανται με τις συνεχείς επανεξετάσεις στις Υγειονομικές Επιτροπές. Μία συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης που θέτει ξεκάθαρα τις θέσεις αρχής και τα κοινωνικά ζητούμενα του ελληνικού αναπηρικού κινήματος.

H Ελλάδα κέρδισε το στοίχημα της προσβασιμότητας; Έχουμε βελτίωση στη φυσική πρόσβαση; Προσβασιμότητα στον εξοπλισμό; Διασφάλιση προσβασιμότητας στο εκπαιδευτικό υλικό; Κανένα πρόστιμο σε δήμους που δεν παρέχουν πρόσβαση για πολίτες με αναπηρίες. Αδιαφορία…
Είναι γεγονός ότι στην Αθήνα την εποχή της προετοιμασίας των Ολυμπιακών και Παραολυμπιακών Αγώνων έγινε κάποια πρόοδος στο θέμα της προσβασιμότητας των υποδομών, χωρίς φυσικά να επιτευχθεί συνολική πρόσβαση. Η κατάσταση στην Περιφέρεια όμως απέχει πολύ από το να χαρακτηρισθεί σχετικά ικανοποιητική! Άλλωστε, τα λόγια περιττεύουν. Το τι κατάσταση επικρατεί τι ζουν καθημερινά τόσο οι μόνιμοι κάτοικοι με αναπηρία όσο και οι επισκέπτες στη Ζάκυνθο. Με ευθύνη της τοπικής Αυτοδιοίκησης, πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας, δεν τηρούνται όσα θεσπίζονται και δεν θεσπίζονται και νέα μέτρα. Δυστυχώς ακόμη και σήμερα, παρά την ύπαρξη σχετικής νομοθεσίας, κατασκευάζονται κτίρια με χρήση κοινού τα οποία δεν είναι προσβάσιμα. Και αυτό γιατί σε κανένα νόμο δεν προβλέπονται πρόστιμα και κυρώσεις για την περίπτωση μη συμμόρφωσης.

Ακατάλληλες ράμπες και λωρίδες για τυφλούς που καταλήγουν σε… εμπόδια. Έργα για το θεαθήναι;
Δικαιολογημένα καταλήγει κανείς σε αυτό το συμπέρασμα. Όμως σημαντικό αίτιο αποτελεί και η άγνοια του τεχνικού κόσμου. Σε καμία ελληνική ανώτερη ή ανώτατη σχολή δεν συμπεριλαμβάνεται στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα ως υποχρεωτικό μάθημα ο “Σχεδιασμός για όλους”. Σε πολλές πολεοδομίες και τεχνικές υπηρεσίες Δήμων αγνοούν την ύπαρξη νομοθεσίας για την προσβασιμότητα! Το αποτέλεσμα είναι ότι δε γνωρίζουν τι είναι αυτό που κατασκευάζουν! Και φυσικά οι ελληνικές τοπικές αρχές δεν έχουν μάθει να συνεργάζονται και διαβουλεύονται σε μόνιμη βάση με το εθνικό αναπηρικό κίνημα. Η συνεργασία αυτή έχει πλέον παγιωθεί στο διεθνή χώρο με θεαματικά αποτελέσματα. Αν π.χ. στη φάση παραλαβής των έργων συμμετείχε και εκπρόσωπος του τοπικού αναπηρικού κινήματος είναι βέβαιο ότι παρόμοια λάθη θα αποφεύγονταν.

Παιδιά με αναπηρίες εκτός εκπαίδευσης. Πώς θα σταματήσει ο αποκλεισμός; Ποια είναι τα προβλήματα στη σχολική ένταξη των Ατόμων με αναπηρία;
Είναι γεγονός ότι τα άτομα με αναπηρία αντιμετωπίζουν τεράστια εμπόδια στην προσπάθεια ένταξής τους στο υφιστάμενο εκπαιδευτικό σύστημα, γεγονός που με τη σειρά του συμβάλλει στον αποκλεισμό τους από την αγορά εργασίας και άρα από την πλήρη και ισότιμη κοινωνικής τους ένταξη. Πάγια θέση του αναπηρικού κινήματος είναι ότι το εκπαιδευτικό σύστημα ως έχει είναι ένα σύστημα διακρίσεων και αποκλεισμού που παράγει πολίτες β΄ και γ΄ κατηγορίας, αφού τα άτομα με αναπηρία: α) είτε είναι αποδέκτες μιας υποδεέστερης και υποβαθμισμένης Εκπαίδευσης σε σχέση με τους υπόλοιπους μαθητές, β) είτε αναγκάζονται να εγκαταλείψουν το Εκπαιδευτικό Σύστημα (σχολική διαρροή) λόγω έλλειψης ουσιαστικής εκπαιδευτικής υποστήριξης, προσβασιμότητας κ.λπ., γ) είτε δεν μετέχουν καθόλου σε αυτό και ως εκ τούτου η θεσμικά κατοχυρωμένη – βάσει του Ν.3699/2008 – υποχρεωτικότητα της Εκπαίδευσης των Ατόμων με Αναπηρία παραμένει για πολλά από αυτά μια ανεκπλήρωτη υποχρέωση της Πολιτείας απέναντί τους. Για να ανακοπεί, λοιπόν αυτή, η διαρκής υποβάθμιση της Εκπαίδευσης των Ατόμων με Αναπηρία απαιτείται μια θεσμική παρέμβαση – τομή που να ανατρέπει ριζικά και ουσιαστικά την υφιστάμενη κατάσταση.

Είναι εξαιρετικά υψηλός ο βαθμός αποκλεισμού στη χώρα μας των ΑμεΑ από την εκπαίδευση, την εργασία, από τα βασικότερα κοινωνικά δικαιώματα και αγαθά. Οι κατακτήσεις του αναπηρικού κινήματος μοιάζουν να προχωρούν με πολύ αργό βήμα. Συμφωνείτε;
Το αναπηρικό κίνημα οφείλει να αναδεικνύει διαρκώς και με τρόπο ουσιαστικό τα ζητήματα που απασχολούν τα άτομα με αναπηρία και τις οικογένειές τους και αυτό πράττει με συνέπεια. Αυτό μπορείτε να το διαπιστώσετε και με μια επίσκεψη στην ιστοσελίδα μας, στο
www.esaea.gr όπου αναρτώνται όλες μας οι ενέργειες. Η Συνομοσπονδία δεν αφήνει τίποτε χωρίς να παρέμβει. Κι αυτό είναι το μείζον καθήκον μας. Έτσι σταδιακά κατακτήσαμε την αναγνώριση της Συνομοσπονδίας και των φορέων – μελών της ως επίσημων Κοινωνικών Εταίρων της Πολιτείας για θέματα αναπηρίας, δίνοντας σάρκα και οστά στο σύνθημα «τίποτα για τα άτομα με αναπηρία χωρίς τα άτομα με αναπηρία». Από κει και πέρα, εγγυούμαστε στην ελληνική κοινωνία ότι το αναπηρικό κίνημα θα είναι πάντα πρωτοπόρος, πρωτεργάτης και πρωταγωνιστής στο να εισάγονται στη χώρα καινοτόμες ιδέες, νέες προσεγγίσεις και νέες πολιτικές. Αν με τον όρο κατάκτηση εννοείτε αν είμαστε ικανοποιημένοι με το πώς έχουν γίνει δεκτές στην πράξη οι προτάσεις του αναπηρικού κινήματος διαχρονικά, η απάντησή μας είναι ότι δεν είμαστε ικανοποιημένοι. Τα λόγια και οι εξαγγελίες είναι πάντοτε μια εύκολη υπόθεση. Το πέρασμα στην πράξη όμως είναι και παραμένει πάντα το ζητούμενο.

Διατυπώσατε δημόσια το αίτημα φέτος να απαγορευτούν δια νόμου όλες εκείνες οι φιλανθρωπικού τύπου εκδηλώσεις που υπονομεύουν τον πολίτη με αναπηρία. Θα επιμείνετε στο αίτημα αυτό σε διάρκεια χρόνου; Εχετε κατά νου ενέργειες και παρεμβάσεις που θα το ενισχύσουν; Είναι ώριμες/κατάλληλες οι συνθήκες ώστε το αίτημα να ικανοποιηθεί;
Δεν ήταν η πρώτη φορά φέτος που θέσαμε αυτό το ζήτημα. Από την ίδρυση της η Συνομοσπονδία, είχε κατηγορηματικά αντίθετη άποψη με την τηλεμαραθωνοποίηση και την ερανοποίηση της αναπηρίας. Είναι γνωστό δε ότι από την εποχή που το
Mega Channel οργάνωνε τηλεμαραθωνίους με την κ. Κορομηλά, είχαμε πάρει, και εγώ προσωπικά αλλά και ως Συνομοσπονδία, δημόσια θέση εναντίον αυτής της πρακτικής. Κι αυτό γιατί αποτελεί τη χειρότερη μορφή εμπορευματοποίησής της αναπηρίας, στοχεύοντας στον οίκτο των πολιτών, των φορέων κ.λπ. για να προσφέρουν τον οβολό τους. Από την άλλη, πρέπει να αναλογιστούμε και το τι δείχνει αυτή η τηλεμαραθωνοποίηση της αναπηρίας. Δείχνει μια ουσιαστική έλλειψη της κρατικής μέριμνας και φροντίδας. Εμείς αγωνιζόμαστε για τη δικαιωματική προσέγγιση για την αναπηρία, για να είναι και να αντιμετωπίζονται τα άτομα με αναπηρία ως κάτοχοι και φορείς δικαιωμάτων. Ιδιαίτερα τώρα όμως, σε συνθήκες κρίσης, υπάρχει μια περιθωριακή μεταχείριση των ΑμεΑ, καλλιεργείται μιας αντίληψη ότι ο πολίτης με τον οβολό του πρέπει να προστατεύσει τα άτομα με αναπηρία. Αυτό είναι αδιανόητο. Το κράτος και μόνο πρέπει και οφείλει να μεριμνά. Κανένας σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα.

Έχουν λόγους οι Έλληνες πολίτες με αναπηρία που βιώνουν μία πολύ δύσκολη πραγματικότητα να αισιοδοξούν για καλύτερες μέρες στο άμεσο μέλλον;
Πάνω από όλα, οι πολίτες με αναπηρία πρέπει να οργανώνονται, να κινητοποιούνται και να μην είναι παθητικοί αποδέκτες. Πρέπει πάντοτε, ακόμα και στις δύσκολες μέρες να αναζητήσουν νέους δρόμους αγωνιστικής δράσης και ενεργού συμμετοχής. Ως αναπηρικό κίνημα, που φέτος κλείσαμε 20 χρόνια δράσης, κάνουμε τον απολογισμό μας και μπορούμε να αισιοδοξούμε ότι θα είμαστε πιο ενεργοί και αγωνιστικοί πολίτες, με αυτοπεποίθηση για το δίκαιο των αιτημάτων του χώρου, ότι οι αγώνες μας μπορούν να φέρουν καλύτερες μέρες για τα άτομα με αναπηρία και την ελληνική κοινωνία. Βρισκόμαστε πάντα στην πρώτη γραμμή, με δυναμισμό και αγωνιστικότητα, για να προλάβουμε τις εξελίξεις και να πετύχουμε όσο το δυνατόν καλύτερους όρους διαβίωσης για όλους τους συνανθρώπους μας με αναπηρία.

Ποιες οι δυνατότητες του ελληνικού σχολείου για την ένταξη των ΑΜΕΑ;
Όπως έχουμε ήδη αναφέρει, το υφιστάμενο Εκπαιδευτικό Σύστημα είναι ένα σύστημα διακρίσεων και αποκλεισμού αφού θέτει τη συντριπτική πλειοψηφία των ατόμων με αναπηρία εκτός σχολικών αιθουσών, με μόνη εναλλακτική λύση τα ιδρύματα και τις λοιπές δομές. Κάθε χρόνο οι μαθητές με αναπηρία αρχίζουν τη σχολική χρονιά με σημαντική καθυστέρηση, χάνουν δεκάδες διδακτικές ώρες κι αυτό γιατί δεν υπάρχει μια ολιστική και ουσιαστική αντιμετώπιση των κενών σε διδακτικό και ειδικά εξειδικευμένο προσωπικό, αλλά και σε κατάλληλο εξοπλισμό.

Έχει αναπτυχθεί στους παιδαγωγούς η φιλοσοφία των δικαιωμάτων του παιδιού και η ένταξη του στο σχολείο;
Όπως έχουμε ήδη αναφέρει υπάρχει τεράστια έλλειψη σε υλικοτεχνικές υποδομές, τεχνικά βοηθήματα κτλ, που δεν επιτρέπουν να λάβει σάρκα και οστά η θεσμικά κατοχυρωμένη υποχρεωτικότητα της εκπαίδευσης. Ακόμα κι αν ένας εκπαιδευτικός ασκεί το λειτούργημά του κατά συνείδηση, λαμβάνοντας υπόψη τα δικαιώματα των παιδιών δεν μπορεί στην πραγματικότητα να το κάνει πράξη. Δυστυχώς στη χώρα μας δεν υπάρχει πρόβλεψη για μέτρα που μπορούν να αναβαθμίσουν τον ρόλο του Εκπαιδευτικού, μέσω π.χ. της παροχής εξειδίκευσης ανά κατηγορία αναπηρίας ή της συνεχούς επιμόρφωσης των Εκπαιδευτικών.

Νέες τεχνολογίες στην εκπαίδευση
AMEA. Πολυτέλεια στην Ελλάδα;
Τη στιγμή που κάθε χρόνο διακυβεύεται το αν θα λειτουργήσει ένα ειδικό σχολείο, το αν θα χτυπήσει το κουδούνι για τα άτομα με αναπηρία την ίδια μέρα με τα υπόλοιπα, δεν μπορούμε καν να μιλάμε για νέες τεχνολογίες στην εκπαίδευση. Η έννοια «ειδικό σχολείο» και η ουσία της έχει καταστρατηγηθεί πλήρως. Θα μπορούσε κανείς να πει πως δεν υπάρχει ειδικό σχολείο. Πόσο μάλλον λοιπόν τεχνολογικά βοηθήματα για τη διευκόλυνση παιδιών και εκπαιδευτικών. Η Συνομοσπονδία πάντως, έχει υποβάλλει σχετικά αιτήματα στο Υπουργείο Παιδείας, τονίζοντας την ανάγκη λήψης μέτρων για την προώθηση της φυσικής και ηλεκτρονικής προσβασιμότητας σε όλα τα Γενικά και Ειδικά Σχολεία. Επιπρόσθετα, η προσβασιμότητα των ατόμων με αναπηρία πρέπει να αποτελέσει κριτήριο αξιολόγησης για τα Πανεπιστήμια και κριτήριο αδειοδότησης για τα ιδιωτικά κολλέγια και τις ιδιωτικές εν γένει σχολές. Και βέβαια είναι απαραίτητη η παροχή προσβάσιμου τεχνικού εξοπλισμού (π.χ. ηλεκτρονικοί υπολογιστές με προσβάσιμο λογισμικό) και η προσαρμογή των εκπαιδευτικών προγραμμάτων και διαδικασιών ανάλογα με την κατηγορία αναπηρίας καθώς και η παροχή παιδαγωγικών μέσων προσαρμοσμένων στις ανάγκες των ατόμων με αναπηρία. Πρόκειται για αυτονόητες ανάγκες, όχι για είδη πολυτελείας κι αυτό πρέπει κάποτε να μας γίνει συνείδηση.

Σε πολλά λεωφορεία οι ράμπες δεν λειτουργούν.
H φωνητική αναγγελία των στάσεων είναι… πιλοτική. Αποκλεισμός των αναπήρων;
Το γεγονός ότι δε λειτουργούν οι ράμπες οφείλεται αφενός σε κακή συντήρηση και αφετέρου σε απροθυμία του προσωπικού του συγκοινωνιακού τομέα να τις χρησιμοποιήσει επικαλούμενο μεταξύ άλλων και λόγους καθυστέρησης. Η δε αναγγελία των στάσεων και οι λεγόμενες «έξυπνες στάσεις» όντως εξακολουθούν να χαρακτηρίζονται πιλοτικές εφαρμογές.
Πέραν αυτών όμως ουδέποτε (εκτός από μία φορά και σε περιορισμένο κύκλο προσωπικού κατά την προετοιμασία των Ολυμπιακών/ Παραολυμπιακών Αγώνων) έγινε εκπαίδευση του προσωπικού των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς σε θέματα εξυπηρέτησης πολιτών μειωμένης κινητικότητας και πολιτών με αναπηρία. Αν οι αρμόδιοι συγκοινωνιακοί Φορείς δεν προωθήσουν αυτή τη νέα κουλτούρα μεταξύ των στελεχών τους τα άτομα με αναπηρία θα εξακολουθούν να αποκλείονται από τα
Μέσαν Μαζικής Μεταφοράς.

Ποιες προσδοκίες του αναπηρικού κινήματος δεν έχουν πραγματοποιηθεί;
Για το εθνικό αναπηρικό κίνημα δεν τίθεται θέμα προσδοκιών, αλλά διεκδικήσεων και αιτημάτων. Για μας κάθε επιτυχία ή αποτυχία συνιστά το εφαλτήριο για να συνεχίσουμε ακόμα πιο δυναμικά τον επίμονο αγώνα μας για πλήρη ένταξη των ατόμων με αναπηρία στην ελληνική κοινωνία.
Θέση μας είναι ότι η αντιμετώπιση όλων των προβλημάτων που αφορούν στις συνθήκες διαβίωσης του 10% του ελληνικού λαού πρέπει να πραγματοποιηθεί με οργανωμένο και συστηματικό τρόπο. Για αυτόν άλλωστε το λόγο και προτείναμε με αφορμή και την 3η Δεκέμβρη 2009 τη θέσπιση και εφαρμογή από τη νέα κυβέρνηση ενός Εθνικού Προγράμματος για την Κοινωνική Ένταξη και την Κοινωνική Προστασία των ατόμων με αναπηρία ή αλλιώς ενός Εθνικού Προγράμματος Δημοσίων Πολιτικών για την Αναπηρία και την άρση όλων των μορφών διάκρισης σε βάρος τους. Πιστεύουμε ακράδαντα ότι πρέπει να υπάρξει οριζόντια ένταξη της διάστασης της αναπηρίας σε όλες τις πολιτικές, όλων των Υπουργείων και λοιπών κυβερνητικών παραγόντων και φορέων εξουσίας. Κι αυτό είναι για μας πάντοτε το κεντρικό ζητούμενο.

Καφετέριες και σινεμά εμποδίζουν την πρόσβαση αναπήρων. Είναι άγνοια των ιδιοκτητών;
Είναι αφενός άγνοια και αδιαφορία των ιδιοκτητών, οι οποίοι δε γνωρίζουν το μέγεθος της αγοράς των ατόμων με αναπηρία και των ατόμων με μειωμένη κινητικότητα που μέχρι το 2050 θα αγγίζει το 30-40% του πληθυσμού αλλά ούτε και τις αναγκαίες παρεμβάσεις που πρέπει να κάνουν και το πραγματικό κόστος αυτών και αφετέρου αδιαφορία και πλημμελής λειτουργία των οργάνων της Πολιτείας που δεν ελέγχουν και απαιτούν τη συμμόρφωση με το άρθρο 28 του Ν. 2831/2000.
Το άρθρο αυτό επιβάλλει σε όλους τους χώρους των νέων κτιρίων για τα οποία η οικοδομική άδεια εκδίδεται μετά το 2000 (άρα σε όλα τα νεοκατασκευαζόμενα ή/και επισκευαζόμενα-ανακαινιζόμενα κτίρια για τα οποία απαιτείται νέα οικοδομική άδεια) επιβάλλεται να εξασφαλίζεται η οριζόντια και κατακόρυφη προσπέλαση από άτομα με αναπηρία στους χώρους που μεταξύ άλλων έχουν χρήσεις συνάθροισης κοινού. Μεταξύ των χώρων αυτών περιλαμβάνονται οι χώροι συνεδρίων, οι μεγάλες αίθουσες διδασκαλίας, οι χώροι εκθέσεων, τα μουσεία, οι χώροι συναυλιών, οι αίθουσες δικαστηρίων, οι ναοί, οι χώροι αθλητικών συγκεντρώσεων, τα θέατρα, οι κινηματογράφοι, τα εστιατόρια, ζαχαροπλαστεία, καφενεία, τα κέντρα διασκέδασης, οι αίθουσες πολλαπλών χρήσεων, οι αίθουσες αναμονής επιβατών, οι τράπεζες μικτού εμβαδού τουλάχιστον 70 τετραγωνικών μέτρων.

Για ποιο ποσοστό απορρόφησης ΑΜΕΑ ως εργατικό δυναμικό μπορούμε να μιλάμε στη χώρα μας;
Παρά την έλλειψη επαρκών στατιστικών στοιχείων σε ευρωπαϊκό και εθνικό επίπεδο σχετικά με την απασχόληση των ατόμων με αναπηρία, είναι κοινά παραδεκτό ότι το ποσοστό συμμετοχής στην αγορά εργασίας εκείνων των ατόμων με αναπηρία που είναι σε παραγωγική ηλικία είναι ιδιαίτερα χαμηλό.
Κατά γενική ομολογία η απασχόληση των ατόμων με αναπηρία σε ευρωπαϊκό επίπεδο συγκρινόμενη με αυτήν του γενικού πληθυσμού παρουσιάζει τα εξής δυσμενή χαρακτηριστικά: υψηλότερη ανεργία, μεγαλύτερη διάρκεια ανεργίας, υψηλότερο ποσοστό μερικώς απασχολούμενων, υψηλότερο ποσοστό εποχικώς απασχολούμενων, μεγαλύτερο κίνδυνο απόλυσης, απασχόληση σε θέσεις εργασίας που δεν ανταποκρίνονται στις πραγματικές ικανότητες, εμπειρίες και φιλοδοξίες τους, χαμηλότερες αμοιβές. Ακόμη πιο άσχημη είναι η κατάσταση για την απασχόληση των γυναικών με αναπηρία εξαιτίας της πολλαπλής διάκρισης που υφίστανται λόγω αναπηρίας και λόγω φύλου.
Κύριο αίτημά μας είναι η εφαρμογή μιας εθνικής στρατηγικής για την απασχόληση και την επαγγελματική κατάρτιση των ατόμων με αναπηρία, η οποία για να είναι αποτελεσματική πρέπει να περιλαμβάνει την εφαρμογή συνδυασμένων πολιτικών και μέτρων.

Εννέα στις δέκα επιχειρήσεις στην Ελλάδα δεν διαθέτουν υποδομές για την εργασία πολιτών με αναπηρίες. Γιατί;
Οι εργοδότες δεν παρέχουν ευκαιρίες απασχόλησης στα άτομα με αναπηρία πιστεύοντας ότι η απόδοσή τους είναι περιορισμένη, λόγω των λειτουργικών περιορισμών που η αναπηρία θέτει, ότι το επίπεδο μόρφωσής τους είναι ιδιαίτερα χαμηλό, οι δεξιότητές τους είναι ιδιαίτερα περιορισμένες και η επαγγελματική τους κατάρτιση ελλιπής, η συμπεριφορά τους μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα στους υπόλοιπους εργαζομένους, το κόστος για τη διευθέτηση του εργασιακού χώρου στις ανάγκες ενός εργαζόμενου με αναπηρία είναι ιδιαίτερα υψηλό. Ως εκ τούτου δεν προχωρούν σε καμία προσαρμογή του χώρου τους, με αποτέλεσμα να αποκλείουν τα άτομα με αναπηρία ή άλλα εμποδιζόμενα άτομα του πληθυσμού όπως πχ οι ηλικιωμένο, ακόμα και ως πελάτες και καταναλωτές!

Άνθρωποι με αναπηρίες σε ιδρύματα. Οι αποκλεισμένοι των αποκλεισμένων;
Η κατάσταση που επικρατεί στα ιδρύματα είναι από τα θέματα που η Συνομοσπονδία αναδεικνύει διαρκώς. Σε αρκετές περιπτώσεις που δυστυχώς βλέπουν το φως της δημοσιότητας μετά από ένα δυσάρεστο συμβάν, έχουμε να κάνουμε με κατάφορη καταπάτηση θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Για το λόγο αυτό, η Συνομοσπονδία έχει προτείνει την εφαρμογή ενός Εθνικού Σχεδίου Αποϊδρυματοποίησης και ολοκλήρωσή του εντός δεκαετίας, το οποίο πρέπει να στηρίζεται στην αναδιοργάνωση των υφισταμένων δομών κλειστής περίθαλψης και στην ανάπτυξη υποστηρικτικού πλαισίου που να διασφαλίζει την παραμονή όσο το δυνατόν περισσότερων ατόμων με βαριές αναπηρίες και πολλαπλές ανάγκες εξάρτησης στην κοινότητα. Ένα τέτοιο πλαίσιο πρέπει να περιλαμβάνει τη διασφάλιση της δέουσας χρηματοδότησης προγραμμάτων όπως είναι το Πρόγραμμα «Βοήθεια στο Σπίτι», την άμεση λειτουργία των «ΚΕΚΥΚΑΜΕΑ», τη σύσταση και λειτουργία δομών διαβίωσης στην κοινότητα (δομές αυτόνομης, ημιαυτόνομης και προστατευμένης διαβίωσης, ξενώνες βραχείας φιλοξενίας κ.λπ.) και την εφαρμογή του θεσμού του προσωπικού βοηθού για τα άτομα με βαριές αναπηρίες.

Θα γίνουμε… Ευρωπαίοι στις οικονομικές παροχές των αναπήρων;
Έχω επανειλημμένα τονίσει ότι η σύγκριση χωρίς συγκεκριμένους δείκτες στον τομέα των πολιτικών πολλές φορές γίνονται αυθαίρετα και συνεπώς εξάγονται αυθαίρετα συμπεράσματα. Είναι εύκολο να πει κανείς ότι η Ελλάδα έχει μια στέρηση σοβαρή στις πολιτικές για την αναπηρία σε σχέση με άλλα κράτη – μέλη της ΕΕ. Όλη αυτή η συζήτηση συνδέεται και με το χαμηλό βαθμό αυτοπεποίθησής μας ως χώρα και ως κοινωνία. Οφείλουμε όμως να λαμβάνουμε υπόψη και τα ιστορικά χαρακτηριστικά και δεδομένα. Η Ελλάδα ουσιαστικά ανακάλυψε τις δημόσιες πολιτικές για την αναπηρία μετά τη Μεταπολίτευση. Αυτό που συζητά η Ελλάδα τώρα για δημόσιες πολιτικές, άλλες χώρες αυτή τη στιγμή προσπαθούν να το αναβαθμίσουν. Συνεπώς, ναι η Ελλάδα είναι πίσω στα ζητήματα αναπηρίας, αλλά και συνολικά σε ρυθμό ανάπτυξης σε σχέση με άλλα κράτη – μέλη.

Πολίτες με αναπηρίες μη αναστρέψιμες ταλαιπωρούνται από τις επανεξετάσεις στις Υγειονομικές Επιτροπές. Αδυναμία της Πολιτείας να σταματήσει την ταλαιπωρία; Τι καινούργιο υπάρχει σχετικά με την Κάρτα Αναπηρίας;
Το ζήτημα της Κάρτας Αναπηρίας είναι ένα θέμα που εδώ και πολλά χρόνια παρέμεινε από τις προηγούμενες κυβερνήσεις απλή εξαγγελία. Αυτή την περίοδο η Συνομοσπονδία έχει καταθέσει σχετικά Υπομνήματα στους αρμόδιους Υπουργούς Υγείας και Εργασίας για το εν λόγω ζήτημα διεκδικώντας βαθιές τομές και ρήξεις με το υπάρχον σύστημα πιστοποίησης αναπηρίας.
Στο επίκεντρο βρίσκεται φυσικά η θέσπιση ενός ενιαίου και αδιάβλητου Συστήματος Αξιολόγησης και Πιστοποίησης της Αναπηρίας, από μία ενιαία Υγειονομική Επιτροπή που θα αποτελείται από εκπαιδευμένο όχι μόνο ιατρικό, αλλά και κοινωνικό προσωπικό σε θέματα αναπηρίας, με τη συμμετοχή και εκπροσώπων των ατόμων με αναπηρία, η οποία θα αξιολογεί και θα πιστοποιεί την αναπηρία.
Πάντως, το μόνο σίγουρο είναι ότι είναι απαραίτητη η κατάργηση του συστήματος επανεξέτασης των ατόμων με αναπηρία, των οποίων η αναπηρία ή χρόνια πάθηση κρίνεται μη αναστρέψιμη, βάσει αντικειμενικών κριτηρίων.

Στον τομέα της υγείας, τα άτομα με χρόνια πάθηση ως καθημερινοί χρήστες των υπηρεσιών υγείας αντιμετωπίζουν προβλήματα πρόσβασης και ισότιμης κοινωνικής προστασίας και ασφάλισης, προβλήματα λόγω έλλειψης εξειδικευμένου προσωπικού και ποιοτικών υπηρεσιών;
Τα άτομα με αναπηρία και χρόνιες παθήσεις είναι αναμφίβολα οι πλέον συχνοί χρήστες των υπηρεσιών υγείας και πρόνοιας, συνεπώς, η δωρεάν πρόσβασή τους σε ένα οργανωμένο σύστημα υπηρεσιών υγείας και πρόνοιας αποτελεί το θεμέλιο λίθο για να διατηρήσουν το βέλτιστο επίπεδο της λειτουργικότητας τους και να συμμετέχουν σε όλες τις κοινωνικές δραστηριότητες. Και βέβαια, πρέπει να λαμβάνεται πάντα υπόψη ότι η μείωση του εισοδήματός τους σχετίζεται άμεσα με την κάλυψη του επιπρόσθετου κόστους των θεραπευτικών μεθόδων και των μεθόδων αποκατάστασης τους. Η σταθερή υποχρηματοδότηση του Εθνικού Συστήματος Υγείας και του Τομέα της Πρόνοιας, το πάγωμα των προσλήψεων σε όλες τις μονάδες υγείας και πρόνοιας, η τεράστια έλλειψη μονάδων κοινωνικής φροντίδας για τα άτομα με βαριές και πολλαπλές αναπηρίες σε όλη τη χώρα και κυρίως στην Περιφέρεια έχουν οδηγήσει σε απόγνωση τα άτομα με αναπηρία και τις οικογένειες τους και έχουν επιφέρει ανυπολόγιστες οικονομικές, κοινωνικές και ψυχολογικές συνέπειες στη ίδια τους της ζωή. Χρειάζεται λοιπόν, άμεσα, μια συνολική, ολιστική, ποιοτική αναβάθμιση των παρεχόμενων υπηρεσιών υγείας, γεγονός που δεν θα ωφελήσει μόνο τα άτομα με αναπηρία και χρόνιες παθήσεις, αλλά και όλους τους πολίτες της χώρας.

Στον τομέα της πρόνοιας και της κοινωνικής φροντίδας, η έλλειψη παροχής υποστηρικτών υπηρεσιών οδηγεί στον αποκλεισμό των ατόμων με αναπηρία και των οικογενειών τους, και σε αρκετές περιπτώσεις στον εγκλεισμό των ατόμων στα σπίτια τους και σε ιδρύματα κλειστής περίθαλψης;
Ο τομέας της Πρόνοιας είναι αναμφίβολα ένας από τους πλέον υποχρηματοδοτούμενους τομείς στην Ελλάδα και συνάμα ένας από τους τομείς στον οποίο στηρίζονται τα άτομα με αναπηρία και χρόνιες παθήσεις προκειμένου να μπορέσουν να ζήσουν μια αξιοπρεπή ζωή. Η ανασυγκρότηση του τομέα της Πρόνοιας είναι επομένως μονόδρομος και πρέπει να εγγυηθεί τη διασφάλιση αξιοπρεπών συνθηκών διαβίωσης των ατόμων με αναπηρία, δεδομένου ότι πρόκειται για έναν ιδιαίτερα ευαίσθητο τομέα που αφορά στα πιο αδύναμα άτομα με αναπηρία, μεταξύ των οποίων είναι και τα άτομα με αναπηρία που διαβιούν στα ιδρύματα, τα οποία θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι οι πιο ξεχασμένοι πολίτες τόσο από το θεό όσο και από τους ανθρώπους. Η αύξηση της διάθεσης πόρων στον τομέα της Πρόνοιας είναι επιτακτική. Επιπρόσθετα, στο πλαίσιο της ανασυγκρότησης αυτού του τομέα πρέπει να απαλειφθούν όλες εκείνες οι διατάξεις που έχουν θεσπισθεί την τελευταία πενταετία και έχουν οδηγήσει στην εμπορευματοποίηση του τομέα της Πρόνοιας.
Πηγή Πληροφοριών:
www.imerazante.gr

Καταχωρήθηκε από:
Σύλλογος Τεχνολογικής Ανάπτυξης Τυφλών (ΣΤΑΤ)
Υπηρεσία διαχείρισης πληροφοριών
Δημοσίευση απο:
BLIND.GR

Πέμπτη, 22 Απριλίου 2010

η σελιδα μου στο facebook

http://www.facebook.com/group.php?v=wall&ref=nf&gid=113978011949085#!/profile.php?id=1510989721

facebook group

http://www.facebook.com/group.php?v=wall&ref=nf&gid=113978011949085

ΤΙ ΝΑ ΛΕΜΕ ΤΩΡΑ..

Γύρισε όλα τα μουσεία του κόσμου με τη βοήθεια του πιστού της σκύλου-οδηγού. Από το Λούβρο μέχρι το Μουσείο του Βατικανού και το Πάνθεον ουδείς απαγόρευσε την είσοδο στην τυφλή Ισπανίδα φιλόλογο Antonia Pons Losada και τον σκύλο της. Ουδείς, εκτός από τους υπευθύνους στο νεότευκτο Μουσείο της Ακρόπολης.
Πριν από λίγες μέρες και συγκεκριμένα στις 3 Απριλίου η κ. Λοσάντα βρέθηκε στην Ελλάδα μαζί με τον άντρα της και μια δεκαμελή παρέα Ισπανών. Ηταν η τέταρτη επίσκεψή της στη χώρα μας, την οποία επισκέπτεται συχνά και λόγω των σπουδών της (κλασική φιλολογία, ελληνική και λατινική). Οπως κατήγγειλε στην «Ε», όταν έφτασαν στην είσοδο του μουσείου ένας από τους εργαζομένους στην ασφάλεια του μουσείου τής είπε ότι τα σκυλιά δεν επιτρέπονται. Του εξήγησε ότι δεν είναι απλός σκύλος και ότι πρόκειται για ειδικά εκπαιδευμένο σκύλο-οδηγό τυφλών, αλλά ο υπάλληλος επέμεινε. Το ίδιο είπε και ο επικεφαλής της ασφάλειας, ο οποίος κλήθηκε από την ίδια.

Η κ. Λοσάντα ζήτησε να μιλήσει και με τον διευθυντή του μουσείου, ο οποίος διά τηλεφώνου κράτησε την ίδια στάση. «Τελικά εμφανίστηκε ένας αρχαιολόγος και μου πρόσφερε ένα αναπηρικό καροτσάκι λέγοντας ότι ο σκύλος δεν μπορεί να μπει μέσα. Δεν μπορείτε να φανταστείτε πώς αισθάνθηκα, πόσο ντράπηκα. Απλώς δεν μπορώ να δω, δεν έχω κάποια αναπηρία. Ηταν τόσο εξευτελιστικό... Και εγώ και οι φίλοι μου επιμείναμε ότι η ευρωπαϊκή νομοθεσία είναι σαφής και επιτρέπει την είσοδο των σκύλων-οδηγών παντού, αλλά όλοι ήταν ανένδοτοι».

Σύμφωνα πάντα με την κ. Λοσάντα, η δικαιολογία που προέβαλαν ήταν ότι ο σκύλος θα μπορούσε να δαγκώσει κάποιον, να σπάσει κάτι ή να δημιουργήσει πρόβλημα σε κάποιον επισκέπτη αλλεργικό στους σκύλους. «Ζήτησα τη φόρμα παραπόνων του μουσείου και τη συμπλήρωσα. Θα καταγγείλω το γεγονός και στη Βουλή της Καταλονίας όπου και ζω. Ποτέ δεν είχα πρόβλημα με τον σκύλο μου σε όλο τον κόσμο. Είχα λίγα προβλήματα και στο Μουσείο της Βεργίνας στη Θεσσαλονίκη, αλλά τους εξήγησα και με άφησαν να μπω με τον σκύλο μου. Στο Μουσείο της Πέλλας μάλιστα οι υπάλληλοι ήταν ιδιαίτερα ευγενικοί μαζί μου και δεν υπήρξε κανένα πρόβλημα εξαρχής».

Η «Ε» απευθύνθηκε στον Δημήτρη Παντερμαλή, πρόεδρο του Οργανισμού Ανέγερσης του Νέου Μουσείου της Ακρόπολης, ο οποίος είπε ότι προτάθηκε στην τυφλή επισκέπτρια να αφήσει τον σκύλο απ' έξω και να τη συνοδέψει κάποιος αρχαιολόγος μέσα στο μουσείο. «Το κοινό δεν μπορώ να το ελέγξω. Μπορεί κάποιος να αντιδρούσε, να δημιουργούνταν πανικός και να έπεφτε ένα βάθρο με κάποιο έκθεμα. Ούτε να το σκέφτομαι δεν θέλω... Η ευθύνη μας είναι τεράστια απέναντι στον πολιτιστικό θησαυρό. Η διάθεσή μας είναι απολύτως φιλική απέναντι σ' αυτούς τους ανθρώπους και μάλιστα σκοπεύουμε να φτιάξουμε και ένα μικρό μουσείο αφής».

Από τα παραπάνω προκύπτουν κάποια εύλογα ερωτήματα. Το Μουσείο του Λούβρου, της Περγάμου, το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης του Ελσίνκι, το Μουσείο των Συρακουσών ή ο αρχαιολογικός χώρος της Ταορμίνα, στα οποία επετράπη ανενόχλητα η είσοδος του σκύλου-συνοδού, δεν έχουν τόσο σημαντικά εκθέματα όσο τα δικά μας; Οι επισκέπτες του Μουσείου της Ακρόπολης είναι τόσο απαίδευτοι που θα πανικοβάλλονταν στη θέα ενός ήρεμου σκύλου-οδηγού, ειδικά εκπαιδευμένου ώστε να μην αποπροσανατολίζεται και να μην αντιδρά στην πολυκοσμία;

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=152135

Σύλλογος Τεχνολογικής Ανάπτυξης Τυφλών (ΣΤΑΤ)
από:BLIND.GR Κώδ: 2553Μιά
χαρακτηριστική ιστορία προσβολής ανθρώπου με
αναπηρία από τις εκατοντάδες καθημερινά
Τρίτη και δεκατρεις τον επροσβάλλαν
τρεις .Και ήταν και η ώρα τρεις το μεσημέρι. Εκατοντάδες
προσβολές
βιώνουν στην καθημερινότητά τους οι πολίτες με αναπηρία ερχόμεν...οι σε
επαφή με την εξουσία/διοίκηση σε όλες τις εκφάνσεις της. Στάσεις και συμπεριφορές που
ξεχειλίζουν από υποτίμηση και ρατσισμό, εγγράφουν στο ασυνείδητο συναισθήματα
που κυμαίνονται μεταξύ βαθιάς απογοήτευσης και οριακής οργής. Οι εκατοντάδες προσβολές της καθημερινότητας, αφορούν μικροπράγματα και μικρογεγονότα που δεν
μπορούν να διεκδικήσουν στον υπάρχοντα κώδικα επικοινωνιακής ιεράρχησης τον
χαρακτηρισμό της “είδησης”. Κλασσικό παράδειγμα, η εμπειρία που έζησε ο σκηνοθέτης με ακρωτηριασμό Αντώνης Ρέλλας, δεχόμενος επάλληλες προσβολές της
προσωπικότητάς του από 3 όργανα της τάξης, Τρίτη και 13 περί τις 3 μετά το μεσημέρι.
Διηγείται την ιστορία ο ίδιος, με τον
μοναδικά γλαφυρό τρόπο του πρωταγωνιστή της: Για ανούσια αιτία βρέθηκα
να μαλώνω με μεσήλικη κυρία - ο λόγος πραγματικά δεν είναι άξιος
ανάλυσης- η
θερμόαιμη κυρία έφτασε σύντομα στα κόκκινα, κάλεσε την αστυνομία. Δύο “όργανα”
κατέφτασαν για να διεκπεραιώσουν την προσαγωγή μας, ένα νεαρό και ένα μεγαλύτερης ηλικίας. Το νεαρό όργανο με τρόπο επιτακτικό μου ζήτησε να καθίσω
στο πίσω κάθισμα του περιπολικού. Ευγενικά τον ενημέρωσα ότι λόγω της
αναπηρίας μου ήταν εξαιρετικά δύσκολο ως αδύνατο να επιβιβαστώ στο στενό πίσω κάθισμα και
ως εκ τούτου θα έπρεπε να ακολουθήσω με το δικό μου διασκευασμένο αυτοκίνητο.
“Πλάκα κάνεις μπες μέσα να μην έχουμε άλλα” μου απάντησε γεμάτος έκπληξη και με
τα φρύδια ανασηκωμένα. Διατήρησα την ψυχραιμία μου και του επανέλαβα ότι πρέπει
για λόγους αντικειμενικούς να τον ακολουθήσω με το αυτοκίνητο μου που ήταν
σταθμευμένο ακριβώς πίσω από το περιπολικό. Η απάντησή μου
διόλου δεν τον έπεισε, αντίθετα τον ερέθισε. Οργισμένα και ειρωνικά μου αντέτεινε πως είναι
αδύνατον να είμαι άνθρωπος με αναπηρία αφού μπορώ να οδηγώ αυτοκίνητο
(το όλο
περιστατικό διαδραματίστηκε σε πολυσύχναστο σημείο με θεατές δεκάδες
πολίτες σε
στάση λεωφορείου). Η προσβολή πλέον βάθαινε , ένιωσα την ανάγκη να
αμυνθώ. Χωρίς
να το πολυσκεφτώ σήκωσα το παντελόνι μου και του έδειξα το τεχνητό μέλος
μου.
“Είμαι Έλληνας πολίτης με αναπηρία” του είπα “και οδηγώ νόμιμα βάσει
ελληνικών
και ευρωπαϊκών νόμων. Το περίεργο είναι ότι είσαι αστυνομικός και νέος
άνθρωπος
αλλά αγνοείς παντελώς τα δικαιώματα μου και με προσβάλεις με βάναυσο
τρόπο
δημόσια .” Από την θέση του οδηγού ξεπρόβαλε ο δεύτερος αστυνομικός
συνειδητοποιώντας ότι τα πράγματα σοβαρεύουν και επαναφέροντας τον νεαρό

συνάδελφό του στην τάξη . ”Οδηγεί διασκευασμένο όχημα” του είπε.
Κατόπιν, μου
ζήτησε να του δώσω την ταυτότητα μου και να τους ακολουθήσω. Φτάνοντας

στο τμήμα έδειξα το αναπηρικό σήμα στον φρουρό και ζήτησα να σταθμεύσω
μπροστά
στην είσοδο. Ο φρουρός έγνεψε καταφατικά. Δεν πρόλαβα καν να σταθμεύσω
όταν με
πλησίασε άντρας με πολιτικά. “πόση ώρα θα μείνετε” – με ρώτησε – “δεν
γνωρίζω,
ρωτήστε τους αστυνομικούς της άμεσης δράσης”- του απάντησα - “αν είναι
αυτόφωρο
να το πάρεις από εδώ το αυτοκίνητο διότι θα μείνεις αρκετά “- μου
ανταπάντησε
χαιρέκακα. Συγκράτησα την ψυχραιμία μου, “δεν είμαι εδώ για κακούργημα,
μια
διένεξη με μια κυρία έχω και βλέπετε ότι το όχημα μου φέρει αναπηρικό
σήμα” τον
διαβεβαίωσα. Η ανταπάντησή μου θεωρήθηκε επίδειξη θράσους, η χαιρεκακία
του
συνομιλητή μου μετεξελίχτηκε σε ολομέτωπη αναίδεια. “Δηλαδή αν σκοτώσεις
επειδή
είσαι ανάπηρος νομίζεις ότι δεν θα πας μέσα;” μου επιτέθηκε,
προσφεύγοντας στην
λογική του παραλόγου. Κάπου εκεί σκέφτηκα ότι δεν υπάρχει τρόπος να
υπερασπιστώ
το αυτονόητο δίκιο μου, έπρεπε το ταχύτερο να ξεμπερδέψω, αν και πλέον
ένιωθα
βαθιά προσβεβλημένος αποχώρησα από την παράλογη συζήτηση. Προχώρησα προς
το
γραφείο του αξιωματικού υπηρεσίας όπου έγιναν οι απαραίτητες ενέργειες
και μέσα
σε 10 λεπτά αποχώρησα . Οι προσβολές δεν είχαν τελειώσει. Στην
έξοδο με
σταμάτησε ο φρουρός που μου είχε επιτρέψει να σταθμεύσω , “πως οδηγείς
έτσι;” με
ρώτησε με ύφος ανακριτή.Είχα πλέον αποκάμει, η εξάντληση ενεργοποιεί τα
αντανακλαστικά της ειρωνίας,”πως έτσι;” τον αντιρώτησα. “Τι πως έτσι;
Ανάπηρος
δεν είσαι;” μου αποκρίθηκε. Ένιωσα την ανάγκη να βάλω τα γέλια και τα
κλάμματα
μαζί, συγκέντρωσα όση ενέργεια μου είχε απομείνει και του επέστρεψα λόγο
ευγενή
και διδακτικό: “ Ναι ανάπηρος είμαι, αλλά γιατί σου κάνει εντύπωση που
οδηγώ;
Γιατί αντιλαμβάνεσαι την λέξη ανάπηρος ως συνώνυμο της ανικανότητας; ” Ο

λόγος μου ξανά πήγε άκλαυτος, ο φρουρός της τάξης ήθελε να έχει την
τελευταία
λέξη. Ξανά μανά ανάκριση χωρίς νόημα: ”Eχεις τα απαραίτητα χαρτιά; ”
ρώτησε με
ύφος που ξεχείλιζε υποτίμηση. Ξανά μανά υποχρεωμένος να του απαντήσω τα
αυτονόητα. Του εξήγησα ότι οι μετατροπές που φέρει το αυτοκίνητο μου το
οποίο
οδηγώ με απόλυτη ασφάλεια και νόμιμα αναγράφονται στο δίπλωμά μου.
“Καλώς
πηγαίνετε” μου είπε με ύφος. Είχα εξωθηθεί, ήθελα και γω την τελευταία
λέξη μου,
την εκστόμισα μπαίνοντας στο αυτοκίνητό μου, “καλώς, ελπίζω να
καταλάβατε αν και
οφείλατε να γνωρίζετε” ήταν η φράση του αποχαιρετισμού μου. Η ελάχιστη
από
πλευράς μου ανταπόδοση της αναίτιας προσβλητικής συμπεριφοράς που
υπέστην μέσα
σε λιγότερη από μια ώρα από τρεις διαφορετικούς αστυνομικούς. Στο
σημείο
αυτό η καταγραφή του Αντώνη Ρέλλα τελειώνει . Ο πειρασμός για περαιτέρω
σχόλια
είναι μεγάλος, δεν υποκύπτουμε. Κάποιες ιστορίες πρέπει να παρατίθενται
ασχολίαστες δημοσιογραφικά, ομιλούν από μόνες τους. Ο/Η Μιχάλης
Ταμπούκας έγραψε:Αν μη τι άλλο, το γεγονός του ότι πράγματα που
–(τουλάχιστον) θα έπρεπε να- είναι αυτονόητα, αρκετές φορές –φτάνουν να-

θεωρούνται και ως ζητούμενα, είναι ίσως κάπου τετριμμένο και να το
αναφέρω.
Παραμερίζοντας τα συναισθήματα της αγανάκτησης και της οργής που μου
προξένησε η
πρώτη ανάγνωση της εμπειρίας του χθεσινού περιστατικού που συνέβη στον
Αντώνη
Ρέλλα, θα προσπαθήσω να επισημάνω όσο πιο αντικειμενικά μπορώ ορισμένες
παραμέτρους που συνιστούν τέτοιες ψυχοπαθολογίες προκαλώντας αναλόγως
στη
συνέχεια αντίστοιχες επακόλουθες συμπεριφορές. Μου έχει τύχει να παραστώ

μάρτυρας περιστατικού γύρω στα Χριστούγεννα, όπου ακριβώς μπροστά μου,
τροχονόμος από την διεύθυνση της Καλλιθέας –όπως είπε ο ίδιος- σε
διασταύρωση
της Κηφισίας στο ύψος του Αμαρουσίου, αφαίρεσε με ύφος τις πινακίδες του

αυτοκινήτου ενός γιατρού κυριολεκτικά εκ του μη όντος και χωρίς κανένα
λόγο,
ισχυριζόμενος ότι ο συγκεκριμένος οδηγός κορνάρισε για να στρίψει
αριστερά στην
Κηφισίας (προς Αθήνα), την στιγμή που ο τροχονόμος αφενός είχε
μποτιλιάρει όλη
τη λωρίδα που περίμενε την στροφή, αφετέρου ο συγκεκριμένος οδηγός όχι
μόνο δεν
είχε κορνάρει (κάτι που έκαναν αρκετοί άλλοι) αλλά απλώς ο άνθρωπος είχε
την
ατυχία να τον βάλει στο μάτι ο τροχονόμος ως παραδειγματισμό επιβολής
μίας
εξουσίας (εκτός +ουσίας). Πηγαίνοντας ακριβώς δίπλα τους, πήρα μία
εικόνα της
αντί(παρα)θεσης ποιοτήτων όχι –απλά και μόνο- του ύφους του καθενός
τους, αλλά
των βλεμμάτων τους. Ο γιατρός, ψύχραιμος και ευγενής πάσχιζε να
επαναφέρει στην
τάξη της (κοινής) λογικής τον μεγαλόσωμο νεαρό τροχονόμο με –τι πιο
απλό, παρά-
αυτονόητες εξηγήσεις ή ακόμα και εκκλήσεις όχι σε συναίσθημα, αλλά σε
(συν)αίσθηση –του (όποιου) στοιχειώδους- (αλληλο)σεβασμού, λέγοντάς του
ακόμα
και το –ότι- «Θα μπορούσα να είμαι πατέρας σου, έχω παιδιά στην ηλικία
σου».
Μάταια. Η αμετακίνητη αναλγησία του τροχονόμου ως προς την τεκμηρίωση
της
λογικής επιχειρηματολογίας, που –εξυπακούεται ότι (κανονικά)- η ανάγκη
της
επικουρίας της όχι μόνο δεν θα έπρεπε όχι να υφίστατο εκείνη την στιγμή
σε καμία
περίπτωση αλλά ούτε καν ως υπόνοια, εξακολουθούσε να (εμ)μένει στην
επιβολή του
γράμματος του νόμου. Αλλά δεν αρκεί κάποιος να –μπορεί(;) να- διαβάζει
το γράμμα
του νόμου, αλλά και να είναι σε θέση να διακρίνει την κατά περίσταση
ερμηνεία
του. Εκτός αν είναι εντελώς αστοιχείωτος, οπότε σε μία τέτοια περίπτωση
δεν
εκτελεί το ζητούμενο του νόμου, αλλά τον ίδιο το νόμο: τον σκοτώνει. Η
διαφοροποίηση βέβαια καθώς επίσης και οι αποστάσεις ανάμεσα στο νόμο και
τη
δικαιοσύνη, είναι ένα άλλο συναφές θέμα. Οι όποιες περιπτώσεις
περιορισμένης
αντίληψης και ευαισθησίας (ευ +αίσθηση) ανθρώπινων όντων, οι οποίες
μεταξύ άλλων
εκφράζονται και σε εκφάνσεις [αντι(παρα)]θέσεων –μέσω συμπεριφορών- όπως
αυτές
ανάμεσα στην (υπό)σταση του Αντώνη Ρέλλα, ενός ουσιαστικού ανθρώπου με
αληθινή
ευγένεια (ευ +γένος) που φάνηκε για άλλη μια φορά και σε όλα τα σημεία
της
συμπεριφοράς του στο περί ου ο λόγος περιστατικό, ο οποίος επίσης
τυγχάνει να
είναι και ένας πολύ σημαντικός καλλιτέχνης του κινηματογράφου, και στην
ψυχοδιανοητική (κατά)σταση κάποιων –επιεικώς αδαών- ανθρώπων, οι οποίοι
μάλιστα
υποτίθεται ότι υπηρετούν το νόμο και τον πολίτη, επί του προκειμένου
αποτελούν
μία μεγάλη προσβολή τόσο προς τον εαυτό τους όσο και ως προς το
λειτούργημα της
εργασίας τους. Ανθρώπων που δεν ίσως είναι αδύναμοι στο να αντιληφθούν
τον
οποιονδήποτε περαιτέρω κοινωνικό τους ρόλο, παρά μόνο
αυτοϊκανοποιούμενοι στην
ευτελέσταση (ψευδ)αίσθηση μίας ταυτότητας, η οποία –νιώθουν(;) ότι- τους
δίνει
ένα καθημερινό κοστούμι μίας δουλειάς, με την έννοια όμως –ενδεχομένως
υποσυνείδητα- του δούλου και όχι του εργαζόμενου που είναι σε θέση να
παρέχει το
οτιδήποτε. Καθότι η δυνατότητα της ομιλίας κάθε άλλο παρά συνάδει πάντα
και με
την ικανότητα του λόγου. Ενός λόγου άξιου να αρθρώνεται και να
εκφράζεται από
ανθρώπους όπως π.χ. ο Αντώνης Ρέλλας. 12 Ο/Η ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ
έγραψε: γιατί σας εκπλησει η συμπεριφορά αυτή ; είναι συμπεριφορά
που δείχνουν μόνο σε πολίτες με αναπηρία ; ειναι καθημερινό φαινόμενο
πιά η
επίθεση που δέχονται οι πολίτες αυτής της χώρας απο τα αστυνομικά
"όργανα" που
έχουν πάρει αέρα από τον ίδιο τον πολιτικό τους υπεύθυνο Μιχαλάκη Χρ.
και με την
στήριξη του ΛΑΟΣ και της Χρυσής Αυγής ξεσαλώνουν πάνω σε κάθε πολίτη που
τολμάει
να τους κοιτάξει στα μάτια και να ανοίξη το στόμα του .Αυτό βιώνουμε
καθημερινά
και θα χειροτερέψουν τα πράγματα αν δεν αντιδράσουμε σε όλα αυτά.Εδώ
έχουμε
φτάσεο όσοι οδηγάμε μηχανή να κάνουμε μι απόσταση 10 χιλ. και να μας
σταματάνε
2-3 φορές και να σου ζητάνε να σου κάνουν έλγχο με τον χειρότερο τρόπο.Γιατί

να σεβαστούν και γιατι να ξέρουν για την αναπηρία και τον αναπηρο
άνθρωπο ποιός
τους τα έμαθε στη σχολή που πήγαν ; στο σχολείο ; στο γυμνασιο; στο
σπίτι τους;
ΠΟΙΟΣ ΑΣΧΟΛΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΘΕΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΟΤΙ ΟΛΗ ΜΑΣ ΕΧΟΥΜΕ ΤΑ ΙΔΙΑ
ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ
.13 Ο/Η Ιωάννα-Μαρία έγραψε: Μου εχει τυχει κι εμενα ασχημη
εμπειρια σε
ΑΤ οταν μια φορα που ζητησα ενα γνησιο της υπογραφης, η κοπελα που ηταν
υπευθυνη, δηλωσε πως αδυνατει να πιστοποιήσει την υπογραφή μου διοτι οι
τυφλοί
δεν υπογράφουν.. Το ιδιο εχουν γραψει και στην ταυτότητά μου: "αδυναμια
υπογραφής" γιατι ειχαν πει, αυτό οριζει ο νομος για τους τυφλούς.
Βεβαια, η
υπογραφή μου ειναι απαραιτητη σε οποιαδήποτε συνναλαγή μου. Δυστυχως
δεν
υπαρχουν τα ονοματα των συγκεκριμενων οργάνων της τάξης στην παραπάνω
καταγγελία. Θα προτιμούσα να υπήρχαν για να εχει περισσότερη βαρύτητα.14
Ο/Η
Μαρία έγραψε: Δεν ξέρω αν θα σας παρηγορήσω κ. Ρέλλα ή θα σας
αγανακτήσω περισσότερο εξιστορώντας την δική μου βιωματική ιστορία που
έζησα την
μόλις σήμερα.Με το ηλεκτρικό αμαξίδιο μπήκα σε ασανσέρ στο metro, η
κυρία
συνεπιβάτης έξαλλη που είπε, τι κατάσταση είναι αυτή, δεν βλέπεις ότι
πιάνεις
πολύ χώρο με το μαραφέτι που κάθεσαι και οι άνθρωποι δεν χωρούν να μπουν
!!!
Φυσικά καταφανώς στο μυαλό της κυρίας δεν ήμουν άνθρωπος λόγω
σωματικής
διαφορετικότητας. Είπα στην εν λόγω κυρία ότι στα ασανσέρ του metro
υπάρχουν
κάποιες επεξηγήσεις στα τζάμια που λένε ότι είναι για άτομα με κινητικές

δυσκολίες. Οι παριστάμενοι είπαν στην κυρία ότι έχει άδικο και να
συμπεριφέρεται με ευγένεια !Η κυρία έφυγε θυμωμένη , χωρίς βέβαια να
κάνει
ούτε βήμα πίσω από αυτά που είπε, χωρίς ένα συγνώμη, φυσικά δεν
αναρωτήθηκε αν
με πρόσβαλε, δεν νοιάστηκε καθόλου αν με τα λόγια της τραυμάτισε την
αξιοπρέπεια
μου. Πηγή
Πληροφοριών: www.enet.gr
Καταχωρήθηκε από: Σύλλογος Τεχνολογικής
Ανάπτυξης
Τυφλών (ΣΤΑΤ)Υπηρεσία διαχείρισης πληροφοριώνΔημοσίευση απο:

Πέμπτη, 1 Απριλίου 2010

Ανοιχτή επιστολή προς το δήμαρχο Θεσσαλονίκης Β. Παπαγεωργόπουλο

Ανοιχτή επιστολή προς το δήμαρχο Θεσσαλονίκης Β. Παπαγεωργόπουλο

Kύριε Παπαγεωργόπουλε,

σας απευθύνομαι ως πολίτης που συμμετέχει ενεργά, ως κάποιος που παρακολουθεί συστηματικά τις συνεδριάσεις του δημοτικού συμβουλίου. Σε αυτές διαπίστωσα έλλειψη πρωτοβουλιών σε ότι αφορά τους ανθρώπους με αναπηρία.

Είναι ενδεικτικό πως στα τελευταία χρόνια δεν έχετε συγκαλέσει μια ευρύτερη σύσκεψη με την συμμετοχή των φορέων των ανθρώπων με αναπηρία, τις σχετικές ομοσπονδίες,άλλους φορείς όπως το Τεχνικό Επιμελητήριο, τον ΣΑΣΘ και το πανεπιστήμιο.

Ο ρόλος σας, εάν το επιδιώκατε, θα ήταν συντονιστικός σε μια τέτοια συνάντηση φορέων, στην οποία θα υπήρχε η δυνατότητα διαλόγου για σπουδαία θέματα όπως η πρόσβαση και η προσπελασιμοτητα. Θα μπορούσε να σχηματιστεί ένα σχέδιο δράσης για την πρόσβαση σε τομείς όπως η εκπαίδευση και οι νέες τεχνολογίες. Θα θίγαμε τα πολλά εμπόδια στους δρόμους, την απουσία της ράμπας σε σημαντικά σημεία της πόλης, κάποιους απαράδεκτους οδηγούς τυφλών.

Το πρόβλημα της προσπελασιμοτητας δηλαδή, ένα πρόβλημα που εν έτει 2010 ακόμα δυσκολεύει αφάνταστα την καθημερινότητα των ανθρώπων με αναπηρία αφού αγγίζει τους δρόμους, τα μέσα μαζικής μεταφοράς και τα δημόσια κτήρια της πόλης μας. Ένα πρόβλημα που φαντάζει όλο και πιο επίκαιρο καθώς ο δημόσιος χώρος συρρικνώνεται καθημερινά από την επέλαση του ιδιωτικού αυτοκινήτου και τις κάθε είδους ιδιωτικές αυθαιρεσίες.

Κι επειδή κύριε Παπαγεωργόπουλε, «μετά την απομάκρυνση από το ταμείο ουδέν λάθος αναγνωρίζεται», και οσονούπω θα απομακρυνθείτε από το ταμείο, καλό είναι να ξέρετε ότι ξέρουμε κύριε Παπαγεωργόπουλε πώς θα μπορούσατε να δράσετε αν θέλατε να δημιουργήσετε μια σύγχρονη, ευρωπαϊκή πόλη που να ανήκει στους πολίτες της.

Το ερώτημα είναι, γιατί δεν το κάνατε;

Υποψήφιος Δήμαρχος Θεσσαλονίκης Φώτης Μπίμπασης