Πέμπτη, 22 Απριλίου 2010

Σύλλογος Τεχνολογικής Ανάπτυξης Τυφλών (ΣΤΑΤ)
από:BLIND.GR Κώδ: 2553Μιά
χαρακτηριστική ιστορία προσβολής ανθρώπου με
αναπηρία από τις εκατοντάδες καθημερινά
Τρίτη και δεκατρεις τον επροσβάλλαν
τρεις .Και ήταν και η ώρα τρεις το μεσημέρι. Εκατοντάδες
προσβολές
βιώνουν στην καθημερινότητά τους οι πολίτες με αναπηρία ερχόμεν...οι σε
επαφή με την εξουσία/διοίκηση σε όλες τις εκφάνσεις της. Στάσεις και συμπεριφορές που
ξεχειλίζουν από υποτίμηση και ρατσισμό, εγγράφουν στο ασυνείδητο συναισθήματα
που κυμαίνονται μεταξύ βαθιάς απογοήτευσης και οριακής οργής. Οι εκατοντάδες προσβολές της καθημερινότητας, αφορούν μικροπράγματα και μικρογεγονότα που δεν
μπορούν να διεκδικήσουν στον υπάρχοντα κώδικα επικοινωνιακής ιεράρχησης τον
χαρακτηρισμό της “είδησης”. Κλασσικό παράδειγμα, η εμπειρία που έζησε ο σκηνοθέτης με ακρωτηριασμό Αντώνης Ρέλλας, δεχόμενος επάλληλες προσβολές της
προσωπικότητάς του από 3 όργανα της τάξης, Τρίτη και 13 περί τις 3 μετά το μεσημέρι.
Διηγείται την ιστορία ο ίδιος, με τον
μοναδικά γλαφυρό τρόπο του πρωταγωνιστή της: Για ανούσια αιτία βρέθηκα
να μαλώνω με μεσήλικη κυρία - ο λόγος πραγματικά δεν είναι άξιος
ανάλυσης- η
θερμόαιμη κυρία έφτασε σύντομα στα κόκκινα, κάλεσε την αστυνομία. Δύο “όργανα”
κατέφτασαν για να διεκπεραιώσουν την προσαγωγή μας, ένα νεαρό και ένα μεγαλύτερης ηλικίας. Το νεαρό όργανο με τρόπο επιτακτικό μου ζήτησε να καθίσω
στο πίσω κάθισμα του περιπολικού. Ευγενικά τον ενημέρωσα ότι λόγω της
αναπηρίας μου ήταν εξαιρετικά δύσκολο ως αδύνατο να επιβιβαστώ στο στενό πίσω κάθισμα και
ως εκ τούτου θα έπρεπε να ακολουθήσω με το δικό μου διασκευασμένο αυτοκίνητο.
“Πλάκα κάνεις μπες μέσα να μην έχουμε άλλα” μου απάντησε γεμάτος έκπληξη και με
τα φρύδια ανασηκωμένα. Διατήρησα την ψυχραιμία μου και του επανέλαβα ότι πρέπει
για λόγους αντικειμενικούς να τον ακολουθήσω με το αυτοκίνητο μου που ήταν
σταθμευμένο ακριβώς πίσω από το περιπολικό. Η απάντησή μου
διόλου δεν τον έπεισε, αντίθετα τον ερέθισε. Οργισμένα και ειρωνικά μου αντέτεινε πως είναι
αδύνατον να είμαι άνθρωπος με αναπηρία αφού μπορώ να οδηγώ αυτοκίνητο
(το όλο
περιστατικό διαδραματίστηκε σε πολυσύχναστο σημείο με θεατές δεκάδες
πολίτες σε
στάση λεωφορείου). Η προσβολή πλέον βάθαινε , ένιωσα την ανάγκη να
αμυνθώ. Χωρίς
να το πολυσκεφτώ σήκωσα το παντελόνι μου και του έδειξα το τεχνητό μέλος
μου.
“Είμαι Έλληνας πολίτης με αναπηρία” του είπα “και οδηγώ νόμιμα βάσει
ελληνικών
και ευρωπαϊκών νόμων. Το περίεργο είναι ότι είσαι αστυνομικός και νέος
άνθρωπος
αλλά αγνοείς παντελώς τα δικαιώματα μου και με προσβάλεις με βάναυσο
τρόπο
δημόσια .” Από την θέση του οδηγού ξεπρόβαλε ο δεύτερος αστυνομικός
συνειδητοποιώντας ότι τα πράγματα σοβαρεύουν και επαναφέροντας τον νεαρό

συνάδελφό του στην τάξη . ”Οδηγεί διασκευασμένο όχημα” του είπε.
Κατόπιν, μου
ζήτησε να του δώσω την ταυτότητα μου και να τους ακολουθήσω. Φτάνοντας

στο τμήμα έδειξα το αναπηρικό σήμα στον φρουρό και ζήτησα να σταθμεύσω
μπροστά
στην είσοδο. Ο φρουρός έγνεψε καταφατικά. Δεν πρόλαβα καν να σταθμεύσω
όταν με
πλησίασε άντρας με πολιτικά. “πόση ώρα θα μείνετε” – με ρώτησε – “δεν
γνωρίζω,
ρωτήστε τους αστυνομικούς της άμεσης δράσης”- του απάντησα - “αν είναι
αυτόφωρο
να το πάρεις από εδώ το αυτοκίνητο διότι θα μείνεις αρκετά “- μου
ανταπάντησε
χαιρέκακα. Συγκράτησα την ψυχραιμία μου, “δεν είμαι εδώ για κακούργημα,
μια
διένεξη με μια κυρία έχω και βλέπετε ότι το όχημα μου φέρει αναπηρικό
σήμα” τον
διαβεβαίωσα. Η ανταπάντησή μου θεωρήθηκε επίδειξη θράσους, η χαιρεκακία
του
συνομιλητή μου μετεξελίχτηκε σε ολομέτωπη αναίδεια. “Δηλαδή αν σκοτώσεις
επειδή
είσαι ανάπηρος νομίζεις ότι δεν θα πας μέσα;” μου επιτέθηκε,
προσφεύγοντας στην
λογική του παραλόγου. Κάπου εκεί σκέφτηκα ότι δεν υπάρχει τρόπος να
υπερασπιστώ
το αυτονόητο δίκιο μου, έπρεπε το ταχύτερο να ξεμπερδέψω, αν και πλέον
ένιωθα
βαθιά προσβεβλημένος αποχώρησα από την παράλογη συζήτηση. Προχώρησα προς
το
γραφείο του αξιωματικού υπηρεσίας όπου έγιναν οι απαραίτητες ενέργειες
και μέσα
σε 10 λεπτά αποχώρησα . Οι προσβολές δεν είχαν τελειώσει. Στην
έξοδο με
σταμάτησε ο φρουρός που μου είχε επιτρέψει να σταθμεύσω , “πως οδηγείς
έτσι;” με
ρώτησε με ύφος ανακριτή.Είχα πλέον αποκάμει, η εξάντληση ενεργοποιεί τα
αντανακλαστικά της ειρωνίας,”πως έτσι;” τον αντιρώτησα. “Τι πως έτσι;
Ανάπηρος
δεν είσαι;” μου αποκρίθηκε. Ένιωσα την ανάγκη να βάλω τα γέλια και τα
κλάμματα
μαζί, συγκέντρωσα όση ενέργεια μου είχε απομείνει και του επέστρεψα λόγο
ευγενή
και διδακτικό: “ Ναι ανάπηρος είμαι, αλλά γιατί σου κάνει εντύπωση που
οδηγώ;
Γιατί αντιλαμβάνεσαι την λέξη ανάπηρος ως συνώνυμο της ανικανότητας; ” Ο

λόγος μου ξανά πήγε άκλαυτος, ο φρουρός της τάξης ήθελε να έχει την
τελευταία
λέξη. Ξανά μανά ανάκριση χωρίς νόημα: ”Eχεις τα απαραίτητα χαρτιά; ”
ρώτησε με
ύφος που ξεχείλιζε υποτίμηση. Ξανά μανά υποχρεωμένος να του απαντήσω τα
αυτονόητα. Του εξήγησα ότι οι μετατροπές που φέρει το αυτοκίνητο μου το
οποίο
οδηγώ με απόλυτη ασφάλεια και νόμιμα αναγράφονται στο δίπλωμά μου.
“Καλώς
πηγαίνετε” μου είπε με ύφος. Είχα εξωθηθεί, ήθελα και γω την τελευταία
λέξη μου,
την εκστόμισα μπαίνοντας στο αυτοκίνητό μου, “καλώς, ελπίζω να
καταλάβατε αν και
οφείλατε να γνωρίζετε” ήταν η φράση του αποχαιρετισμού μου. Η ελάχιστη
από
πλευράς μου ανταπόδοση της αναίτιας προσβλητικής συμπεριφοράς που
υπέστην μέσα
σε λιγότερη από μια ώρα από τρεις διαφορετικούς αστυνομικούς. Στο
σημείο
αυτό η καταγραφή του Αντώνη Ρέλλα τελειώνει . Ο πειρασμός για περαιτέρω
σχόλια
είναι μεγάλος, δεν υποκύπτουμε. Κάποιες ιστορίες πρέπει να παρατίθενται
ασχολίαστες δημοσιογραφικά, ομιλούν από μόνες τους. Ο/Η Μιχάλης
Ταμπούκας έγραψε:Αν μη τι άλλο, το γεγονός του ότι πράγματα που
–(τουλάχιστον) θα έπρεπε να- είναι αυτονόητα, αρκετές φορές –φτάνουν να-

θεωρούνται και ως ζητούμενα, είναι ίσως κάπου τετριμμένο και να το
αναφέρω.
Παραμερίζοντας τα συναισθήματα της αγανάκτησης και της οργής που μου
προξένησε η
πρώτη ανάγνωση της εμπειρίας του χθεσινού περιστατικού που συνέβη στον
Αντώνη
Ρέλλα, θα προσπαθήσω να επισημάνω όσο πιο αντικειμενικά μπορώ ορισμένες
παραμέτρους που συνιστούν τέτοιες ψυχοπαθολογίες προκαλώντας αναλόγως
στη
συνέχεια αντίστοιχες επακόλουθες συμπεριφορές. Μου έχει τύχει να παραστώ

μάρτυρας περιστατικού γύρω στα Χριστούγεννα, όπου ακριβώς μπροστά μου,
τροχονόμος από την διεύθυνση της Καλλιθέας –όπως είπε ο ίδιος- σε
διασταύρωση
της Κηφισίας στο ύψος του Αμαρουσίου, αφαίρεσε με ύφος τις πινακίδες του

αυτοκινήτου ενός γιατρού κυριολεκτικά εκ του μη όντος και χωρίς κανένα
λόγο,
ισχυριζόμενος ότι ο συγκεκριμένος οδηγός κορνάρισε για να στρίψει
αριστερά στην
Κηφισίας (προς Αθήνα), την στιγμή που ο τροχονόμος αφενός είχε
μποτιλιάρει όλη
τη λωρίδα που περίμενε την στροφή, αφετέρου ο συγκεκριμένος οδηγός όχι
μόνο δεν
είχε κορνάρει (κάτι που έκαναν αρκετοί άλλοι) αλλά απλώς ο άνθρωπος είχε
την
ατυχία να τον βάλει στο μάτι ο τροχονόμος ως παραδειγματισμό επιβολής
μίας
εξουσίας (εκτός +ουσίας). Πηγαίνοντας ακριβώς δίπλα τους, πήρα μία
εικόνα της
αντί(παρα)θεσης ποιοτήτων όχι –απλά και μόνο- του ύφους του καθενός
τους, αλλά
των βλεμμάτων τους. Ο γιατρός, ψύχραιμος και ευγενής πάσχιζε να
επαναφέρει στην
τάξη της (κοινής) λογικής τον μεγαλόσωμο νεαρό τροχονόμο με –τι πιο
απλό, παρά-
αυτονόητες εξηγήσεις ή ακόμα και εκκλήσεις όχι σε συναίσθημα, αλλά σε
(συν)αίσθηση –του (όποιου) στοιχειώδους- (αλληλο)σεβασμού, λέγοντάς του
ακόμα
και το –ότι- «Θα μπορούσα να είμαι πατέρας σου, έχω παιδιά στην ηλικία
σου».
Μάταια. Η αμετακίνητη αναλγησία του τροχονόμου ως προς την τεκμηρίωση
της
λογικής επιχειρηματολογίας, που –εξυπακούεται ότι (κανονικά)- η ανάγκη
της
επικουρίας της όχι μόνο δεν θα έπρεπε όχι να υφίστατο εκείνη την στιγμή
σε καμία
περίπτωση αλλά ούτε καν ως υπόνοια, εξακολουθούσε να (εμ)μένει στην
επιβολή του
γράμματος του νόμου. Αλλά δεν αρκεί κάποιος να –μπορεί(;) να- διαβάζει
το γράμμα
του νόμου, αλλά και να είναι σε θέση να διακρίνει την κατά περίσταση
ερμηνεία
του. Εκτός αν είναι εντελώς αστοιχείωτος, οπότε σε μία τέτοια περίπτωση
δεν
εκτελεί το ζητούμενο του νόμου, αλλά τον ίδιο το νόμο: τον σκοτώνει. Η
διαφοροποίηση βέβαια καθώς επίσης και οι αποστάσεις ανάμεσα στο νόμο και
τη
δικαιοσύνη, είναι ένα άλλο συναφές θέμα. Οι όποιες περιπτώσεις
περιορισμένης
αντίληψης και ευαισθησίας (ευ +αίσθηση) ανθρώπινων όντων, οι οποίες
μεταξύ άλλων
εκφράζονται και σε εκφάνσεις [αντι(παρα)]θέσεων –μέσω συμπεριφορών- όπως
αυτές
ανάμεσα στην (υπό)σταση του Αντώνη Ρέλλα, ενός ουσιαστικού ανθρώπου με
αληθινή
ευγένεια (ευ +γένος) που φάνηκε για άλλη μια φορά και σε όλα τα σημεία
της
συμπεριφοράς του στο περί ου ο λόγος περιστατικό, ο οποίος επίσης
τυγχάνει να
είναι και ένας πολύ σημαντικός καλλιτέχνης του κινηματογράφου, και στην
ψυχοδιανοητική (κατά)σταση κάποιων –επιεικώς αδαών- ανθρώπων, οι οποίοι
μάλιστα
υποτίθεται ότι υπηρετούν το νόμο και τον πολίτη, επί του προκειμένου
αποτελούν
μία μεγάλη προσβολή τόσο προς τον εαυτό τους όσο και ως προς το
λειτούργημα της
εργασίας τους. Ανθρώπων που δεν ίσως είναι αδύναμοι στο να αντιληφθούν
τον
οποιονδήποτε περαιτέρω κοινωνικό τους ρόλο, παρά μόνο
αυτοϊκανοποιούμενοι στην
ευτελέσταση (ψευδ)αίσθηση μίας ταυτότητας, η οποία –νιώθουν(;) ότι- τους
δίνει
ένα καθημερινό κοστούμι μίας δουλειάς, με την έννοια όμως –ενδεχομένως
υποσυνείδητα- του δούλου και όχι του εργαζόμενου που είναι σε θέση να
παρέχει το
οτιδήποτε. Καθότι η δυνατότητα της ομιλίας κάθε άλλο παρά συνάδει πάντα
και με
την ικανότητα του λόγου. Ενός λόγου άξιου να αρθρώνεται και να
εκφράζεται από
ανθρώπους όπως π.χ. ο Αντώνης Ρέλλας. 12 Ο/Η ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ
έγραψε: γιατί σας εκπλησει η συμπεριφορά αυτή ; είναι συμπεριφορά
που δείχνουν μόνο σε πολίτες με αναπηρία ; ειναι καθημερινό φαινόμενο
πιά η
επίθεση που δέχονται οι πολίτες αυτής της χώρας απο τα αστυνομικά
"όργανα" που
έχουν πάρει αέρα από τον ίδιο τον πολιτικό τους υπεύθυνο Μιχαλάκη Χρ.
και με την
στήριξη του ΛΑΟΣ και της Χρυσής Αυγής ξεσαλώνουν πάνω σε κάθε πολίτη που
τολμάει
να τους κοιτάξει στα μάτια και να ανοίξη το στόμα του .Αυτό βιώνουμε
καθημερινά
και θα χειροτερέψουν τα πράγματα αν δεν αντιδράσουμε σε όλα αυτά.Εδώ
έχουμε
φτάσεο όσοι οδηγάμε μηχανή να κάνουμε μι απόσταση 10 χιλ. και να μας
σταματάνε
2-3 φορές και να σου ζητάνε να σου κάνουν έλγχο με τον χειρότερο τρόπο.Γιατί

να σεβαστούν και γιατι να ξέρουν για την αναπηρία και τον αναπηρο
άνθρωπο ποιός
τους τα έμαθε στη σχολή που πήγαν ; στο σχολείο ; στο γυμνασιο; στο
σπίτι τους;
ΠΟΙΟΣ ΑΣΧΟΛΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΘΕΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΟΤΙ ΟΛΗ ΜΑΣ ΕΧΟΥΜΕ ΤΑ ΙΔΙΑ
ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ
.13 Ο/Η Ιωάννα-Μαρία έγραψε: Μου εχει τυχει κι εμενα ασχημη
εμπειρια σε
ΑΤ οταν μια φορα που ζητησα ενα γνησιο της υπογραφης, η κοπελα που ηταν
υπευθυνη, δηλωσε πως αδυνατει να πιστοποιήσει την υπογραφή μου διοτι οι
τυφλοί
δεν υπογράφουν.. Το ιδιο εχουν γραψει και στην ταυτότητά μου: "αδυναμια
υπογραφής" γιατι ειχαν πει, αυτό οριζει ο νομος για τους τυφλούς.
Βεβαια, η
υπογραφή μου ειναι απαραιτητη σε οποιαδήποτε συνναλαγή μου. Δυστυχως
δεν
υπαρχουν τα ονοματα των συγκεκριμενων οργάνων της τάξης στην παραπάνω
καταγγελία. Θα προτιμούσα να υπήρχαν για να εχει περισσότερη βαρύτητα.14
Ο/Η
Μαρία έγραψε: Δεν ξέρω αν θα σας παρηγορήσω κ. Ρέλλα ή θα σας
αγανακτήσω περισσότερο εξιστορώντας την δική μου βιωματική ιστορία που
έζησα την
μόλις σήμερα.Με το ηλεκτρικό αμαξίδιο μπήκα σε ασανσέρ στο metro, η
κυρία
συνεπιβάτης έξαλλη που είπε, τι κατάσταση είναι αυτή, δεν βλέπεις ότι
πιάνεις
πολύ χώρο με το μαραφέτι που κάθεσαι και οι άνθρωποι δεν χωρούν να μπουν
!!!
Φυσικά καταφανώς στο μυαλό της κυρίας δεν ήμουν άνθρωπος λόγω
σωματικής
διαφορετικότητας. Είπα στην εν λόγω κυρία ότι στα ασανσέρ του metro
υπάρχουν
κάποιες επεξηγήσεις στα τζάμια που λένε ότι είναι για άτομα με κινητικές

δυσκολίες. Οι παριστάμενοι είπαν στην κυρία ότι έχει άδικο και να
συμπεριφέρεται με ευγένεια !Η κυρία έφυγε θυμωμένη , χωρίς βέβαια να
κάνει
ούτε βήμα πίσω από αυτά που είπε, χωρίς ένα συγνώμη, φυσικά δεν
αναρωτήθηκε αν
με πρόσβαλε, δεν νοιάστηκε καθόλου αν με τα λόγια της τραυμάτισε την
αξιοπρέπεια
μου. Πηγή
Πληροφοριών: www.enet.gr
Καταχωρήθηκε από: Σύλλογος Τεχνολογικής
Ανάπτυξης
Τυφλών (ΣΤΑΤ)Υπηρεσία διαχείρισης πληροφοριώνΔημοσίευση απο:

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Helen Keller Quotes