Δευτέρα, 4 Ιουλίου 2016

Πρωταθλήτρια Ευρώπης η Εθνική κωφών γυναικών!

Μια σπουδαία διάκριση για τον ελληνικό αθλητισμό έφερε η Εθνική μπάσκετ κωφών γυναικών που κατέκτησε την κορυφή του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος, επικρατώντας 52-41 της Λιθουανίας στον τελικό.

Πρωταθλήτρια Ευρώπης η Εθνική κωφών γυναικών! (pics/video)

Στην κορυφή της Ευρώπης σκαρφάλωσε η Εθνική μπάσκετ κωφών γυναικών, πανηγυρίζοντας μια τεράστια επιτυχία για τα ελληνικά χρώματα. Η ομάδα της Αθηνάς Ζέρβα με την ξέφρενη πορεία της στη διοργάνωση έφτασε στον τελικό, όπου δεν δυσκολεύτηκε ν επικρατήσει 52-41 της Λιθουανίας και να ανέβει στην πρώτη θέση. 

  • Όσο για την Εθνική Κωφών Ανδρών τερμάτισε στην πέμπτη θέση, επικρατώντας της Πολωνίας 69-54 στο ματς κατάταξης. 

Φωτογραφίες και βίντεο από τους ξέφρενους πανηγυρισμούς που ακολούθησαν: 

Μεταφρασεις απτικων εικονων 11-15

11. Η Εικόνα της Παναγίας Καζάνσκα
Η εικόνα της Παναγίας Καζάνσκα βρέθηκε στις 8 Ιουλίου 1579 στο Καζάν, εικοσιπέντε χρόνια μετά την κατάκτηση του Χανάτου του Καζάν από τον Τσάρο Ιωάννη Γκρόζνυ.
Τον Ιούλιο του 1579 μια μεγάλη πυρκαγιά κατέστρεψε μεγάλο μέρος της πόλης καθώς και το μισό Κρεμλίνο. Στην πυρκαγιά κάηκε ολοσχερώς και το σπίτι του Δανιήλ Ονούτσιν, ενός στρατιώτη πυρομαχητή. Μερικές μέρες αργότερα ο Δανιήλ αποφάσισε να χτίσει στο ίδιο σημείο καινούργιο σπίτι.
Η Παναγία, τότε, επισκέφθηκε στον ύπνο τη δεκάχρονη κόρη του, τη Ματρώνα και την πρόσταξε να διαμηνύσει στον Αρχιεπίσκοπο και τους άρχοντες της πόλης να σκάψουν στο σημείο της πυρκαγιάς για να βρουν την εικόνα της.
Κανείς όμως δεν έδωσε σημασία στα λόγια του κοριτσιού. Η Παναγία εμφανίστηκε τρεις φορές στη Ματρώνα και στην τρίτη εμφάνιση το κορίτσι παρακάλεσε τη μητέρα της να εκτελέσει τη διαταγή της Παναγίας.
Άρχισαν λοιπόν να σκάβουν ανάμεσα στις στάχτες στο σημείο που τους υπέδειξε η Παναγία και πράγματι βρήκαν την εικόνα της που έλαμπε.
Από εκεί, αφού τελέστηκαν προσευχές και Θεία Λειτουργία, η εικόνα μεταφέρθηκε με πανηγυρισμούς στον καθεδρικό ναό της Παναγίας Θεοτόκου του Καζάν.
Αμέσως σ’ όλη την περιφέρεια του Καζάν διαδόθηκε η είδηση για το εξαιρετικό αυτό εύρημα και πλήθη λαού άρχισαν να συρρέουν στο σημείο που βρέθηκε η εικόνα.
Το πρώτο ανάμεσα στα πολλά θαύματα της Παναγίας Καζάνσκα ήταν η θεραπεία δυο τυφλών ανδρών, του Ιωσήφ και του Νικήτα.
Το 1594 ο κατοπινός Πατριάρχης Γκερμόγκεν ο οποίος συμμετείχε στην εύρεση της εικόνας, έγραψε την ιστορία της ανεύρεσης της εικόνας της Παναγίας Καζάνσκα.
Ο τσάρος Ιβάν ο Τρομερός, όταν έμαθε την ιστορία της θρυλικής εικόνας  διέταξε να χτιστεί στο  σημείο που βρέθηκε η εικόνα το γυναικείο μοναστήρι Καζάν Ουσπένσκι (το σημερινό Ορθόδοξο Μοναστήρι του Ουσπένσι Ζίλαντ Καζάν).
Η εικόνα της Παναγίας είχε μικρό μέγεθος. Ο τσάρος Ιβάν ο Τρομερός την διακόσμησε με πολύτιμη βάση και φυλάσσονταν στο γυναικείο μοναστήρι μέχρι το 1904 οπότε και κλάπηκε. Οι κλέφτες, μάλιστα, αφού αφαίρεσαν την πολύτιμη επιμετάλλωση, την κατέστρεψαν.
Η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της επονομαζόμενης Καζάνσκα, από το σημείο όπου βρέθηκε, ήταν μια από τις πιο δημοφιλείς εικόνες της Παρθένου Μαρίας, στη Ρωσία.
Κατά τη διάρκεια του απελευθερωτικού πολέμου της Ρωσίας εναντίον της Πολωνίας εμψύχωσε τους Ρώσους στρατιώτες. Ο Αυτοκράτορας της Ρωσίας Πέτρος Α’ προσευχήθηκε στην εικόνα της Παναγίας Καζάνσκα και ζήτησε απ’ αυτήν να χαρίσει τη νίκη στο ρωσικό στρατό, την παραμονή της νικηφόρας μάχης της Πολτάβας (1709).
Κι ο πρίγκιπας Μιχαήλ Κουτούζοφ, προσευχήθηκε στη θαυματουργή εικόνα την παραμονή της αναχώρησής του για το στρατόπεδο, το 1812.
Στη εικόνα απεικονίζεται η  προτομή της Παναγίας Οδηγήτριας η οποία στρέφει το πρόσωπό της στον Ιησού Βρέφος ο οποίος εικονίζεται σε πρόσθια όρθια στάση.
Στη Ρωσία υπάρχουν πολλά αντίγραφα της Καζάνσκα, και για τα περισσότερα από αυτά υπάρχουν θρύλοι και διηγήσεις λατρείας.
Η Παναγία Καζάνσκα έχει διπλή γιορτή: εορτάζεται στις 8 Ιουλίου σε ανάμνηση της ημέρας που εμφανίστηκε στα 1579, αλλά και στις 4 Νοεμβρίου – σε ανάμνηση της απελευθέρωσης από τους Πολωνούς στα 1612.


12.  Η Εικόνα του Αγίου Πρίγκιπα Βλαδίμηρου
«Έπλεαν εναντίον της πόλης άλλοτε για πολλές κι άλλοτε για λίγες μέρες, αλλά τα αμυντικά της τείχη υψώνονταν μέσα στην ομίχλη της θάλασσας , και πίσω τους – ναοί με σταυρούς στους τρούλους τους». Κορσούν! Ήταν μια πλούσια, εμπορική πόλη που αναγνώριζε μόνο την εξουσία του Έλληνα Αυτοκράτορα και μόνο σ’ αυτόν απέδιδε τιμές.
Μόλις τα πλοία του Βλαδίμηρου πλησίασαν στην ακτή, πάνω στα τείχη οι σκοποί άρχισαν να τρέχουν και αμέσως οι φρουροί έκλεισαν τις πύλες.
Οι Ρώσοι στρατοπέδευσαν και, χωρίς βιασύνη, ξεκίνησαν την πολιορκία. Ο Βλαδίμηρος έστειλε πρέσβεις και διέταξε να του παραδώσουν την πόλη, διαφορετικά οι Ρώσοι θα την έπαιρναν με τη βία, ακόμη κι αν έπρεπε να στρατοπεδεύσουν εκεί για τρία χρόνια.
Οι κάτοικοι όμως αρνήθηκαν να ικανοποιήσουν τις διαθέσεις του πρίγκιπα και τότε αυτός διέταξε τους στρατιώτες του να φτιάξουν ανάχωμα κατά μήκος των τειχών. Η επίθεση εναντίον της πόλης θα ξεκινούσε μόλις το ανάχωμα έφτανε στο ύψος του τείχους.
Όμως, μόνο οι αξιωματικοί που ήταν πιο κοντά στο Βλαδίμηρο και του ήταν περισσότερο αγαπητοί γνώριζαν ότι,όταν ο Βλαδίμηρος συνέλαβε την ιδέα της κατάληψης του Κορσούν δεν σκόπευε να δείξει ότι αρνούνταν την επίσημη ειδωλολατρική θρησκεία και επιδίωκε να βαπτιστεί από τους ορθόδοξους Έλληνες, αλλά να ασπαστεί τη Χριστιανική πίστη με τρόπο που αξίζει σε έναν νικητή και έναν πρίγκιπα.
Οι πολιορκημένοι όμως άντεχαν με σθένος! Έσκαψαν υπόγειες σήραγγες κάτω από τα τείχη και τη νύχτα μάζευαν το χώμα που στοίβαζαν οι Ρώσοι τη μέρα, και το κουβαλούσαν μέσα στην πόλη.
Ο Βλαδίμηρος τότε ομολόγησε: « Οι Έλληνες είναι πονηροί!».
Μια νύχτα, ένα βέλος εκτοξεύθηκε από τα τείχη της πόλης και προσγειώθηκε δίπλα στη σκηνή του πρίγκιπα. Το πρωί, όταν ο Βλαδίμηρος βγήκε από τη σκηνή του, το είδε. Ήταν ένα ασυνήθιστο βέλος: πάνω του ήταν δεμένο ένα γράμμα.
Στο γράμμα υπήρχαν οι κατάλληλες οδηγίες για την κατάληψη της πόλης, αμαχητί. Ήταν ξεκάθαρο ότι ο πρίγκιπας του Κορσούν ήθελε με τον τρόπο αυτό να εκδικηθεί τους μεγιστάνες της πόλης.
Αλίμονο στους πονηρούς κατοίκους του Κορσούν! Ο Ρώσος πρίγκιπας έμαθε από το γράμμα για τα μυστικά πηγάδια απ’ όπου το νερό έφτανε στην πόλη, μέσα από υπόγεια κανάλια, και διέταξε να τα εντοπίσουν.
Αρχικά, όσοι ήταν επάνω στα τείχη χάρηκαν, γιατί τάχα οι Ρώσοι έλυσαν την πολιορκία, αφού αφαίρεσαν τα αναχώματα, και σκέφτηκαν: «Ο Βλαδίμηρος παίρνει το στρατό του και φεύγει».
Όταν όμως αντιλήφθηκαν τι πραγματικά συνέβαινε, ήταν πια αργά. Οι Ρώσοι είχαν αποστραγγίσει τα πηγάδια και είχαν καταστρέψει τους υπόγειους σωλήνες και έτσι έκοψαν το νερό απ’ την πόλη.
Εσείς τι θα κάνατε; Πάντως οι κάτοικοι του Κορσούν άνοιξαν τις πύλες στον πρίγκιπα Βλαδίμηρο.
Χωρίς καθυστέρηση ο Βλαδίμηρος έστειλε μήνυμα στην Κωνσταντινούπολη: «Κυρίεψα την πόλη σας! Τώρα θέλω για γυναίκα μου μια δική σας πριγκίπισσα από την Κωνσταντινούπολη! Αλλιώς θα έρθω εκεί μαζί με όλο τον στρατό μου».
Η συμφορά όμως ήρθε στο Βλαδίμηρο, πριν φτάσει το γράμμα: Ο πρίγκιπας τυφλώθηκε! Παρέμεινε λοιπόν στα δώματά του ως ότου τα πλοία από την Κωνσταντινούπολη έφτασαν στην αποβάθρα του Κορσούν, φέρνοντάς του την πριγκίπισσα Άννα (βλ. αδελφή του Βασίλειου του Βουλγαροκτόνου).
Τελικά, όλα έγιναν σύμφωνα με το σχέδιο του Βλαδίμηρου. Όταν τον οδήγησαν στην Άννα αυτή του είπε: «Πρίγκιπα, αν επιθυμείς να γίνω γυναίκα σου, σε παρακαλώ να βαπτισθείς Χριστιανός. Αμέσως μετά θα γίνει το μυστήριο του γάμου. Εξάλλου, ο επίσκοπος είναι εδώ, μαζί μου».
Οι Έλληνες ιερείς είχαν αποβιβαστεί στην πόλη ακολουθώντας την Άννα. Ο Βλαδίμηρος βέβαια δεν τους είχε δει, άκουγε όμως τους στρατιώτες του που ψιθύριζαν έκθαμβοι, γι’ αυτά που έβλεπαν.
Ο Βλαδίμηρος τότε είπε: «Τώρα θα βαπτισθώ, κι ας είναι ο άρχοντας της Ρωσίας ίσος σε όλα με τον Έλληνα αυτοκράτορα». Ύστερα, έφυγαν απ’ την αποβάθρα και κατευθύνθηκαν στο ναό.
Και έγινε θαύμα! Πριν ο ιερέας βάλει το χέρι του στο μέτωπο του Βλαδίμηρου, αυτός άρχισε να βλέπει καθαρά! Κι αμέσως αντίκρισε τη μεγαλοπρέπεια της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Το φως των κεριών τρεμόπαιζε μπροστά στα αυστηρά πρόσωπα των εικόνων, ο καπνός απ’ το λιβάνι πλανιόταν μέσα στην εκκλησία, και στα άμφια του επισκόπου έλαμπαν πολύτιμα πετράδια!
Την επόμενη μέρα, ο Βλαδίμηρος παντρεύτηκε την Άννα. Αμέσως μετά ο Ρωσικός στρατός έφυγε από το Κορσούν, και ο πρίγκιπας Βλαδίμηρος μαζί με την Άννα έπλευσαν προς το Κίεβο.

 13. Η εικόνα των Ιβήρων της Παναγίας της Πορταίτισσας

Κατά τον 9ο αιώνα στον καιρό της εικονομαχίας, κοντά στην αυτοκρατορία της Νίκαιας ( κοντά στην Κωνσταντινούπολη) μία ευσεβής χήρα ζούσε με το γιο της και στο σπίτι της βρίσκονταν η θαυματουργή  εικόνα της Παναγίας. Όταν οι στρατιώτες μπήκαν στο σπίτι της χήρας, αυτή τους ικέτευσε να αφήσουν την εικόνα μέχρι το πρωί, ελπίζοντας στην ιερότητά της και τους χρημάτισε για να την αφήσουν. Όταν έφυγαν, ένας από αυτούς χτύπησε την εικόνα με το δόρυ του στο πρόσωπο της Παρθένου. Το σημείο όπου τρυπήθηκε η εικόνα άρχισε να αιμορραγεί.
Η χήρα μετέφερε τη θαυματουργή εικόνα στη θάλασσα και την έβαλε στο νερό για να την σώσει από την ύβρι και τον χλευασμό των στρατιωτών. Η εικόνα τότε δεν ξάπλωσε στο νερό αλλά γύρισε σε κάθετη θέση και άρχισε να πλέει προς την Ελλάδα.
 Για δύο αιώνες κανείς δεν ξέρει πού βρισκόταν η εικόνα  απ' το 829 που έπεσε στη θάλασσα ως το 1004 που βγήκε στην μονή Ιβήρων στο Αγιο Ορος. Κάθονταν οι παλαιοί άγιοι Γέροντες της Ιβήρων και μιλούσαν περί σωτηρίας ψυχής, όταν ξαφνικά βλέπουν μέσα στη θάλασσα μια λάμψη. Μαζεύτηκαν όλοι οι Μοναχοί του Όρους, και με βάρκες θέλησαν να πάνε στο περίεργο και θαυμαστό σημείο. Μπόρεσαν μόνο να διακρίνουν ότι ήταν μία εικόνα της Θεοτόκου, διότι όσο πλησίαζαν τόσο η εικόνα απομακρυνόταν. Όποτε οι Πατέρες συγκεντρώθηκαν στην Εκκλησία και ικέτευαν θερμώς τον Πανάγαθο να τους επιτρέψει να πάρουν την αγία Εικόνα.
 Πράγματι ο Θεός άκουσε τη δέηση τους και απάντησε ως έξης. Έξω απ' το Μοναστήρι ασκήτευε κάποιος Μοναχός Γαβριήλ από  την Ιβηρία. Ήταν απλός, αναχωρητής, αδιαλείπτως έλεγε «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με τον αμαρτωλό και ο Θεός ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ». Η τροφή του ήταν τα βότανα του βουνού και ποτό του το νερό και μέρα-νύχτα μελετούσε το νόμο του Κυρίου. Ενώ προσευχόταν, νύσταξε λίγο, έκλεισε τα μάτια του και βλέπει την αγία Θεοτόκο με ιδιαίτερη λαμπρότητα και του λέει «πήγαινε στο Μοναστήρι σου και πες στον ηγούμενο ότι ήρθα για να τους δώσω την εικόνα μου» μετά βάδισε στη θάλασσα, για να γνωρίσουν όλοι την αγάπη και πρόνοια που έχω στο Μοναστήρι σας. Μόλις είπε αυτά η Παναγία, χάθηκε απ' τα μάτια του Γαβριήλ
Μετά πήγε στο Μοναστήρι, είπε το νέο και οι Πατέρες με πομπή και Θεομητορικούς ύμνους πήγαν προς την παραλία. Ο Γέρων Γαβριήλ περπάτησε λίγο στη θάλασσα και αμέσως η εικόνα ήρθε στην αγκαλιά του. Οι Πατέρες με πολλή ευλάβεια και χαρά την υποδέχτηκαν και έκαμαν ολονύκτιες αγρυπνίες και δεήσεις και Λειτουργίες επί τρία μερόνυχτα, για να ευχαριστήσουν τον Θεό και την Παναγία. Την έβαλαν στο ναό της Μονής, αλλά εκείνη έφευγε και στεκόταν πάνω από την πύλη του Μοναστηριού. Αυτό επαναλήφθηκε πολλές φορές, ώσπου ξαναπαρουσιάστηκε η Παναγία στον Γέροντα Γαβριήλ και του λέει: «Πες στον ηγούμενο να παύσετε να με πειράζετε, διότι δεν ήρθα στο Μοναστήρι για να με φυλάτε σεις, αλλά ήρθα για να γίνω εγώ φύλακας και φρουρός σας και σ' αυτήν και στην μέλλουσα ζωή και όσοι θα ζήσουν με ευλάβεια και φόβο Θεού και δεν αμελούν στην απόκτηση των αρετών, και τελειώσουν την πρόσκαιρη ζωή τους σ' αυτόν τον τόπο, ας έχουν θάρρος και να μη φοβούνται την κόλαση διότι αυτή τη χάρη ζήτησα από τον Θεό και Υιό μου και την πήρα. Ως επιβεβαίωση των λόγων μου σας δίνω αυτό το σημείο, όσο βλέπετε την εικόνα μου στο Μοναστήρι σας, δεν θα λείψει απ' το Όρος τούτο η χάρις και το έλεος του Υιού μου και Θεού».Όταν τα άκουσε αυτά ο ασκητικός και θεοφόρος πατήρ Γαβριήλ έρχεται βιαστικά στο Μοναστήρι και τα αναφέρει στον ηγούμενο ο όποιος χάρηκε πολύ, συνάθροισε την αδελφότητα και διατάζει να κτισθεί στην είσοδο της Μονής ειδικό παρεκκλήσιο για την φύλακα της Μονής θαυματουργή Εικόνα.
Λέγεται, μάλιστα, ότι εάν χαθεί η εικόνα από την θέση της, τότε θ' αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση για την δευτέρα παρουσία του Κυρίου μας. Η Αγία αυτή εικόνα φέρει στο κάτω μέρος της σιαγόνος της Θεοτόκου μία ουλή από το μαχαίρι ενός πειρατή. Από την ουλή αυτή έρευσε αίμα, το οποίο πηγμένο διακρίνεται και σήμερα επάνω στην εικόνα.
Αντίγραφα της θαυματουργής εικόνας της Θεοτόκου υπάρχουν στο παρεκκλήσι της Ιβηρίας κοντά στις πύλες της αναστάσεως σε ένα από τα νησιά της λίμνης Βαλντάι στη Ρωσία, στο τέμπλο της Ανάστασης του Χριστού στην περιοχή Σοκολνίκι της Μόσχας.
Σήμερα, με τη χάρη του Θεού, υπάρχουν εικόνες της Παναγίας της Πορταίτισσας με μία μικρή πληγή στο δεξί μάγουλο από το οποίο τρέχουν σταγόνες αίματος, και υπάρχουν εικόνες χωρίς την μικρή ουλή. Στο τέλος του 20ου αιώνα η μυροβόλος εικόνα της Παρθένου του Μόντρεαλ έγινε γνωστή. Ο κάτοχος αυτής της εικόνας ήταν ένας  Ορθόδοξος Ισπανός , ο Χοσέ Μουνόζ-Κορτέζ. Δυστυχώς τον Οκτώβριο του 1997 η θαυματουργή εικόνα εξαφανίστηκε χωρίς ίχνη μετά από δολοφονία του Χοσέ.


14. Η Θαυματουργή και Μυροβόλος εικόνα της Παναγίας της Τήνου
Το 1830 χτίστηκε στην Τήνο, Εκκλησία προς τιμήν της Παναγίας. Εκεί φυλάσσεται το ιερότερο λατρευτικό αντικείμενο της Ορθοδοξίας, η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Τήνου ή Μεγαλόχαρη.
Κατά την εκκλησιαστική παράδοση η εικόνα αγιογραφήθηκε από τον Απόστολο και Ευαγγελιστή Λουκά και για μεγάλο διάστημα φυλάσσονταν στον Παλαιοχριστιανικό Ναό (4ος αι.) της Ζωοδόχου Πηγής και του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου που χτίστηκε στη θέση του ειδωλολατρικού ναού του θεού Διόνυσου.
Τον 10ο αιώνα ο ναός καταστράφηκε από τους πειρατές και η εικόνα της Παναγίας Παρθένου παρέμενε θαμμένη στα ερείπια μέχρι το 1823, οπότε και βρέθηκε με τον ακόλουθο τρόπο.
Στα 1822 η Παναγία εμφανίστηκε σε όραμα σε μια μοναχή της Γυναικείας Μονής Κεχροβουνίου στην Τήνο. Το όνομα της μοναχής ήταν Πελαγία. Μέσω της Πελαγίας η Παναγία ανακοίνωσε στους ιερείς ότι ήταν πια η στιγμή να αποκαλυφθεί η εικόνα της και τους υπέδειξε το σημείο στο οποίο βρίσκονταν. Διέταξε επίσης να χτίσουν ένα ναό για να φυλάσσεται η θαυματουργή εικόνα.
Το Σεπτέμβριο του 1822 άρχισε η έρευνα, και τον Ιανουάριο του 1823 θεμελιώθηκε ο ιερός ναός που ονομάστηκε της Ζωοδόχου Πηγής, γιατί στο σημείο εκείνο βρέθηκε μια παλιά πηγή. Παρόλο που από την πηγή δεν έτρεχε νερό, υπέθεσαν ότι ήταν ιερή, αφού είχε βρεθεί μέσα σε ναό.
Στις 30 Ιανουαρίου, ανήμερα της γιορτής των Τριών Ιεραρχών, μετά τη Θεία Λειτουργία, ένας από τους εργάτες που έστρωναν το δάπεδο του ναού, σε απόσταση δυο μέτρων από την πηγή, καθώς έσκαβε, ένιωσε πως το φτυάρι του είχε σκαλώσει σε κάτι σκληρό. Αμέσως άρχισαν να σκάβουν για να ελευθερώσουν το φτυάρι και βρήκαν την εικόνα της Παναγίας η οποία είχε σκιστεί στα δυο απ’ το χτύπημα του φτυαριού.
Το αξιοθαύμαστο ήταν πως η εικόνα είχε σκιστεί ακριβώς στη μέση, χωρίς να καταστραφούν τα πρόσωπα την Παναγίας και του Αρχαγγέλου Γαβριήλ. Οι εργάτες ένωσαν τα δυο κομμάτια και τοποθέτησαν την εικόνα, σε εκείνο το σημείο, σ’ ένα αναλόγιο.
Η ανοικοδόμηση του ναού συνεχίζονταν, όμως δυστυχώς δεν υπήρχαν αρκετά χρήματα για την αποπεράτωσή του. Συνέβη όμως το εξής: Ένα μεγάλο Βρετανικό εμπορικό πλοίο με το οποίο ταξίδευε ο υποπρόξενος της Βρετανίας στην Ελλάδα επρόκειτο να αγκυροβολήσει στο λιμάνι της Τήνου. Όμως εξαιτίας της μεγάλης τρικυμίας κινδύνευε να τσακιστεί στις βραχώδεις ακτές του νησιού. Όταν ο υποπρόξενος πρόσεξε τη μισοτελειωμένη εκκλησία, προσευχήθηκε θερμά στην Παναγία να σώσει το καράβι, και της έταξε πως θα δωρίσει ένα μεγάλο χρηματικό ποσό, αν σωζόταν το καράβι. Αμέσως η θάλασσα ηρέμησε, η τρικυμία κόπασε και η φρεγάδα μπήκε ασφαλής στο λιμάνι. Ύστερα απ’ αυτό το θαύμα, ο υποπρόξενος έδωσε τα χρήματα που ήταν απαραίτητα για να χτιστεί ο ναός.
Στην Αμερική, επίσης, ζούσε ένας Έλληνας ο οποίος έχασε την όρασή του μετά από βαριά ασθένεια. Αυτός είχε ακούσει για τα θαύματα και τις θεραπείες που έκανε η Παναγία σε όσους προσεύχονταν στην εικόνα της. Άρχισε λοιπόν κι αυτός να προσεύχεται με μεγάλη ευλάβεια για να τον θεραπεύσει. Το θαύμα έγινε κι ο άνθρωπος βρήκε το φως του. Το πρώτο πράγμα που αντίκρισε ήταν μια πορτοκαλιά και από ευγνωμοσύνη έκανε δώρο στην Παναγία ένα πανέμορφο καντηλέρι σε σχήμα πορτοκαλιάς με πορτοκάλια φτιαγμένα από χρυσάφι.
Πιστοί, απ’ όλα τα μέρη του κόσμου, έχουν προσφέρει αναρίθμητα αναθήματα στην Παναγία για τη βοήθεια και τη γιατρειά που βρήκαν απ’ τη θαυματουργή εικόνα της.
Ακόμη, πολλοί πιστοί που επισκέπτονται το νησί σέρνονται στα γόνατα σε μια απόσταση 400 μέτρων από το λιμάνι μέχρι το ναό (η λεγόμενη «οδός της μετανοίας»). Αυτό το κάνουν είτε ως ένδειξη ευγνωμοσύνης για τη βοήθεια που δέχτηκαν από την θαυματουργή εικόνα της Παναγίας είτε για να δηλώσουν την πίστη τους.
Η Τήνος ανακηρύχθηκε “Ιερό Νησί της Υπεραγίας Θεοτόκου” από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδας, στις 23 Μαΐου 1969. Η μοναχή Πελαγία, την οποία επισκέφθηκε η Παναγία σε όραμα, ανακηρύχθηκε Αγία τον Σεπτέμβριο του 1970 και η μνήμη της γιορτάζεται στις 23 Ιουλίου, ημέρα του οράματος της Παναγίας.


15. Το Θεραπευτικό Πόδι της Θεοτόκου
Όπως λέει η παράδοση, από την ταταρική-μογγολική επιδρομή, όταν η πρωτεύουσα Κίεβο έπεσε και συντρίφθηκε, και όταν όλη η αρχαία ρωσική επικράτεια έγινε μια μεγάλη πληγή που έβγαζε καπνό που έφτανε ως τα ουράνια, ανασήκωσε μαζί με τον καπνό και τις παρακλητικές προσευχές στη Θεοτόκο, ζητώντας την ουράνια προστασία της. Κάποιοι άγνωστοι μοναχοί από τις σπηλιές του Pochayevsky απηύθυναν εξίσου τις προσευχές τους. Προσευχήθηκαν για την παρουσία της Χάρης Της στα Αθωνικά Όρη και τους λόγους του Κίεβου στα βουνά του Pochayevsky και για να είναι η Ευλογημένη Παρθένος η Προστάτιδα των μοναχών και όσων προσέρχονται σ’Αυτήν με ολόψυχες προσευχές και ελπίδες. Με τη χάρη του Θεού, οι προσευχές αυτές εισακούστηκαν εδώ.
Ένα βράδυ, οι μοναχοί του Pochayev, έχοντας αφήσει τη σπηλιά τους και την προσευχητική επιφυλακή τους, μαζί με χωρικούς-βοσκούς από το γειτονικό χωριό, είδαν τη Θεοτόκο να στέκεται εν μέσω μιας πύρινης κολώνας στην κορυφή του βουνού, πάνω σε έναν βράχο. Όπως η καιόμενη βάτος που δεν καιγόταν κατά τη διάρκεια της αποκάλυψης του Θεού στον Μωυσή, στο όρος Σινά, της οποίας η εικόνα πάντα λειτουργούσε ως σημάδι της Θεομήτορος, η Παναγία Παρθένος ήταν στις φλόγες: υπήρχε στέμμα στο κεφάλι Της και ένα σκήπτρο στο δεξί Της χέρι.
Έχοντας αποκαλυφθεί με εκπληκτική καθαρότητα, η Θεοτόκος ανεγέρθη από τη γη στον ουρανό. Ένα ίχνος του δεξιού Της Ποδιού έμεινε εντυπωμένο στον βράχο. Έπειτα, οι καλόγεροι και οι βοσκοί (κατά τον μύθο το όνομα ενός από τους τελευταίους- Ivan Bosy) κατάλαβαν ότι η εμφάνιση της Παρθένου σε πύρινη στήλη σήμαινε τον ερχομό νέων καταστροφών από τις οποίες θα υπέφερε το Βολίν και όλη η ρωσική γη, σα να βρισκόταν σε φλόγες, μα χάρη στις προσευχές και την προστασία της Θεοτόκου θα επιβίωνε και θα αναβίωνε.
Αμέσως εξήραν τον Θεό με τις εντατικές προσευχές τους για τη θαυματουργή εμφάνιση της Θεοτόκου και Τη δόξασαν που εμφανίστηκε ενώπιον τους και άφησε ίχνος του Ποδιού Της. Από τότε νερό κάλυψε και σκέπασε το πόδι. Η Θεοτόκος στάθηκε μόνο μια στιγμή σε έναν σταθερό βράχο και το ίχνος του Ποδιού της παρέμεινε για πάντα εντυπωμένο στο σκληρό αυτό υλικό λες και ήταν μαλακό κερί. Η θαυματουργή εμφάνιση της Θεοτόκου στο όρος Pochayevska συνέβη το 1240 μ.Χ.
Σύντομα, μετά από το γεγονός, οι μοναχοί έχτισαν ένα μικρό ιερό για την Κοίμηση της Θεοτόκου, στους πρόποδες του βράχου όπου η Θεοτόκος εμφανίστηκε. Παρόλα αυτά, ο βράχος ο ίδιος, καθώς και το ίχνος του Θεραπευτικού Ποδιού πάνω στον βράχο, παρέμειναν ανοιχτά, στην ύπαιθρο, χωρίς στέγαστρο για τετρακόσια ακόμα χρόνια. Μόλις το 1649 το Πόδι της Παρθένου μαζί με την πηγή στεγάστηκαν σε ιερό. Αυτό έγινε με την ίδρυση του Ναού της Αγίας Τριάδας στο μέρος εκείνο.

Ο εκπληκτικός ναός της Ιεράς Κοίμησης της Θεοτόκου βρίσκεται τώρα στον χώρο αυτού του ναού. Με σκοπό τη στέγαση του ιερού μέρους σε καθεδρικό ναό, λόγω των τοπικών συνθηκών, οι χτίστες παραβίασαν κάπως τους κανόνες της κατασκευής ναών: ο καθεδρικός κλίνει περισσότερο προς τον βορρά αντί γης ανατολής, όπως επιτάσσει ο Κανόνας.
Από τις πρώτες μέρες της εμφάνισης της Θεοτόκου στο όρος Pochayev και έκτοτε, το Πόδι Της είναι η πηγή πολλών θαυμάτων. Προφανώς η πλειονότητα των θαυμάτων αυτών παραμένει άγνωστη στον κόσμο, και τα μυστικά τους ξεχάστηκαν μαζί με αυτούς που είδαν, βίωσαν ή υπήρξαν μάρτυρες της δύναμής τους. Παρόλα αυτά, πολλά από τα θαύματα παρέμειναν εντυπωμένα για μας ως ορατά σημάδια της «μεγάλης και πλούσιας» Χάρης της Βασίλισσας των Ουρανών και συνεπώς είναι σημαντικό για μας να θυμόμαστε τις ασυνήθιστες θεραπείες και τα θαύματα που μας γίνονται ορατά, την Χάρη και την Καλή της Θέληση που δεν εξαντλούνται ποτέ.

Μεταφρασεις εικονων 6-10

6. ΑΓΙΟΣ ΜΑΡΤΙΝΟΣ Ο ΕΛΕΗΜΩΝ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΣ , ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΤΟΥΡ
Γιορταζει στις 25 Οκτωβριου
Ο Αγιος Μαρτινος γεννηθηκε το 316 στην μεθοριο της Ρωμαϊκης Αυτοκρατοριας, στην περιοχη της Πανονιας, που βρισκεται στην σημερινη Ουγγαρια.  Ο πατερας του Μαρτινου υπηρετουσε στον ρωμαϊκο στρατο και ηταν παγανιστης (ειδωλολατρης), ο ιδιος ο Μαρτινος ομως δεν αποδεχοταν την παγανιστικη λατρεια. Η πραοτητα, η ευσπλαχνια και η καθαροτητα της ψυχης του εκαναν τον Θεο να τον προσεξει απο μικρη ηλικια.
Εμπνευσμενος απο τις ηθικες αξιες και τον εναρετο βιο των χριστιανων ο δεκαχρονος εφηβος εγινε κατηχουμενος. Ο Ρωμαϊκος νομος υποχρεωνε τα παιδια των στρατιωτικων να ακολουθουν το ιδιο επαγγελμα, ετσι ο Μαρτινος στα 15 του χρονια αναγκαστηκε να καταταγει στον ρωμαϊκο στρατο. Στην ρωμαϊκη Γαλατια οπου μεταφερθηκε, και συγκεκριμενα στην Αμιενη, συνεβη και το περιφημο περιστατικο με τον ζητιανο που θα πεθαινε απο το κρυο.
Οταν ο Μαρτινος ειδε τον παγωμενο και πεινασμενο ζητιανο ηρθαν στο νου του τα λογια του Χριστου: «Ημουν γυμνος και με ντυσατε». Του λεει τοτε: «Φιλε μου, εχω μαζι μου μονο οπλα και ρουχα», και βγαζοντας το ξιφος του κοβει τον χιτωνα του στη μεση και προσφερει τον μισο στον ζητιανο. Την επομενη νυχτα ο Μαρτινος ειδε ενα οραμα που του αποκαλυψε οτι ο ζητιανος ηταν στην πραγματικοτητα ο ιδιος ο Ιησους Χριστος. Να πως εγινε: ο Κυριος ενδυναμωσε την πιστη του Μαρτινου και τον ανταμειψε για την μεγαλη του ευσπλαχνια στελνοντας του το θεϊκο οραμα. Τη νυχτα, μεσα στο ονειρο του ο Μαρτινος ειδε μπροστα του τον Ιησου Χριστο, που εμφανιστηκε φορωντας το κομματι εκεινο του χιτωνα που ο Μαρτινος ειχε δωσει στον ζητιανο, και τον ρωτησε αν πραγματι ηταν αυτο που του ειχε δωσει ο Μαρτινος στις πυλες της πολης. Ο Μαρτινος σιωπουσε με δεος και σεβασμο. Ο Χριστος τοτε απευθυνομενος στους αγγελους που τον περιστοιχιζαν ειπε για τον Μαρτινο: «Ιδου ο Μαρτινος, Μου εδωσε να φορεσω τον χιτωνα του παρολο που ειναι ακομη κατηχουμενος». Επειτα απο αυτο το περιστατικο ο Μαρτινος βαπτιστηκε χριστιανος σε ηλικια των 18 ετων.
Καποτε ο Μαρτινος, πηγαινοντας μαζι με τους μαθητες του στην πολη Καρνο,  περασε απο εναν πυκνοκατοικημενο οικισμο. Ενα τεραστιο πληθος απο  ειδωλολατρες συνερευσε για να τον συναντησει. Κανεις στην περιοχη εκεινη δεν γνωριζε για τον Χριστο ουτε ειχε διδαχθει την χριστιανικη αληθεια. Το μεγαλειο αυτου του αγιου ανθρωπου ηταν τοσο λαμπρο που προσελκυε πληθη ειδωλολατρων, οι οποιοι διεσχιζαν μακρινες αποστασεις για να τον ακουσουν. Ο Μαρτινος καταλαβε οτι επρεπε να δρασει και να αδραξει αυτη την ευκαιρια ωστε να φερει αυτους τους ανθρωπους κοντα στον Χριστο. Και τοτε, με την φωτιση του Αγιου Πνευματος, μετεφερε με το φλογερο του κηρυγμα το ιερο Ευαγγελιο στους ειδωλολατρες, αναστεναζοντας απο τα βαθη της καρδιας του που ποτε μεχρι τοτε δεν ειχαν ακουσει οι ανθρωποι αυτοι τον Λογο του Κυριου.
Εκεινη τη στιγμη, μια γυναικα που ειχε χασει προσφατα τον γιο της απεθεσε στα ποδια του το αψυχο σωμα του παιδιου της, και απλωνοντας σπαρακτικα τα χερια της προς το μερος του τον ικετευσε: «Μαθαμε οτι εισαι κοντα στον Θεο. Φερε πισω το παιδι μου, γιατι δεν εχω αλλον στον κοσμο». Ο υπολοιπος κοσμος ακουγοντας την πλησιασε και αρχισε να αναφωνει μαζι της. Ο Αγιος Μαρτινος πηρε το σωμα του νεκρου παιδιου στα χερια του, και γονατιζοντας μαζι με το πληθος αρχισε να προσευχεται. Οταν σηκωθηκε, παρεδωσε στην μητερα του ζωντανο πια τον  εφηβο. Αντικριζοντας αυτο οι ανθρωποι που ειχαν συγκεντρωθει εκει επεσαν στα ποδια του και ολοι μαζι με μια φωνη ομολογησαν την πιστη στον Χριστο και τον παρακαλουσαν να τους βαπτισει χριστιανους. Ο Μαρτινος αμεσως ακουμπησε τα χερια του επανω τους και τους χαρισε τον Λογο της Αληθειας του Κυριου. Τα νεα για το θαυμα αυτο του Μαρτινου γρηγορα εξαπλωθηκαν σε ολη την επικρατεια.

Μια φορα, καθως ο Μαρτινος πλησιαζε μαζι με πολυ κοσμο το Παρισι, συναντησε εναν λεπρο που βρισκοταν σε αθλια κατασταση και ολος ο κοσμος τον απεφευγε. Ο Μαρτινος ομως γεματος ευσπλαχνια τον φιλησε και τον ευλογησε, και ο βασανισμενος λεπρος θεραπευτηκε. Την επομενη ημερα εμφανιστηκε στην εκκλησια γεματος  ευγνωμοσυνη που θεραπευτηκε.


7. Αγιος Σπυριδων της Τριμυθουντας, ο Θαυματουργος
Εορταζεται στις 25 Δεκεμβριου
«Αν οι προθεσεις σας ειναι αγαθες, Αυτος θα σας βοηθησει, οπωσδηποτε». (Αγιος Σπυριδων)
Στις 25 Δεκεμβριου (κατα το Γρηγοριανο Ημερολογιο), ημερα της κοιμησεως του Επισκοπου της Κερκυρας (ελληνικο νησι) Αγιου Σπυριδωνα, πραγματοποιειται προς τιμη του επισημος εορτασμος. Αυτος διαρκει τρεις μερες: απο την παραμονη της γιορτης (24 Δεκεμβριου – κατα το Γρηγοριανο Ημερολογιο) κατα την οποια ψαλλεται Πανηγυρικος Εσπερινος και Παρακλητικος Κανονας, εως τις 26 Δεκεμβριου.
Στις 25 Δεκεμβριου, ημερα της εορτης του Αγιου, τελειται λιτανεια. Επισκοποι, κληρικοι, χορωδια και στρατιωτικες μπαντες συνοδευουν το ιερο λειψανο. Κηροφοροι κρατουν κερια με διαμετρο μεγαλυτερη απο δεκαπεντε (15) εκατοστα. Σε ολη την πολη ακουγονται κωδωνοκρουσιες. Οι ανθρωποι σε πυκνες σειρες παρατασσονται στις δυο πλευρες του δρομου. Συχνα, κατα τη διαρκεια της λιτανειας σταματουν για να διαβαστει το Ευαγγελιο, γινονται μετανοιες και γονυκλινεις προσευχες. Οι ανθρωποι που ελπιζουν να θεραπευθουν ξαπλωνουν κοντα στην εκκλησια, στη μεση του πεζοδρομιου, ανασκελα, μαζι με τα παιδια τους, ωστε να περασουν απο πανω τους τα αφθαρτα λειψανα του Αγιου.
Ο 4ος αι. μ.Χ., δικαιως, μπορει να θεωρηθει ο «χρυσος αιωνας» του Χριστιανισμου. Το Συμβολο της Πιστεως συνοψισε τα κυρια δογματα της Ορθοδοξης διδασκαλιας. Στον αιωνα αυτο, ακομη, εζησαν πολλοι Αγιοι και εξεχοντες Θεολογοι. Οι κληρικοι της Χριστιανικης Εκκλησιας, επισης, αποτελουσαν ενα μοντελο ηθικης στασης στη ζωη μεταδιδοντας το φως της καλοσυνης.
Ο Αγιος Σπυριδων (ο Σαλαμινευς) γεννηθηκε στην Κυπρο, στα τελη του 3ου αι. μ.Χ.. Παρα το γεγονος οτι εχουν περασει δεκαπεντε (15) αιωνες απο το θανατο του, διαθετουμε αρκετες πληροφοριες γι’ αυτον.
Οταν ηταν παιδι ο Αγιος Σπυριδων φροντιζε προβατα. Ακολουθουσε το προτυπο των θεοσεβουμενων ανδρων της Παλαιας Διαθηκης που ζουσαν με τροπο απλο και θεαρεστο: την ευγενεια του Δαβιδ, τη στοργικη καλοσυνη του Ιακωβου, την φιλοξενια του Αβρααμ.
Οταν ενηλικιωθηκε απεκτησε οικογενεια. Για την αδιαλειπτη αναμνηση του Θεου και την αγαθοεργια του, ο Θεος προικισε τον μελλοντικο Αγιο επισκοπο με ευγενη χαρισματα: διορατικοτητα, θεραπεια ανιατων ασθενειων και με δυναμεις εξορκισμου.
Ο Σπυριδων καταγονταν απο προνομιουχο οικογενεια που κατειχε μεγαλη εκταση γης και πλουσια κατοικια. Συμμετειχε δραστηρια στην κοινωνικη ζωη της περιοχης που ζουσε και απολαμβανε τον σεβασμο των κατοικων. Παρα την υψηλη κοινωνικη του θεση, ολοι, ανεξαρτητα απο το αν ηταν εργατες η μεγαλοι γαιοκτημονες, μπορουσαν να τον συμβουλευτουν. Πολυ συχνα ο Σπυριδων εδινε συμβουλες για οικονομικα ζητηματα και με προθυμια δανειζε μεγαλα χρηματικα ποσα, χωρις να απαιτει γραπτες εγγυησεις η ακομη περισσοτερο να επιδιωκει το συμφερον του. Μονο ελεγε: «Θα μου τα επιστρεψεις, οταν μπορεσεις».
Ο Σπυριδων δεχτηκε τη χηρεια του με υπακοη και ταπεινοφροσυνη -τη θεωρησε σημαδι σταλμενο απο τον Θεο για να αλλαξει τη ζωη του.
Ο Σπυριδων ειχε τη δυναμη να θεραπευει. Οταν ηταν ιερεας σε ενα χωριο του ζητησαν να προσευχηθει για καποιον που επροκειτο να πεθανει απο πυρετο. Οταν ο Σπυριδων διαβασε την προσευχη διπλα στο κρεβατι του ετοιμοθανατου αυτος αμεσως αναρρωσε.
Σε καθε χωριο που επισκεπτοταν υπηρχε ενας αρρωστος η αναπηρος. Ο Σπυριδων προσευχονταν στο Θεο ο τυφλος αποκτουσε το φως του, ο κουτσος αφηνε τα δεκανικια και οι ετοιμοθανατοι επεστρεφαν στη ζωη.
Ο Σπυριδων ελεγε οτι ο Θεος κανει τα θαυματα και ο ιδιος δεν ειναι παρα ο ενδιαμεσος του θεληματος Του, και προς επιβεβαιωση των λογων του πραγματοποιουσε αλλο ενα θαυμα. Στην πραγματικοτητα, αυτο που εκανε ο Αγιος ηταν να διαβαζει μια προσευχη για αυτον που υπεφερε και να ζητα απο τον Θεο να τον βοηθησει. 
Ο Αγιος Σπυριδων αμεσως προστρεχει στις προσευχες οσων αντιμετωπιζουν οικονομικες δυσκολιες.
 Καποτε μια γυναικα εφερε σ’ αυτον το σωμα της κορης της η οποια ειχε πνιγει πριν λιγες μερες. Το σωμα ειχε γινει μπλε και, αν και ολοι γνωριζαν και τα θαυματα του και τη θεραπευτικη δυναμη του Σπυριδωνα, κανεις δεν πιστευε οτι θα μπορουσε να αναστησει το κοριτσι. Ο Σπυριδων βλεποντας τη γυναικα που δεν μπορουσε να συγκρατησει τη θλιψη της, εφερε το παιδι στη ζωη. Αμεσως το σωμα του πηρε το κανονικο του χρωμα, μετα το κοριτσι ανοιξε τα ματια του και μιλησε. Η μητερα, που μεσα στην απογνωση της επισκεφθηκε τον Σπυριδωνα αλλα δεν πιστευε στο θαυμα, πεθανε απο σοκ. Κατοπιν, ο Σπυριδων την ξαναφερε στη ζωη. Ολα αυτα εγιναν μπροστα σε πολλους μαρτυρες και αναγραφονται στα Χρονικα της Κυπρου.
Η Εκκλησια της Κυπρου, αφου μελετησε λεπτομερως την περιπτωση αυτη, την αναγνωρισε επισημα ως θαυμα. Η ικανοτητα της νεκραναστασης εχει αποδοθει σε πολυ λιγους αγιους. Για πρωτη φορα νεκρανασταση πραγματοποιηθηκε απο τον Ιησου Χριστο, οταν αυτος ανεστησε τον φιλο Του, Λαζαρο. Κατοπιν, σπανια γινονταν νεκραναστασεις, για να μην αναφερουμε τις διπλες νεκραναστασεις, οι οποιες ειναι σπανιες στην ιστορια του Χριστιανισμου.
Συμφωνα με τους Ιστορικους της Εκκλησιας, ο Σπυριδων συμμετειχε στις εργασιες της Α’ Οικουμενικης Συνοδου, το 325. Στη Συνοδο αυτη ο Σπυριδων διαφωνησε με εναν Ελληνα φιλοσοφο που υποστηριζε την αιρεση του Αρειανισμου (ο Αλεξανδρινος ιερεας Αρειος αρνηθηκε τη θεϊκη, αιωνια και εκ του Πατρος γεννηση του Υιου του Θεου και διδασκε οτι ο Χριστος ηταν μονο ενα υπερτατο ον. Στο τελος της συζητησης ο αντιπαλος της Χριστιανοσυνης εγινε ο ενθερμος υποστηρικτης της και δεχτηκε το θειο Βαπτισμα.
Στην ιδια Συνοδο, ενα θαυμα αποκαλυψε οτι αυτο που ευθυνεται για την ολιγοπιστια των ανθρωπων δεν ειναι το μυαλο, αλλα η ψυχη. Ο Αγιος Σπυριδων παρουσιασε μια χαρακτηριστικη αποδειξη για την ενοτητα της Αγιας Τριαδας: αφου εκανε το σημειο του σταυρου πηρε στο δεξι του χερι ενα κοινο κεραμιδι απο πηλο και το εσφιξε δυνατα μεχρι να σπασει. Μετα ειπε: «Εις το ονομα του Πατρος», και τοτε, προς εκπληξη ολων των παρευρισκομενων, βγηκε απο το κεραμιδι φωτια. Υστερα ο Αγιος ειπε: «Εις το ονομα του Υιου», και αμεσως ετρεξε νερο πανω στο κεραμιδι. Υστερα ειπε: «Εις το ονομα του Αγιου Πνευματος», και ανοιγοντας το χερι του εδειξε το υπολοιπο κεραμιδι που ηταν στεγνο. «Υπαρχουν τρια στοιχεια αλλα το πηλινο κεραμιδι ειναι ενα», ειπε ο Αγιος εννοωντας την Αγια Τριαδα: τρια Προσωπα, ομως μια Θεοτητα.
Ο Σπυριδων εκανε πολλα θαυματα και πεθανε το 384 ενω προσευχοταν στον Κυριο, σε ηλικια 78 χρονων. Στις 25 Δεκεμβριου (κατα το Γρηγοριανο Ημερολογιο) ο Κυριος φανερωσε στον Σπυριδωνα τον επερχομενο θανατο του.
Ενας βυζαντινος αυτοκρατορας που γνωριζε τη δικαιη και αγια ζωη του Επισκοπου Σπυριδωνα διεταξε να ξεθαψουν το σωμα του και να το τοποθετησουν σε μια λαρνακα στην Αγια Σοφια της Κωνσταντινουπολης.
Οταν τα λειψανα του ηρθαν στο φως οι ανθρωποι που ηταν παροντες δεν μπορουσαν παρα να θαυμασουν: αν και το σωμα του ειχε μεινει θαμμενο για δεκαετιες, δεν ειχε αλλοιωθει – σαν να ειχε πεθανει ο Αγιος  την προηγουμενη μερα. Ειχε τα μαλλια του και τα δοντια του και το δερμα του ηταν αριστα διατηρημενο. Ηταν πολυ ευκολο να αναγνωρισει καποιος τα χαρακτηριστικα του προσωπου του Αγιου.
Το σωμα του εχει σταθερη θερμοκρασια 36.6 βαθμους. Τα μαλλια του και τα νυχια του μεγαλωνουν.
Οταν τα λειψανα του τοποθετηθηκαν στην Αγια Σοφια, διαπιστωθηκε οτι εξακολουθουσε να θαυματουργει. Πολλοι χωρικοι που προσευχηθηκαν μπροστα στη λαρνακα και αγγιξαν τα λειψανα του Αγιου θεραπευτηκαν.

8. Η Αγια Ματρωνα της Μοσχας
Η Αγια Ματρωνα της Μοσχας ηταν πολυ αγαπητη στον λαο οσο ζουσε, αλλα και μετα την αγιοποιηση της το 1998. Η Ιερα Μονη Pokrovskiy (της Αγιας Σκεπης) οπου βρισκονται τα λειψανα της πλημμυριζει με πληθος πιστων, που καταφθανουν εκει αναζητωντας παρηγορια, θεραπεια και ελπιδα.
Πριν αναπαυθει η Αγια Ματρωνα ειχε πει: « Ολοι, ολοι να ερχεσθε σε μενα και να μου μιλατε σαν να ειμαι ζωντανη, για τις θλιψεις σας και τα προβληματα σας, και εγω ολους θα σας βλεπω και θα σας ακουω, και ολους θα σας βοηθω...”. Ηταν Αγια, γιατι απο την παιδικη της ηλικια ακομη ειχε το χαρισμα να γιατρευει ανθρωπους, να προβλεπει γεγονοτα αλλα και να διακρινει τις αμαρτιες των ανθρωπων μεσω της ‘πνευματικης διορασης’.
Η Ματρωνα δεν διεθετε κανονικη οραση καθως ηταν τυφλη εκ γενετης. Στα 17 της, μαλιστα, καθηλωθηκε εξαιτιας παραλυσης στα ποδια. Περασε το υπολοιπο της ζωης της καθιστη (παραλυτη), αλλα δεν παραπονεθηκε ποτε.
Τι ειδους προβληματα ειχαν οσοι κατεφευγαν στην Ματρωνα; Τα συνηθισμενα θεματα: ανιατες ασθενειες, απωλειες, ατυχους ερωτες, αλλοι ειχαν χασει τη δουλεια τους η διωκονταν απο ατομα εξουσιας. Αλλοι ερχονταν με καθημερινες εγνοιες και αποριες, οπως: ‘Πρεπει να παντρευτω; Να αλλαξω δουλεια; Να μετακομισω;’
Δεν ελειπαν φυσικα ουτε αυτοι που υπεφεραν απο διαφορες παθησεις: καποιος που αρρωσταινε ξαφνικα η παθαινε κραμπες στα χερια η στα ποδια, αλλοι που υπεφεραν απο παραισθησεις. Τους παρηγορουσε ολους, γαληνευε τους ασθενεις αγγιζοντας τους καθησυχαστικα το κεφαλι, τους σταυρωνε, αλλοτε χαριτολογουσε με τους ανθρωπους, αλλες φορες ομως εκανε αυστηρη κριτικη και τους νουθετουσε.
Η Ματρωνα εδινε παντα ακριβεις οδηγιες για το τι επρεπε να κανει καποιος αναλογα με την περιπτωση του, προσευχοταν, ευλογουσε και διδασκε να μην κατακρινουμε τους συνανθρωπους μας. ‘Γιατι να καταδικαζετε τους αλλους; Να σκεφτεστε τον εαυτο σας πιο συχνα. Το καθε προβατο θα κρεμαστει απο την δικη του ουρα. Τι νοημα εχει για σας η ουρα του αλλου;’ Τις προσευχες της τις ελεγε δυνατα και με ευκρινεια, τονιζοντας παντα οτι δεν ηταν η ιδια που βοηθουσε τον κοσμο αλλα ο Θεος.
Ειναι σχεδον ασυλληπτο το πως τα εβγαζε περα αυτη η γυναικα, ανημπορη να περπατησει, χωρις κανενα εισοδημα, χωρις δικο της σπιτι ουτε υπαρχοντα. Και ομως παρ’ ολα αυτα καταφερνε να βοηθαει τους αλλους.
Υπαρχουν εκατονταδες αναφορες για τους ανθρωπους που θεραπευσε οσο ζουσε, στους οποιους δεν προσφερε μονο ανακουφιση απο την αρρωστια αλλα κυριως πνευματικο καταφυγιο. Αυτη η μικροκαμωμενη, τυφλη και παραλυτη γυναικα ειχε τεραστια πνευματικη δυναμη. Οδηγησε πολλους ανθρωπους στην Ορθοδοξια, και τους βοηθησε να βρουν ψυχικη αγαλλιαση.
Αναπαυθηκε εν Χριστω στις 2 Μαΐου του 1952. Η λατρεια και ο σεβασμος προς το προσωπο της εξαπλωθηκαν σε ολη τη χωρα.  Κατα την διαρκεια της εβδομαδας του εορτασμου της Ορθοδοξιας, εγινε η ανακομιδη των ιερων λειψανων της, στις 8 Μαρτιου 1998, με την ευλογια του μακαριστου Πατριαρχη Μοσχας πασων Ρωσιων Αλεξιου Β’.
Η Θεια Χαρη του Κυριου ευλογησε αυτη τη φτωχη, τυφλη γυναικα να βρει ψυχικη ευφορια και την βοηθησε να προσηλυτισει στον Χριστιανισμο χιλιαδες ανθρωπους, ακομη και σημερα. Η Αγια Ματρωνα μας διδασκει οτι η αληθινη ευτυχια ειναι η ενωση με τον Θεο. Μας κοιταζει απο την εικονα της, και,  παρολο που δεν μπορει να δει με τα ματια, αυτη η ευγενικη και τρυφερη ψυχη, η σεβασμια και σοφη γεροντισσα, η μεγαλη Αγια μας βλεπει μεσα απο το οραμα της προσευχης της.
Η μνημη της Αγιας Ματρωνας μας βοηθα να μην ξεχναμε την σπουδαια αυτη αληθεια: ‘Η χαρις του Κυριου τελειοποιειται μεσα απο την αδυναμια’.


9.Η εικονα της Θεοτοκου "Kassiopeya"

  Συνεβαινε το 1530 στο νησι της Κερκυρας που ηταν υπο Ενετικη κυριαρχια εκεινη την εποχη. Ενας αφοσιωμενος νεος που ονομαζοταν Stephan επεστρεφε απο μια πολη στο χωριο του με τους συντροφους του. Καποια στιγμη παρατηρησαν καποιους νεαρους ανδρες που μετεφεραν το αλευρι απο το μυλο. Οι συντροφοι του Stephan ειχαν μπει στον πειρασμο: "Γιατι δεν κλεβουμε το αλευρι;" - "Ειναι αμαρτια!" - διαμαρτυρηθηκε ο Stephan. "Δεν θα ξεφυγουμε απο την δικαιοσυνη. Θα τιμωρηθουμε σαν τους κλεφτες και τους κακουργους».
  Αλλα δεν υπολογισανε τα λογια του. Πλησιασαν τους εργαζομενους νεαρους ανδρες χωρις να γινουν αντιληπτοι, επιτεθηκαν, χτυπησαν και στερησαν το αλευρι απο αυτους. Οι δαρμενοι εργατες ενημερωσαν τον διοικητη Simon Baila και εστειλε στρατιωτες για να συλλαβουν τους κακουργους. Οι στρατιωτες πηραν μονο τον Stephan ως υποπτο, καθως οι αλλοι καταφεραν να εξαφανιστουν.
  Σιγουρος για την αθωοτητα του, ο νεαρος ανδρας ειπε με ειλικρινεια στους στρατιωτες ολα οσα συνεβησαν, αλλα αυτοι του εδεσαν τα χερια και τον φυλακισαν. Ουτε ο δικαστης τον πιστεψε και τον καταδικασε.
  - Τι τιμωρια προτιματε, - ρωτησε, - να σας κοπουν τα χερια η να τυφλωθειτε; Ο Stephan προτιμησε το δευτερο, γιατι του φανηκε λιγοτερο οδυνηρο. Κλαιγοντας με λυγμους οδηγηθηκε στον τοπο εκτελεσης της απαισιας ποινης. Εκει οι ανελεητοι δημιοι πραγματοποιησαν την τιμωρια.
  18 μιλια απο την πρωτευουσα υπηρχε ο μικρος παραθαλασσιος οικισμος Kassiopeya, γνωστος απο το ναο της Υπεραγιας Θεοτοκου. Πολλοι ανθρωποι ερχονταν να προσκυνησουν την θαυματουργη εικονα της καθε μερα.
  Ο Stephan αποφασισε να παει στον οικισμο και να μεινει στο ναο. Εχοντας λατρεψει την θαυματουργη εικονα με τη μητερα του, ζητησε απο εναν μοναχο-υπηρετη να του δωσει ενα μικρο κελι για να ζησει. Το πρωτο βραδυ εμειναν τη νυχτα στο ναο.
   Καποια στιγμη τον πηρε ο υπνηλια  και κοιμηθηκε. Ξαφνικα ενιωσε οτι καποιος τον αγγιξε με τα χερια και αρχισε να αισθανεται τις κενες υποδοχες των ματια του. Ξαφνικα ειδε μια λαμπερη και ακτινοβολουσα Γυναικα μπροστα του. Εμφανιστηκε μπροστα του για ενα μικρο χρονικο διαστημα και εξαφανιστηκε. Ο Stephan γυρισε και ... ειδε να αναβουν οι λαμπτηρες των εικονων.
  - Ποιος αναψε τους λαμπτηρες των εικονων; Βλεπω την εικονα της Θεοτοκου! - Φωναξε. Η μητερα του σηκωθηκε λιγο και κοιταξε το προσωπο του γιου της. Ναι, τα ματια της δεν την εξαπατουσαν: τις υποδοχες των ματιων του κοσμουσε ενα ζευγαρι μπλε ματια, αν και τα ματια του Stephan ηταν μαυρη πριν απο την τυφλωση! Με δακρυα χαρας μητερα και γιος αρχισαν τις ευχαριστιες προς την Υπεραγια Θεοτοκο για την συντομα παρεμβαση και βοηθεια της.
  Ο κυβερνητης συγχωρεθηκε απο τον  Stephan και του εδωσε πλουσια δωρα. Επισης, ανακαινισε  τον φραχτη του αγιου ναου της Υπεραγιας Θεοτοκου.
  Ο κυβερνητης Simon Baila ενημερωθηκε για αυτο το θαυμα. Καλεσε τον εκτελεστη και τον ρωτησε: - Στ΄ αληθεια εβγαλες τα ματια του Stephan  οπως παρηγγειλα; - Ναι, ειναι ακομα στο λεκανη- απαντησε. Πραγματι, υπηρχαν δυο ματια στη λεκανη και ηταν και τα δυο μαυρα.


10. Η εικόνα της Θεοτόκου «Άφθαρτος Τοίχος»

Σύμφωνα με την παράδοση, η εικόνα της Θεοτόκου, επονομαζόμενη «Άφθαρτος Τοίχος», έγινε διάσημη από το όραμα του γέροντα Γαβριήλ από την κατοικία του Σωτήρα-Ελεάζαρ. Είδε μια υπερυψωμένη υπέροχη πόλη μπροστά του, στην οποία έπρεπε να πάει. Εκεί οδηγούσε ένας φαρδύς, επίπεδος δρόμος τον οποίο μπορούσε εύκολα να τον ακολουθήσει. Πολλοί άνθρωποι ανέβαιναν το δρόμο αυτό χωρίς να αντιληφθούν τον τεράστιο, φοβερό γίγαντα που πετούσε ένα δίχτυ πάνω στους περιπατητές και τους έπιανε. Ο γέροντας σκεφτόταν πώς θα μπορούσε να πάει στην μεγάλη πόλη χωρίς να πιαστεί στο δίχτυ του γίγαντα.

Ξαφνικά, πρόσεξε ένα μικρό, πιο απότομο μονοπάτι που ανέβαινε στην πόλη κατά μήκος ενός ψηλού μέχρι τον ουρανό τοίχου. Ελάχιστοι περιπατητές ακολουθούσαν αυτό το μονοπάτι. Ο γίγαντας προσπάθησε να ρίξει και σε αυτούς το δίχτυ, αλλά αυτό χτυπούσε στον τοίχο και επέστρεφε άδειο σε αυτόν. Στη συνέχεια, ήρθαν στο μυαλό του γέροντα οι λέξεις από τον Ακάθιστο Ύμνο: «Χαίρε, ο Άφθαρτος Τοίχος του Βασιλείου...». Έχοντας καταλάβει ποια δύναμη προστάτευε τους περιπατητές, ο γέροντας συνέχισε τον δρόμο του. Το δίχτυ κρεμόταν πάνω από το κεφάλι του, αλλά ποτέ δεν τον άγγιξε, καθώς χτυπούσε στον τοίχο που είχε υψώσει η Θεοτόκος.

Έφτασε στην πόλη και εκεί υπήρχαν... ομορφιά, φως, λουλούδια, απόλαυση, όλοι ήταν γεμάτοι δέος και χαρούμενοι... Έτσι πήγε στο Θρόνο του Μεγάλου Βασιλιά.

Η θαυματουργή εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου «Άφθαρτος Τοίχος» βρίσκεται στο μωσαϊκό στον τοίχο πάνω από την Υψηλή Θέση του κεντρικού βωμού (Αγία Τράπεζα) του καθεδρικού ναού της Αγίας Σοφίας στο Κίεβο. Η Θεοτόκος παριστάνεται όρθια πάνω σε τετράγωνη χρυσή πέτρα με υψωμένα τα χέρια στο χρυσό φόντο.

Η εξάμετρη εικόνα της Θεοτόκου που προσεύχεται αναπαριστάται σε μια κοίλη επιφάνεια του θόλου πάνω από το βωμό του καθεδρικού ναού της Αγίας Σοφίας στο Κίεβο. Η εικόνα έλαβε το όνομα «Άφθαρτος Τοίχος» επειδή παρέμεινε ανέπαφη κατά τη διάρκεια δέκα αιώνων παρά την επαναλαμβανόμενη έκθεσή της στην καταστροφή τόσο του καθεδρικού ναού όσο και της πόλης. Η αρχική περιγραφή της εικόνας αυτής παραμένει:

«Το ύψος της Θεοτόκου είναι τεράστιο, όπως και όλες οι κινήσεις Της στη Ρωσία. Στέκεται πάνω στη χρυσή πέτρα που αποτελεί την στέρεη βάση όσων ζητούν την προστασία της. Ο χιτώνας Της είναι γαλάζιος, η ζώνη είναι σκούρα κόκκινη και από αυτήν κρέμεται η κορδέλα όπου σκουπίζει τόσα πολλά δάκρυα. ​​Τα χέρια καλύπτονται από γαλάζια μανίκια που  είναι υψωμένα προς στον ουρανό. Το χρυσό πέπλο κατεβαίνει από το κεφάλι Της και κρέμεται σαν ωμοφόριο από τον αριστερό ώμο Της ως σημάδι της μεσιτείας Της, πιο φαρδύ κι από σύννεφο, σύμφωνα με τα άσματα της εκκλησίας. Ένα αστέρι λάμπει στο μέτωπο της Θεοτόκου και δύο αστέρια βρίσκονται στους ώμους της: γιατί Εκείνη, η Μητέρα του Ανέσπερου Φωτός, ήταν για μας η Αυγή του Ανέσπερου Ήλιου».

Σύμφωνα με έναν μύθο του Κιέβου, η πρωτεύουσα δεν θα χαθεί όσο ο «Άφθαρτος Τοίχος» της Θεοτόκου απλώνει τα χέρια Της πάνω της.
Η Ανίκητη Προστάτιδα της ρωσικής γης τής παρείχε ευγενική βοήθεια στις πιο δύσκολες εποχές. Η ελληνική επιγραφή είναι γραμμένη με μαύρο μωσαϊκό σε όλο το μήκος και σχεδόν σε όλο το πλάτος του μεγάλου τόξου του ημι-θόλου. Αυτή η επιγραφή μεταφράζεται ως εξής: «Ο Θεός βρίσκεται εδώ στη γη αυτή και δεν θα κινηθεί: Ο Θεός θα τη βοηθήσει νωρίς το πρωί».

Το πορτραίτο στο μισό μήκος της εικόνας «Άφθαρτος Τοίχος» κατασκευάστηκε από την απεικόνιση του Κιέβου και βρίσκεται στην εκκλησία του χωριού Nikolskoye στην περιοχή του Αστραχάν. Το 1906, αυτή η εικόνα αφιερώθηκε προσωπικά από τον άγιο ευσεβή Ιωάννη της Κρονστάνδης. Ίσως αυτός είναι ένας ακόμη λόγος της θαυματουργής δύναμής της.

Το 2001, η ευσεβής Αγκριπίνα Γιακόβλεβνα Βερέμεεβα, η 95-χρονη κάτοικος του χωριού Solenoye Zaymishche, είδε σε ένα όνειρο την Πανάγια Αυτοκράτειρα που την παρηγορούσε για την επερχόμενη τύφλωσή της και τη διέταξε να προσευχηθεί μπροστά στη θαυματουργή εικόνα «Άφθαρτος Τοίχος» που βρίσκεται στο Nikolskoye.

Το λάδι του χρίσματος από το άσβεστο καντήλι της εικόνας μοιράζεται στους πιστούς που προσεύχονται.

Είναι γνωστό, σύμφωνα με τα στοιχεία, ότι στις μέρες του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου, κάποιος είδε τη γυναίκα που στάθηκε αντιμέτωπη με τον εχθρό με τα χέρια υψωμένα προς τον ουρανό στα πεδία των σκληρών μαχών, στα πιο θερμά σημεία του πολέμου. Μία από αυτές τις μαρτυρίες περιγράφεται λεπτομερώς στην ιστορία «Ο Άφθαρτος Τοίχος»  του Νικολάι Αγκαφόνοβ, του ορθόδοξου συγγραφέα και αρχιερέα. Αφηγείται το θαύμα της εκπληκτικής διάσωσης του στρατιώτη πρώτης γραμμής και φίλου του στη Μάχη του Κουρσκ, σε μια από τις δυσκολότερες μάχες στις ημέρες του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου. Όταν ο στρατιώτης μπήκε στο ναό για να ανάψει ένα πένθιμο κερί μπροστά στην εικόνα «Ο Άφθαρτος Τοίχος»  στη μνήμη του συναδέλφου του στρατιώτη, αναγνώρισε τη γυναίκα που είδε τότε, σε αυτήν την μεγάλη μάχη. Ήταν η ίδια η Πανάγια Θεοτόκος.

Από την εικόνα της Θεοτόκου «Ο Άφθαρτος τοίχος» πηγάζει μια εκπληκτική δύναμη.

Μεταφρασεις απτικων εικονων με τη σειρα που εκτιθενται στην εκθεση 1-5

1. Η εικόνα της Παναγίας Θεοτόκου του Πότσαεφ
Το 1596 ο Έλληνας Μητροπολίτης Νεόφυτος ήρθε στο Βόλιν για να λατρέψει το Άγιο Θεραπευτικό Ιερό της Θεοτόκου. Η Άννα Γκοϊσκάγια, θεοσεβούμενη και αρχοντική κυρία, υποδέχτηκε εγκάρδια τον διαπρεπή καλεσμένο. Προκειμένου να εκφράσει την ευγνωμοσύνη του για τη μακρά φιλοξενία και ακόμη περισσότερο εμπνευσμένος από τη Βασίλισσα των Ουρανών, ο Νεόφυτος ευλόγησε την Γκοϊσκάγια με την αρχαία εικόνα της Θεοτόκου, την οποία είχε φέρει μαζί του από την Κωνσταντινούπολη.
Η Άννα Γκοϊσκάγια είχε έναν αδερφό τον Φιλίπ Κοζίνσκι, ο οποίος ήταν εκ γενετής τυφλός. Η Άννα πίστεψε στη δύναμη της εικόνας και τον έπεισε να κάνει επίκληση στην Αγία Θεοτόκο να του δώσει το φως του πηγαίνοντας να σταθεί μπροστά από την ιερή εικόνα Της που τους χάρισε ο Νεόφυτος. Τα μάτια του άνοιξαν στη στιγμή και ευλογήθηκε με την όραση και άρχισε να βλέπει σαν να μην ήταν ποτέ του τυφλός με το που προσευχήθηκε με ζήλο στην εικόνα.
Μετά από αυτό το τόσο προφανές θαύμα το οποίο συνέβη μπροστά σε όλους η Γκοϊσκάγια δεν τόλμησε να κρατήσει την εικόνα στο σπίτι. Την μετέφερε με ιερή πομπή και συνοδεία ψαλμών στο βουνό Pochayevskaya-Ποτσαγιεβσκάγια όπου είχαν συγκεντρωθεί μοναχοί, ιερείς, και μεγάλος αριθμός ορθόδοξου πλήθους. Εκεί την έδωσε στους μοναχούς που ζούσαν στις σπηλιές αυτού του μέρους για την αιώνια διάσωσή της.
Η θεραπεία του εκ γενετής τυφλού ήταν ένα από τα πρώτα θαύματα που επηρέασαν τόσο φανερά τη μοίρα του μοναστηριού. Περισσότερα θαύματα ακολούθησαν. Από την εποχή της ανάκτησης της όρασής του Φιλίπ Κοζίνσκι και μέχρι τώρα υπήρξαν εκατοντάδες αποδείξεις της θεραπευτικής δύναμης που προέρχεται από τη δύναμη της θαυματουργής εικόνας.
Η εικόνα –δώρο στην Άννα Γκοϊσκάγια από τον μητροπολίτη Νεόφυτο, ήταν 26.67 εκατοστά σε Ύψος και 22.22 εκατοστά πλάτος. Ήταν ζωγραφισμένη με τέμπερα της αρχαίας βυζαντινής γραφής σε πλαίσιο που ενισχύονταν από δύο δρύινα υποστηρίγματα. Αρχικά η εικόνα ήταν καλυμμένη με λεπτή ασημένια επίστρωση. Με το πέρασμα του χρόνου αυτή η επίστρωση πάλιωσε και αντικαταστάθηκε από μία καινούργια φτιαγμένη από μαργαριτάρια και αργότερα από χρυσή επίστρωση διακοσμημένη με πολύτιμες πέτρες.
Η εικόνα απεικονίζει τη Θεοτόκο, από τη μέση και πάνω,  με το Αιώνιο Βρέφος στο δεξί χέρι. Η Θεοτόκος κρατάει τη μαντήλα, η οποία καλύπτει τα χέρια και την πλάτη Του Βρέφους, στο δεξί Της χέρι. Ο Ιησούς έχει το αριστερό Του χέρι στον ώμο της μητέρας Του και το δεξί Του χέρι είναι σηκωμένο για να ευλογεί. Η Θεοτόκος κλίνει την Κεφαλή Της στην Κεφαλή του Υιού Της. Στην αριστερή πλευρά βλέπουμε τη συνηθισμένη ελληνική και σλάβικη υπογραφή με το μονόγραμμα MΡ/MR, της Θεοτόκου Μαρίας. Στην δεξιά πλευρά του Σωτήρα υπάρχει το μονόγραμμα JS CS, δηλαδή Ιησούς Χριστός.

Η μοναστηριακή ιστορία συνδέεται άμεσα με την ιστορία της εικόνας που έχει καταστεί η πηγή της θεραπευτικής χάρης από την ίδρυση του πρώτου. Τα θαύματά της έγιναν η κινητήριος δύναμη της επίγειας ιστορίας του μοναστηριού Πότσαεβ. Για αυτό το γεγονός θα πειστούμε πολλές φορές ακόμα.

2. H εικόνα της Αγίας Παρασκευής


Η Αγία Παρασκευή γεννήθηκε και έζησε στη Ρώμη κατά τη διάρκεια της βασιλείας των δύο αυτοκρατόρων του Αντώνιου Πίου (138-161) και του Αντώνιου του Φιλόσοφου (161-180).
Οι γονείς της ήταν ευσεβείς Χριστιανοί ο Αγάθωνας και η Πολιτεία. Δεν μπορούσαν για πολύ καιρό να αποκτήσουν παιδιά, και μόνο μετά από πολλές προσευχές εισακούστηκε η επιθυμία τους και αποκτήσανε παιδί. Μετά το θάνατο των γονιών της η Παρασκευή αφού μοίρασε την περιουσία της άρχισε να κηρύττει το Ευαγγέλιο.
Ο αυτοκράτορας Αντώνιος Πίος, μαθαίνοντας γι’ αυτό προσκάλεσε την Παρασκευή και όταν οι προσπάθειές του για να αποκηρύξει τον Χριστό  απέβησαν άκαρπες, διέταξε να την υποβάλλουν σε βασανιστήρια.
Το νεαρό κορίτσι βασανίστηκε βάναυσα , καθώς της φόρεσαν θερμαινόμενο κράνος στο κεφάλι της, αλλά η Αγία Παρασκευή παρέμεινε σταθερή και αδιάλλακτη.
Στη συνέχεια ο αυτοκράτορας διέταξε να βάλουν την Παρασκευή σε ένα χάλκινο δοχείο με καυτό λάδι και πίσσα, αλλά με τη δύναμη της προσευχής της η κοπ΄λεα παρέμεινε σώα. Ο αυτοκράτορας αμφέβαλλε για το αν η μίξη των υλικών ήταν αρκετά καυτή, και τότε η Παρασκευή πήρε λίγο από το υγρό στο χέρι της και το έριξε στα μούτρα του αυτοκράτορα. Αυτός κάηκε σοβαρά στο πρόσωπο και έμεινε τυφλός.
Αυτό το γεγονός έγινε η τιμωρία του αυτοκράτορα για την σκληρότητά του. Υπέφερε και σφάδαζε από ανυπόφορους πόνους και παρακάλεσε την Αγία κόρη να του ξαναδώσει την όρασή του. « Ως σκλάβος στον αληθινό Θεό – της είπε- συγχώρεσέ με και δώσε το φως στα μάτια μου ώστε να πιστέψω στον Θεό που εσύ κηρύττεις.» Και με τις προσευχές της ο αυτοκράτορας γιατρεύτηκε την ίδια στιγμή και άρχισε να βλέπει καθαρά, και μαζί με τους πολίτες του υιοθέτησαν και πίστεψαν στον Χριστιανισμό.
Η Παρασκευή συνέχισε την αποστολική της δραστηριότητα. Πολλοί παγανιστές πίστεψαν στον Χριστό.
Στην περιοχή όπου κυβερνούσε ο Ταράσιος η Αγία κήρυξε το Ευαγγέλιο. Της ήταν απαγορευμένο να κηρύττει με τιμωρία την θανατική ποινή, αλλά η Αγία Παρασκευή δεν φοβόταν το θάνατο και συνέχισε το κήρυγμά της. Υποβλήθηκε γι’ αυτό σε φοβερά μαρτύρια και την αποκεφάλισαν. Εκεί όπου χύθηκε το αίμα της ανάβλυσε μια ιερή πηγή.
Οι κάτοικοι της Κριμαίας πιστεύουν ακράδαντα ότι αυτή η πηγή είναι θεραπευτική και ο κόσμος την γιορτάζει στις 8 Αυγούστου. Οι Τάταροι εξίσου με τους Χριστιανούς σέβονται αυτή την πηγή και την ονομάζουν Κόκρακ- Σάγκλι- Σου δηλαδή την πηγή της ζωής και του θεραπευτικού νερού.
Στις μέρες μας η πηγή ανήκει στην έκταση ενός γυναικείου μοναστηριού της Αγίας Τριάδας και της Αγίας Παρασκευής. Βρίσκεται στην Κριμαία στο χωριό Τοπολεβκα.
Στο μέρος όπου βρίσκεται η πηγή, υπάρχει η εικόνα σε μωσαικό της Αγίας Παρασκευής σε πλήρες μέγεθος. Η Αγία αναπαρίσταται κρατώντας στα χέρια της ένα πιάτο όπου βρίσκονται τοποθετημένα ανθρώπινα μάτια, το οποίο συμβολίζει ότι όποιος της απευθύνει προσευχές με πίστη θα δεχτεί την θεραπεία στα μάτια του.
Οι πιστοί ζητούν από την Αγία Παρασκευή να θεραπεύσει τα μάτια τους, τις αρρώστιες του κεφαλιού και τις αρρώστιες που έχουν να κάνουν με το αναπαραγωγικό σύστημα της γυναίκας. Οι οικογένειες που δεν μπορούν να αποκτήσουν παιδί επίσης προσεύχονται σ΄ αυτήν. Η Αγία τους βοηθάει όλους ανεξαιρέτως χωρίς διακρίσεις.
Τα κειμίλια από το ενάρετο μαρτύριο της Αγίας Παρασκευής βρίσκονται στο Ρωσσικό μοναστήρι του Αγίου Παντελεήμονα στο Άθως, στο Άγιο Όρος.


3.H εικόνα της Θεοτόκου του Οζερίου
(Γιορτή 12 Νοεμβριου)
Η εικόνα της Θεοτόκου του Οζερίου είναι μία από τις πιο λατρευτές εικόνες στην περιοχή του Σλόβοντα της Ουκρανίας.
Σύμφωνα με το μύθο, ένας χωρικός την ώρα που θέριζε το χόρτο στο λιβάδι άκουσε ένα ανθρώπινο βογγητό. Γέρνοντας το κεφάλι του, είδε σε κρυμμένη μέσα στο πυκνό γρασίδι την εικόνα της Θεοτόκου, τεμαχισμένη με ένα δρεπάνι και μετέφερε στο σπίτι του την ταλαιπωρημένη εικόνα. Το επόμενο πρωί δεν βρήκε την εικόνα στο σπίτι του, και την βρήκε πάλι στο λιβάδι όπου την είχε ανακαλύψει.  Τα μέρη της εικόνας που ήταν τεμαχισμένα με το δρεπάνι ήταν σφιχτά κολλημένα μεταξύ τους, και δύσκολα μπορούσε κανείς να διακρίνει τις ουλές από το κομμάτιασμα. Ένα καντήλι έκαιγε μπροστά στην εικόνα και μία πηγή με νερό ανέβλυζε δίπλα της.
Ο ιερέας Θεόδωρος έχτισε μία ξύλινη εκκλησία προς τιμή της Γέννησης της Θεοτόκου και στο τέμπλο της τοποθετήθηκε η ιερή εικόνα. Η εικόνα που ονομάστηκε Θεοτόκος του Οζερίου έφερε παρηγοριά και θεραπεία σε πολλούς πιστούς.
Χιλιάδες πιστοί έχουν έρθει να προσευχηθούν στην εικόνα. Οι μοναχοί κατέγραψαν πάρα πολλές περιπτώσεις από τη θαυματουργή δράση της εικόνας: « Θεραπεία ανθρώπου με ισχνό χέρι, θεραπεία ανθρώπου που δεν είχε έλεγχο του ποδιού του, θεραπεία κοπέλας που βασανίζονταν  από αρρώστια του μυαλού, θεραπεία του Ιβάν Νικολάιβιτς Μπουκόφσκι από ένα επώδυνο θόρυβο στα αυτιά του, θεραπεία δύο αδερφών από μία αρρώστια των ματιών, θεραπεία ενός κοριτσιού από μία αρρώστια του λαιμού…κλπ».
Οι κάτοικοι του Χάρκοβο πάντα προστάτευαν την εικόνα, αλλά οι περισσότερες περιπτώσεις θεραπείας καταγράφηκαν το 1833 το 1848 και το 1871. Αυτά τα χρόνια είχε χολέρα στο Χάρκοβο. Η εικόνα της Θεοτόκου μεταφέρθηκε από σπίτι σε σπίτι , ο κόσμος λάτρευε τη θαυματουργή εικόνα, και προσεύχονταν σ’ αυτήν για υγεία και θεραπεία. Και η σοβαρή αρρώστια υποχώρησε επειδή ο κόσμος πίστεψε ότι η εικόνα της αυτοκράτειρας έλαμψε καλύτερα και από τις ακτίνες του ήλιου στην περιοχή του Οζερίου.
Κατά την παιδική του ηλικία ο διάσημος Ουκρανός συγγραφέας Γκριγκόρι Κβίτκα-Οσνοβιανενκο ήταν τυφλός. Η μητέρα του προσεύχονταν γι’αυτόν με πάθος στη θαυματουργή εικόνα, και έπλυνε το πρόσωπο του υιού της με το ιερό νερό της πηγής του Ονούφριου. Έτσι το μεγάλο μυστήριο συνέβη – ο Γκριγκόρι βρήκε το φως του.
Λίγα χρόνια πριν μία γηραιά κυρία μεταφέρθηκε από την περιοχή του Δνηπροπετροβσκ στην περιοχή του Οζερίου. Η αρρώστια της δεν της επέτρεπε να μετακινείται χωρίς βοήθεια. Αφού προσευχήθηκε και πλύθηκε με το ιερό νερό της πηγής η ασθενής στηρίχτηκε στα πόδια της και προχώρησε μόνη της ως το αυτοκίνητο για να πάει σπίτι της.
Μία κάτοικος του Σούμι έφτασε στο Οζέρι με το γιο της που έχασε την όρασή του μετά από τραυματισμό από ένα χημικό προϊόν. Με αγάπη και ελπίδα προσευχήθηκε στην Παρθένο και αφού πλύθηκε με το ιερό νερό της πηγής της επανέκτησε την όρασή του – να διακρίνει αντικείμενα και να βλέπει τα εμπόδια στο έδαφος.
Τα θαύματα της θαυματουργής εικόνας δεν σταματούν στις μέρες μας. Ο επισκέπτης που προσεύχεται με πίστη στην εικόνα δέχεται τη χάρη του κυρίου και της ευλογημένης μητρός του.

4. Αγιος Αρτεμιος της Βερκολα, ο Δικαιος και Θαυματουργος

Ο Αγιος Αρτεμιος γεννηθηκε στο χωριο Βερκολα, της περιφερειας του ποταμου Ντβινα, το 1532. Καταγοταν απο μια ευσεβη οικογενεια χωρικων και σαν παιδι ξεχωριζε για την ηπιοτητα του χαρακτηρα του, την υπακοη και την επιμελεια του. Μεγαλωσε δε, με φοβο Θεου και με χριστιανικη ευσεβεια.
Σε ηλικια δωδεκα (12) ετων, σκοτωθηκε απο χτυπημα κεραυνου ενω εργαζοταν στους αγρους. Εξαιτιας του αιφνιδιου θανατου του οι δεισιδαιμονες συγχωριανοι του εγκατελειψαν το σωμα του ευλογημενου Αρτεμιου στο χωραφι, δεν του απεδωσαν τους επιταφιους ψαλμους, το μετεφεραν στο δασος, το αφησαν στο χωμα και το καλυψαν με φρυγανα και φλοιο σημυδας.
Ετσι κειτονταν εκει για 32 χρονια, ξεχασμενος απο ολους. Το 1577 ομως, βρεθηκε με θαυμαστο τροπο: ηταν σε πολυ καλη κατασταση και αφθαρτο.
Στη συνεχεια ο Αγιος Αρτεμιος εγινε γνωστος για τα πολλα του θαυματα με τα οποια παρειχε γενναιοδωρα θεραπειες σε πολλες αρρωστιες και επιδημιες.
Τη χρονια εκεινη  ξεσπασε στην περιοχη του Ντβινα ενας επιδημικος πυρετος, σταλμενος απο τον Θεο. Απο τη βαρια αυτη αρρωστια πεθαιναν πολλοι ανθρωποι, ιδιαιτερα γυναικες και παιδια. Αρρωστησε κι ο γιος του Καλλινικου, ενος χωρικου απο τη Βερκολα. Μεσα στη θλιψη του ο Καλλινικος προσευχηθηκε να θεραπευθει ο γιος του. Υστερα πηγε στην εκκλησια, προσκυνησε το λειψανο του Δικαιου Αρτεμιου,  πηρε ενα κομματι απο το φλοιο σημυδας που καλυπτε το αφθαρτο λειψανο και με πιστη το εβαλε πανω στο σταυρο που κρεμονταν  στο στηθος του ετοιμοθανατου γιου του. Ο αρρωστος συνηλθε.  Ο πανευτυχης Καλλινικος διηγηθηκε το γεγονος αυτο στους συγχωριανους του κι αυτοι χαρουμενοι συγκεντρωθηκαν στην εκκλησια του Αγιου Νικολαου και αρχισαν να υμνουν και να δοξαζουν τον Δικαιο εφηβο Αρτεμιο.
Και ο Θεος ελεησε τους πιστους: συντομα ο πυρετος επαυσε, ενω τα θαυματα του Αγιου Αρτεμιου αρχισαν να αυξανονται.
Την ιδια περιπου εποχη, οι χωρικοι Αντρει και Ιρινα υπεφεραν απο ασθενεια των ματιων. Αυτοι, αφου αγγιξαν τη λειψανοθηκη του  νεοεμφανισθεντος αγιου, αμεσως θεραπευτηκαν, ανερρωσαν και απεκτησαν καθαρη οραση.
Στη Βερκολα εφτασε ο Ιλαριων Αρτεμιγιεφ, απ’ το  Holmogor. Αυτος ειπε οτι επασχε απο μια ασθενεια των ματιων, για πολλα χρονια. Δεν μπορουσε να δει καθολου και ειχε φρικτους πονους. Απο την απογνωση του ειχε φτασει σε σημειο να αποπειραθει να κρεμαστει, αλλα εκεινη τη στιγμη εμφανιστηκαν οι γειτονες του και τον απετρεψαν.  Ακουσε για τα θαυματα του Αρτεμιου και απευθυνθηκε σε αυτον με μια ευσεβη προσευχη, παρακαλωντας τον να τον θεραπευσει. «Την ιδια στιγμη», ειπε ο θεραπευμενος Ιλαριωνας, «αρχισα να βλεπω καθαρα και ειδα σε οραμα τον Αγιο Αρτεμιο, ντυμενο στα λευκα.  Στο αριστερο του χερι κρατουσε ενα ραβδι και στο δεξι εναν σταυρο. Εκανε μπροστα μου το σημειο του σταυρου και ειπε: «Ανθρωπε! Γιατι υποφερεις; Σηκω! Ο Χριστος σε θεραπευει, μεσω εμου, του δουλου Του. Πηγαινε στη Βερκολα, προσκυνησε το σκηνωμα μου και διηγησου το θαυμα μου στον ιερεα και σε ολους τους χωρικους». Ο Ιλαριων συνεχισε: «Με  αυτα τα λογια, ο αγιος με σηκωσε τραβωντας μου το χερι και μετα εξαφανιστηκε. Οταν ξυπνησα ενιωθα απολυτα υγιης, σαν να μην ημουν αρρωστος παλιοτερα. Και τωρα εχω ερθει να προσκυνησω το αγιο λειψανο».
Υπαρχει, ακομη, ενα ιδιαιτερο θαυμα με τον Πατρικιο Ιγνατιεφ, ενα χωρικο απο το χωριο Kivokurya της περιοχης Veliky Ustyug.  Αυτος, απο την παιδικη του ηλικια, υπεφερε απο κηλη. Επειδη ειχε ακουσει για τα θαυματα του Αρτεμιου, προσευχηθηκε με πιστη σε αυτον και εκανε ταμα να προσκυνησει το λειψανο του, αν γινει καλα. Οταν ομως θεραπευτηκε, ξεχασε το ταμα του. Μερικα χρονια αργοτερα αρρωστησε παλι απο κηλη η  οποια τoν βασανιζε πολυ περισσοτερο απο πριν. Ο Πατρικιος ξανα απευθυνθηκε με προσευχες στον Δικαιο Αρτεμιο. Θυμηθηκε, ομως, οτι δεν ειχε εκπληρωσει το ταμα του. Η προσευχη του εισακουστηκε, αλλα κι αυτη τη φορα ξεχασε το ταμα. Μετα αρρωστησε παλι, απο μελαγχολια. Τα ματια του σκεπαστηκαν απο πυκνο σκοταδι. Ο δυστυχος Πατρικιος θυμηθηκε οτι παλι δεν ειχε εκπληρωσει το ταμα του, μετανιωσε πικρα και υποσχεθηκε να το εκπληρωσει αμεσως.
Ο Δικαιος Αρτεμιος ανακουφισε, για μια ακομη φορα, τον Πατρικιο απο την αρρωστια του και αυτος εσπευσε με χαρα στη Βερκολα, στη σορο του Αγιου. Παρηγγειλε να κανουν Λειτουργια, φιλησε το σκηνωμα που τοσες φορες τον θεραπευσε, φανερωσε σε ολους τα θαυματα του Αγιου και ομολογησε μπροστα τους την αμαρτωλη του λησμονια.


5. ΑΓΙΟΣ ΛΟΥΚΑΣ ΚΡΙΜΑΙΑΣ Ο ΙΑΤΡΟΣ (ΒΑΛΕΝΤΙΝ ΒΟΪΝΟ-ΓΙΑΣΕΝΕΤΣΚΙ)
Ο Αγιος Λουκας (κατα κοσμον Βαλεντιν Φελιξοβιτς Βοινο-Γιασενετσκι) ηταν Αρχιεπισκοπος Συμφερουπολεως και Κριμαιας. Αριστοκρατικης καταγωγης, καθηγητης Ιατρικης, ιατρος-χειρουργος, συγγραφεας, γεννηθηκε στο Κερτς της Κριμαιας στις 27 Απριλιου (9 Μαΐου) 1877 και πεθανε στις 11 Ιουνιου 1961 στην Συμφερουπολη. To 1946 βραβευτηκε με το Βραβειο Σταλιν 1ου βαθμου για την προσφορα του κατα τη διαρκεια του Β’ Παγκοσμιου Πολεμου.
Η φημη για την επιτυχια του στις χειρουργικες επεμβασεις ματιων εξαπλωθηκε τοσο γρηγορα, που με δυσκολια προλαβαινε να εξεταζει τους ασθενεις που επροκειτο να χειρουργηθουν. ‘‘Δεν λαμβανω χρηματα απο τους ασθενεις. Ουτε εχω το δικαιωμα να τους αρνηθω’’, ελεγε. Και στις εκδηλωσεις ευγνωμοσυνης των ασθενων απαντουσε ως εξης: ‘’Ο Θεος σας γιατρεψε χρησιμοποιωντας τα χερια μου. Να προσευχεσθε στον Θεο’’.
Εξοριστηκε πολλες φορες, και περασε συνολικα 11 χρονια στην εξορια. Η πληρης αποκατασταση του εγινε το 2000.
Εκεινα τα χρονια η περιοχη του ποταμου Γενισει στην Σιβηρια μαστιζοταν απο την ασθενεια τραχωμα, και πολλοι ανθρωποι απο τις τοπικες φυλες υπεφεραν και εχαναν την οραση τους:  Κετες, Σελκουνοι, Εβενκιοι.
Ο πρωην προεδρος της ναυτιλιακης εταιρειας του Γενισει Ι.Μ. Ναζαροβ ( μεταφερει την διηγηση του Νικητα, Εβενκιου οδηγου απο το Νιζνι Νοβγκοροντ: ‘’ Ο μεγαλος σαμανος με τη λευκη γενειαδα ηρθε στο ποταμι μας. Ο ιερεας-σαμανος προφερει τις λεξεις, και οι αομματοι ως δια μαγειας βλεπουν. Ο ιερεας-σαμανος φευγει, και τα ματια των ανθρωπων υποφερουν και παλι’’.
Το 1946 επιδεινωθηκε και η δικη του οραση, και ο Αρχιεπισκοπος  Λουκας αναγκαστηκε να εγκαταλειψει την χειρουργικη. Η ταπεινοφροσυνη και η μεγαλοθυμια με την οποια αποδεχτηκε το βαρυ αυτο φορτιο αποκτα ιδιαιτερη σημασια. Στα 60 του εμεινε τυφλος στο αριστερο του ματι, και το 1958 εχασε πλεον εξ ολοκληρου την οραση του. Εγραψε σχετικα ο Αρχιεπισκοπος: ‘’Ο μεγας πριγκηπας της Μοσχοβιας Βασιλειος Β’ ο Τυφλος απευθυνομενος στον ανθρωπο που τον ειχε τυφλωσει του ειπε: ‘Μου προσφερες τον δρομο για την μετανοια ‘’.
Παρολο που ειχε χασει την οραση του, κανεις ποτε δεν τον ακουσε να παραπονιεται η να δυσανασχετει. Γραφει: ‘’Αποδεχτηκα το γεγονος οτι θα παραμεινω τυφλος μεχρι τον θανατο μου ως ενα σημαδι της θειας θελησης, και το αποδεχτηκα οχι μονο με ηρεμια, αλλα και με ευγνωμοσυνη ακομη. Δεχομαι την τυφλοτητα μου με μακαριοτητα και με απολυτη αφοσιωση στο θελημα του Θεου’’.
‘’Η τυφλοτητα ειναι φυσικα δυσβασταχτη, ομως για μενα που περιστοιχιζομαι απο πληθος ανθρωπων που με αγαπουν ειναι ασυγκριτα πιο ευκολη απο ο,τι για αλλους μονους και δυστυχισμενους τυφλους που δεν εχουν καποιον να τους βοηθησει. Το οτι ειμαι τυφλος δεν αποτελει αξεπεραστο εμποδιο στα ιεραρχικα μου καθηκοντα, και πιστευω οτι θα εξακολουθησω να τα υπηρετω εως τον θανατο μου’’.
‘’Ο Κυριος ηταν ο πρωτος που σηκωσε τον σταυρο, τον πιο φριχτο σταυρο, και επειτα απ’ Αυτον οι αμετρητοι μαρτυρες Του σηκωσαν στους ωμους τους μικροτερους σταυρους, συχνα ομως οχι λιγοτερο φοβερους….Εμεις, λοιπον, δεν θα σηκωσουμε τον σταυρο μας; Δεν θα ακολουθησουμε τον Χριστο;’’
Ο Αρχιεπισκοπος Λουκας (Βαλεντιν Βοινο-Γιασενετσκι) εταφη στο πρωτο κοιμητηριο της Συμφερουπολεως, δεξια απο την Εκκλησια των Αγιων Παντων. Μετα την αγιοποιηση του απο την Ορθοδοξη Εκκλησια (22 Νοεμβριου 1995), που τον ενεταξε στην κοινοτητα των Ρωσων νεομαρτυρων και εξομολογητων, τα ιερα του λειψανα μεταφερθηκαν στον Καθεδρικο Ναο της Αγιας Τριαδας (17-20 Μαρτιου 1996. Οι πιστοι εξακολουθουν να τιμουν τον πρωτο χωρο ταφης του.