Δευτέρα, 4 Ιουλίου 2016

Μεταφρασεις απτικων εικονων με τη σειρα που εκτιθενται στην εκθεση 1-5

1. Η εικόνα της Παναγίας Θεοτόκου του Πότσαεφ
Το 1596 ο Έλληνας Μητροπολίτης Νεόφυτος ήρθε στο Βόλιν για να λατρέψει το Άγιο Θεραπευτικό Ιερό της Θεοτόκου. Η Άννα Γκοϊσκάγια, θεοσεβούμενη και αρχοντική κυρία, υποδέχτηκε εγκάρδια τον διαπρεπή καλεσμένο. Προκειμένου να εκφράσει την ευγνωμοσύνη του για τη μακρά φιλοξενία και ακόμη περισσότερο εμπνευσμένος από τη Βασίλισσα των Ουρανών, ο Νεόφυτος ευλόγησε την Γκοϊσκάγια με την αρχαία εικόνα της Θεοτόκου, την οποία είχε φέρει μαζί του από την Κωνσταντινούπολη.
Η Άννα Γκοϊσκάγια είχε έναν αδερφό τον Φιλίπ Κοζίνσκι, ο οποίος ήταν εκ γενετής τυφλός. Η Άννα πίστεψε στη δύναμη της εικόνας και τον έπεισε να κάνει επίκληση στην Αγία Θεοτόκο να του δώσει το φως του πηγαίνοντας να σταθεί μπροστά από την ιερή εικόνα Της που τους χάρισε ο Νεόφυτος. Τα μάτια του άνοιξαν στη στιγμή και ευλογήθηκε με την όραση και άρχισε να βλέπει σαν να μην ήταν ποτέ του τυφλός με το που προσευχήθηκε με ζήλο στην εικόνα.
Μετά από αυτό το τόσο προφανές θαύμα το οποίο συνέβη μπροστά σε όλους η Γκοϊσκάγια δεν τόλμησε να κρατήσει την εικόνα στο σπίτι. Την μετέφερε με ιερή πομπή και συνοδεία ψαλμών στο βουνό Pochayevskaya-Ποτσαγιεβσκάγια όπου είχαν συγκεντρωθεί μοναχοί, ιερείς, και μεγάλος αριθμός ορθόδοξου πλήθους. Εκεί την έδωσε στους μοναχούς που ζούσαν στις σπηλιές αυτού του μέρους για την αιώνια διάσωσή της.
Η θεραπεία του εκ γενετής τυφλού ήταν ένα από τα πρώτα θαύματα που επηρέασαν τόσο φανερά τη μοίρα του μοναστηριού. Περισσότερα θαύματα ακολούθησαν. Από την εποχή της ανάκτησης της όρασής του Φιλίπ Κοζίνσκι και μέχρι τώρα υπήρξαν εκατοντάδες αποδείξεις της θεραπευτικής δύναμης που προέρχεται από τη δύναμη της θαυματουργής εικόνας.
Η εικόνα –δώρο στην Άννα Γκοϊσκάγια από τον μητροπολίτη Νεόφυτο, ήταν 26.67 εκατοστά σε Ύψος και 22.22 εκατοστά πλάτος. Ήταν ζωγραφισμένη με τέμπερα της αρχαίας βυζαντινής γραφής σε πλαίσιο που ενισχύονταν από δύο δρύινα υποστηρίγματα. Αρχικά η εικόνα ήταν καλυμμένη με λεπτή ασημένια επίστρωση. Με το πέρασμα του χρόνου αυτή η επίστρωση πάλιωσε και αντικαταστάθηκε από μία καινούργια φτιαγμένη από μαργαριτάρια και αργότερα από χρυσή επίστρωση διακοσμημένη με πολύτιμες πέτρες.
Η εικόνα απεικονίζει τη Θεοτόκο, από τη μέση και πάνω,  με το Αιώνιο Βρέφος στο δεξί χέρι. Η Θεοτόκος κρατάει τη μαντήλα, η οποία καλύπτει τα χέρια και την πλάτη Του Βρέφους, στο δεξί Της χέρι. Ο Ιησούς έχει το αριστερό Του χέρι στον ώμο της μητέρας Του και το δεξί Του χέρι είναι σηκωμένο για να ευλογεί. Η Θεοτόκος κλίνει την Κεφαλή Της στην Κεφαλή του Υιού Της. Στην αριστερή πλευρά βλέπουμε τη συνηθισμένη ελληνική και σλάβικη υπογραφή με το μονόγραμμα MΡ/MR, της Θεοτόκου Μαρίας. Στην δεξιά πλευρά του Σωτήρα υπάρχει το μονόγραμμα JS CS, δηλαδή Ιησούς Χριστός.

Η μοναστηριακή ιστορία συνδέεται άμεσα με την ιστορία της εικόνας που έχει καταστεί η πηγή της θεραπευτικής χάρης από την ίδρυση του πρώτου. Τα θαύματά της έγιναν η κινητήριος δύναμη της επίγειας ιστορίας του μοναστηριού Πότσαεβ. Για αυτό το γεγονός θα πειστούμε πολλές φορές ακόμα.

2. H εικόνα της Αγίας Παρασκευής


Η Αγία Παρασκευή γεννήθηκε και έζησε στη Ρώμη κατά τη διάρκεια της βασιλείας των δύο αυτοκρατόρων του Αντώνιου Πίου (138-161) και του Αντώνιου του Φιλόσοφου (161-180).
Οι γονείς της ήταν ευσεβείς Χριστιανοί ο Αγάθωνας και η Πολιτεία. Δεν μπορούσαν για πολύ καιρό να αποκτήσουν παιδιά, και μόνο μετά από πολλές προσευχές εισακούστηκε η επιθυμία τους και αποκτήσανε παιδί. Μετά το θάνατο των γονιών της η Παρασκευή αφού μοίρασε την περιουσία της άρχισε να κηρύττει το Ευαγγέλιο.
Ο αυτοκράτορας Αντώνιος Πίος, μαθαίνοντας γι’ αυτό προσκάλεσε την Παρασκευή και όταν οι προσπάθειές του για να αποκηρύξει τον Χριστό  απέβησαν άκαρπες, διέταξε να την υποβάλλουν σε βασανιστήρια.
Το νεαρό κορίτσι βασανίστηκε βάναυσα , καθώς της φόρεσαν θερμαινόμενο κράνος στο κεφάλι της, αλλά η Αγία Παρασκευή παρέμεινε σταθερή και αδιάλλακτη.
Στη συνέχεια ο αυτοκράτορας διέταξε να βάλουν την Παρασκευή σε ένα χάλκινο δοχείο με καυτό λάδι και πίσσα, αλλά με τη δύναμη της προσευχής της η κοπ΄λεα παρέμεινε σώα. Ο αυτοκράτορας αμφέβαλλε για το αν η μίξη των υλικών ήταν αρκετά καυτή, και τότε η Παρασκευή πήρε λίγο από το υγρό στο χέρι της και το έριξε στα μούτρα του αυτοκράτορα. Αυτός κάηκε σοβαρά στο πρόσωπο και έμεινε τυφλός.
Αυτό το γεγονός έγινε η τιμωρία του αυτοκράτορα για την σκληρότητά του. Υπέφερε και σφάδαζε από ανυπόφορους πόνους και παρακάλεσε την Αγία κόρη να του ξαναδώσει την όρασή του. « Ως σκλάβος στον αληθινό Θεό – της είπε- συγχώρεσέ με και δώσε το φως στα μάτια μου ώστε να πιστέψω στον Θεό που εσύ κηρύττεις.» Και με τις προσευχές της ο αυτοκράτορας γιατρεύτηκε την ίδια στιγμή και άρχισε να βλέπει καθαρά, και μαζί με τους πολίτες του υιοθέτησαν και πίστεψαν στον Χριστιανισμό.
Η Παρασκευή συνέχισε την αποστολική της δραστηριότητα. Πολλοί παγανιστές πίστεψαν στον Χριστό.
Στην περιοχή όπου κυβερνούσε ο Ταράσιος η Αγία κήρυξε το Ευαγγέλιο. Της ήταν απαγορευμένο να κηρύττει με τιμωρία την θανατική ποινή, αλλά η Αγία Παρασκευή δεν φοβόταν το θάνατο και συνέχισε το κήρυγμά της. Υποβλήθηκε γι’ αυτό σε φοβερά μαρτύρια και την αποκεφάλισαν. Εκεί όπου χύθηκε το αίμα της ανάβλυσε μια ιερή πηγή.
Οι κάτοικοι της Κριμαίας πιστεύουν ακράδαντα ότι αυτή η πηγή είναι θεραπευτική και ο κόσμος την γιορτάζει στις 8 Αυγούστου. Οι Τάταροι εξίσου με τους Χριστιανούς σέβονται αυτή την πηγή και την ονομάζουν Κόκρακ- Σάγκλι- Σου δηλαδή την πηγή της ζωής και του θεραπευτικού νερού.
Στις μέρες μας η πηγή ανήκει στην έκταση ενός γυναικείου μοναστηριού της Αγίας Τριάδας και της Αγίας Παρασκευής. Βρίσκεται στην Κριμαία στο χωριό Τοπολεβκα.
Στο μέρος όπου βρίσκεται η πηγή, υπάρχει η εικόνα σε μωσαικό της Αγίας Παρασκευής σε πλήρες μέγεθος. Η Αγία αναπαρίσταται κρατώντας στα χέρια της ένα πιάτο όπου βρίσκονται τοποθετημένα ανθρώπινα μάτια, το οποίο συμβολίζει ότι όποιος της απευθύνει προσευχές με πίστη θα δεχτεί την θεραπεία στα μάτια του.
Οι πιστοί ζητούν από την Αγία Παρασκευή να θεραπεύσει τα μάτια τους, τις αρρώστιες του κεφαλιού και τις αρρώστιες που έχουν να κάνουν με το αναπαραγωγικό σύστημα της γυναίκας. Οι οικογένειες που δεν μπορούν να αποκτήσουν παιδί επίσης προσεύχονται σ΄ αυτήν. Η Αγία τους βοηθάει όλους ανεξαιρέτως χωρίς διακρίσεις.
Τα κειμίλια από το ενάρετο μαρτύριο της Αγίας Παρασκευής βρίσκονται στο Ρωσσικό μοναστήρι του Αγίου Παντελεήμονα στο Άθως, στο Άγιο Όρος.


3.H εικόνα της Θεοτόκου του Οζερίου
(Γιορτή 12 Νοεμβριου)
Η εικόνα της Θεοτόκου του Οζερίου είναι μία από τις πιο λατρευτές εικόνες στην περιοχή του Σλόβοντα της Ουκρανίας.
Σύμφωνα με το μύθο, ένας χωρικός την ώρα που θέριζε το χόρτο στο λιβάδι άκουσε ένα ανθρώπινο βογγητό. Γέρνοντας το κεφάλι του, είδε σε κρυμμένη μέσα στο πυκνό γρασίδι την εικόνα της Θεοτόκου, τεμαχισμένη με ένα δρεπάνι και μετέφερε στο σπίτι του την ταλαιπωρημένη εικόνα. Το επόμενο πρωί δεν βρήκε την εικόνα στο σπίτι του, και την βρήκε πάλι στο λιβάδι όπου την είχε ανακαλύψει.  Τα μέρη της εικόνας που ήταν τεμαχισμένα με το δρεπάνι ήταν σφιχτά κολλημένα μεταξύ τους, και δύσκολα μπορούσε κανείς να διακρίνει τις ουλές από το κομμάτιασμα. Ένα καντήλι έκαιγε μπροστά στην εικόνα και μία πηγή με νερό ανέβλυζε δίπλα της.
Ο ιερέας Θεόδωρος έχτισε μία ξύλινη εκκλησία προς τιμή της Γέννησης της Θεοτόκου και στο τέμπλο της τοποθετήθηκε η ιερή εικόνα. Η εικόνα που ονομάστηκε Θεοτόκος του Οζερίου έφερε παρηγοριά και θεραπεία σε πολλούς πιστούς.
Χιλιάδες πιστοί έχουν έρθει να προσευχηθούν στην εικόνα. Οι μοναχοί κατέγραψαν πάρα πολλές περιπτώσεις από τη θαυματουργή δράση της εικόνας: « Θεραπεία ανθρώπου με ισχνό χέρι, θεραπεία ανθρώπου που δεν είχε έλεγχο του ποδιού του, θεραπεία κοπέλας που βασανίζονταν  από αρρώστια του μυαλού, θεραπεία του Ιβάν Νικολάιβιτς Μπουκόφσκι από ένα επώδυνο θόρυβο στα αυτιά του, θεραπεία δύο αδερφών από μία αρρώστια των ματιών, θεραπεία ενός κοριτσιού από μία αρρώστια του λαιμού…κλπ».
Οι κάτοικοι του Χάρκοβο πάντα προστάτευαν την εικόνα, αλλά οι περισσότερες περιπτώσεις θεραπείας καταγράφηκαν το 1833 το 1848 και το 1871. Αυτά τα χρόνια είχε χολέρα στο Χάρκοβο. Η εικόνα της Θεοτόκου μεταφέρθηκε από σπίτι σε σπίτι , ο κόσμος λάτρευε τη θαυματουργή εικόνα, και προσεύχονταν σ’ αυτήν για υγεία και θεραπεία. Και η σοβαρή αρρώστια υποχώρησε επειδή ο κόσμος πίστεψε ότι η εικόνα της αυτοκράτειρας έλαμψε καλύτερα και από τις ακτίνες του ήλιου στην περιοχή του Οζερίου.
Κατά την παιδική του ηλικία ο διάσημος Ουκρανός συγγραφέας Γκριγκόρι Κβίτκα-Οσνοβιανενκο ήταν τυφλός. Η μητέρα του προσεύχονταν γι’αυτόν με πάθος στη θαυματουργή εικόνα, και έπλυνε το πρόσωπο του υιού της με το ιερό νερό της πηγής του Ονούφριου. Έτσι το μεγάλο μυστήριο συνέβη – ο Γκριγκόρι βρήκε το φως του.
Λίγα χρόνια πριν μία γηραιά κυρία μεταφέρθηκε από την περιοχή του Δνηπροπετροβσκ στην περιοχή του Οζερίου. Η αρρώστια της δεν της επέτρεπε να μετακινείται χωρίς βοήθεια. Αφού προσευχήθηκε και πλύθηκε με το ιερό νερό της πηγής η ασθενής στηρίχτηκε στα πόδια της και προχώρησε μόνη της ως το αυτοκίνητο για να πάει σπίτι της.
Μία κάτοικος του Σούμι έφτασε στο Οζέρι με το γιο της που έχασε την όρασή του μετά από τραυματισμό από ένα χημικό προϊόν. Με αγάπη και ελπίδα προσευχήθηκε στην Παρθένο και αφού πλύθηκε με το ιερό νερό της πηγής της επανέκτησε την όρασή του – να διακρίνει αντικείμενα και να βλέπει τα εμπόδια στο έδαφος.
Τα θαύματα της θαυματουργής εικόνας δεν σταματούν στις μέρες μας. Ο επισκέπτης που προσεύχεται με πίστη στην εικόνα δέχεται τη χάρη του κυρίου και της ευλογημένης μητρός του.

4. Αγιος Αρτεμιος της Βερκολα, ο Δικαιος και Θαυματουργος

Ο Αγιος Αρτεμιος γεννηθηκε στο χωριο Βερκολα, της περιφερειας του ποταμου Ντβινα, το 1532. Καταγοταν απο μια ευσεβη οικογενεια χωρικων και σαν παιδι ξεχωριζε για την ηπιοτητα του χαρακτηρα του, την υπακοη και την επιμελεια του. Μεγαλωσε δε, με φοβο Θεου και με χριστιανικη ευσεβεια.
Σε ηλικια δωδεκα (12) ετων, σκοτωθηκε απο χτυπημα κεραυνου ενω εργαζοταν στους αγρους. Εξαιτιας του αιφνιδιου θανατου του οι δεισιδαιμονες συγχωριανοι του εγκατελειψαν το σωμα του ευλογημενου Αρτεμιου στο χωραφι, δεν του απεδωσαν τους επιταφιους ψαλμους, το μετεφεραν στο δασος, το αφησαν στο χωμα και το καλυψαν με φρυγανα και φλοιο σημυδας.
Ετσι κειτονταν εκει για 32 χρονια, ξεχασμενος απο ολους. Το 1577 ομως, βρεθηκε με θαυμαστο τροπο: ηταν σε πολυ καλη κατασταση και αφθαρτο.
Στη συνεχεια ο Αγιος Αρτεμιος εγινε γνωστος για τα πολλα του θαυματα με τα οποια παρειχε γενναιοδωρα θεραπειες σε πολλες αρρωστιες και επιδημιες.
Τη χρονια εκεινη  ξεσπασε στην περιοχη του Ντβινα ενας επιδημικος πυρετος, σταλμενος απο τον Θεο. Απο τη βαρια αυτη αρρωστια πεθαιναν πολλοι ανθρωποι, ιδιαιτερα γυναικες και παιδια. Αρρωστησε κι ο γιος του Καλλινικου, ενος χωρικου απο τη Βερκολα. Μεσα στη θλιψη του ο Καλλινικος προσευχηθηκε να θεραπευθει ο γιος του. Υστερα πηγε στην εκκλησια, προσκυνησε το λειψανο του Δικαιου Αρτεμιου,  πηρε ενα κομματι απο το φλοιο σημυδας που καλυπτε το αφθαρτο λειψανο και με πιστη το εβαλε πανω στο σταυρο που κρεμονταν  στο στηθος του ετοιμοθανατου γιου του. Ο αρρωστος συνηλθε.  Ο πανευτυχης Καλλινικος διηγηθηκε το γεγονος αυτο στους συγχωριανους του κι αυτοι χαρουμενοι συγκεντρωθηκαν στην εκκλησια του Αγιου Νικολαου και αρχισαν να υμνουν και να δοξαζουν τον Δικαιο εφηβο Αρτεμιο.
Και ο Θεος ελεησε τους πιστους: συντομα ο πυρετος επαυσε, ενω τα θαυματα του Αγιου Αρτεμιου αρχισαν να αυξανονται.
Την ιδια περιπου εποχη, οι χωρικοι Αντρει και Ιρινα υπεφεραν απο ασθενεια των ματιων. Αυτοι, αφου αγγιξαν τη λειψανοθηκη του  νεοεμφανισθεντος αγιου, αμεσως θεραπευτηκαν, ανερρωσαν και απεκτησαν καθαρη οραση.
Στη Βερκολα εφτασε ο Ιλαριων Αρτεμιγιεφ, απ’ το  Holmogor. Αυτος ειπε οτι επασχε απο μια ασθενεια των ματιων, για πολλα χρονια. Δεν μπορουσε να δει καθολου και ειχε φρικτους πονους. Απο την απογνωση του ειχε φτασει σε σημειο να αποπειραθει να κρεμαστει, αλλα εκεινη τη στιγμη εμφανιστηκαν οι γειτονες του και τον απετρεψαν.  Ακουσε για τα θαυματα του Αρτεμιου και απευθυνθηκε σε αυτον με μια ευσεβη προσευχη, παρακαλωντας τον να τον θεραπευσει. «Την ιδια στιγμη», ειπε ο θεραπευμενος Ιλαριωνας, «αρχισα να βλεπω καθαρα και ειδα σε οραμα τον Αγιο Αρτεμιο, ντυμενο στα λευκα.  Στο αριστερο του χερι κρατουσε ενα ραβδι και στο δεξι εναν σταυρο. Εκανε μπροστα μου το σημειο του σταυρου και ειπε: «Ανθρωπε! Γιατι υποφερεις; Σηκω! Ο Χριστος σε θεραπευει, μεσω εμου, του δουλου Του. Πηγαινε στη Βερκολα, προσκυνησε το σκηνωμα μου και διηγησου το θαυμα μου στον ιερεα και σε ολους τους χωρικους». Ο Ιλαριων συνεχισε: «Με  αυτα τα λογια, ο αγιος με σηκωσε τραβωντας μου το χερι και μετα εξαφανιστηκε. Οταν ξυπνησα ενιωθα απολυτα υγιης, σαν να μην ημουν αρρωστος παλιοτερα. Και τωρα εχω ερθει να προσκυνησω το αγιο λειψανο».
Υπαρχει, ακομη, ενα ιδιαιτερο θαυμα με τον Πατρικιο Ιγνατιεφ, ενα χωρικο απο το χωριο Kivokurya της περιοχης Veliky Ustyug.  Αυτος, απο την παιδικη του ηλικια, υπεφερε απο κηλη. Επειδη ειχε ακουσει για τα θαυματα του Αρτεμιου, προσευχηθηκε με πιστη σε αυτον και εκανε ταμα να προσκυνησει το λειψανο του, αν γινει καλα. Οταν ομως θεραπευτηκε, ξεχασε το ταμα του. Μερικα χρονια αργοτερα αρρωστησε παλι απο κηλη η  οποια τoν βασανιζε πολυ περισσοτερο απο πριν. Ο Πατρικιος ξανα απευθυνθηκε με προσευχες στον Δικαιο Αρτεμιο. Θυμηθηκε, ομως, οτι δεν ειχε εκπληρωσει το ταμα του. Η προσευχη του εισακουστηκε, αλλα κι αυτη τη φορα ξεχασε το ταμα. Μετα αρρωστησε παλι, απο μελαγχολια. Τα ματια του σκεπαστηκαν απο πυκνο σκοταδι. Ο δυστυχος Πατρικιος θυμηθηκε οτι παλι δεν ειχε εκπληρωσει το ταμα του, μετανιωσε πικρα και υποσχεθηκε να το εκπληρωσει αμεσως.
Ο Δικαιος Αρτεμιος ανακουφισε, για μια ακομη φορα, τον Πατρικιο απο την αρρωστια του και αυτος εσπευσε με χαρα στη Βερκολα, στη σορο του Αγιου. Παρηγγειλε να κανουν Λειτουργια, φιλησε το σκηνωμα που τοσες φορες τον θεραπευσε, φανερωσε σε ολους τα θαυματα του Αγιου και ομολογησε μπροστα τους την αμαρτωλη του λησμονια.


5. ΑΓΙΟΣ ΛΟΥΚΑΣ ΚΡΙΜΑΙΑΣ Ο ΙΑΤΡΟΣ (ΒΑΛΕΝΤΙΝ ΒΟΪΝΟ-ΓΙΑΣΕΝΕΤΣΚΙ)
Ο Αγιος Λουκας (κατα κοσμον Βαλεντιν Φελιξοβιτς Βοινο-Γιασενετσκι) ηταν Αρχιεπισκοπος Συμφερουπολεως και Κριμαιας. Αριστοκρατικης καταγωγης, καθηγητης Ιατρικης, ιατρος-χειρουργος, συγγραφεας, γεννηθηκε στο Κερτς της Κριμαιας στις 27 Απριλιου (9 Μαΐου) 1877 και πεθανε στις 11 Ιουνιου 1961 στην Συμφερουπολη. To 1946 βραβευτηκε με το Βραβειο Σταλιν 1ου βαθμου για την προσφορα του κατα τη διαρκεια του Β’ Παγκοσμιου Πολεμου.
Η φημη για την επιτυχια του στις χειρουργικες επεμβασεις ματιων εξαπλωθηκε τοσο γρηγορα, που με δυσκολια προλαβαινε να εξεταζει τους ασθενεις που επροκειτο να χειρουργηθουν. ‘‘Δεν λαμβανω χρηματα απο τους ασθενεις. Ουτε εχω το δικαιωμα να τους αρνηθω’’, ελεγε. Και στις εκδηλωσεις ευγνωμοσυνης των ασθενων απαντουσε ως εξης: ‘’Ο Θεος σας γιατρεψε χρησιμοποιωντας τα χερια μου. Να προσευχεσθε στον Θεο’’.
Εξοριστηκε πολλες φορες, και περασε συνολικα 11 χρονια στην εξορια. Η πληρης αποκατασταση του εγινε το 2000.
Εκεινα τα χρονια η περιοχη του ποταμου Γενισει στην Σιβηρια μαστιζοταν απο την ασθενεια τραχωμα, και πολλοι ανθρωποι απο τις τοπικες φυλες υπεφεραν και εχαναν την οραση τους:  Κετες, Σελκουνοι, Εβενκιοι.
Ο πρωην προεδρος της ναυτιλιακης εταιρειας του Γενισει Ι.Μ. Ναζαροβ ( μεταφερει την διηγηση του Νικητα, Εβενκιου οδηγου απο το Νιζνι Νοβγκοροντ: ‘’ Ο μεγαλος σαμανος με τη λευκη γενειαδα ηρθε στο ποταμι μας. Ο ιερεας-σαμανος προφερει τις λεξεις, και οι αομματοι ως δια μαγειας βλεπουν. Ο ιερεας-σαμανος φευγει, και τα ματια των ανθρωπων υποφερουν και παλι’’.
Το 1946 επιδεινωθηκε και η δικη του οραση, και ο Αρχιεπισκοπος  Λουκας αναγκαστηκε να εγκαταλειψει την χειρουργικη. Η ταπεινοφροσυνη και η μεγαλοθυμια με την οποια αποδεχτηκε το βαρυ αυτο φορτιο αποκτα ιδιαιτερη σημασια. Στα 60 του εμεινε τυφλος στο αριστερο του ματι, και το 1958 εχασε πλεον εξ ολοκληρου την οραση του. Εγραψε σχετικα ο Αρχιεπισκοπος: ‘’Ο μεγας πριγκηπας της Μοσχοβιας Βασιλειος Β’ ο Τυφλος απευθυνομενος στον ανθρωπο που τον ειχε τυφλωσει του ειπε: ‘Μου προσφερες τον δρομο για την μετανοια ‘’.
Παρολο που ειχε χασει την οραση του, κανεις ποτε δεν τον ακουσε να παραπονιεται η να δυσανασχετει. Γραφει: ‘’Αποδεχτηκα το γεγονος οτι θα παραμεινω τυφλος μεχρι τον θανατο μου ως ενα σημαδι της θειας θελησης, και το αποδεχτηκα οχι μονο με ηρεμια, αλλα και με ευγνωμοσυνη ακομη. Δεχομαι την τυφλοτητα μου με μακαριοτητα και με απολυτη αφοσιωση στο θελημα του Θεου’’.
‘’Η τυφλοτητα ειναι φυσικα δυσβασταχτη, ομως για μενα που περιστοιχιζομαι απο πληθος ανθρωπων που με αγαπουν ειναι ασυγκριτα πιο ευκολη απο ο,τι για αλλους μονους και δυστυχισμενους τυφλους που δεν εχουν καποιον να τους βοηθησει. Το οτι ειμαι τυφλος δεν αποτελει αξεπεραστο εμποδιο στα ιεραρχικα μου καθηκοντα, και πιστευω οτι θα εξακολουθησω να τα υπηρετω εως τον θανατο μου’’.
‘’Ο Κυριος ηταν ο πρωτος που σηκωσε τον σταυρο, τον πιο φριχτο σταυρο, και επειτα απ’ Αυτον οι αμετρητοι μαρτυρες Του σηκωσαν στους ωμους τους μικροτερους σταυρους, συχνα ομως οχι λιγοτερο φοβερους….Εμεις, λοιπον, δεν θα σηκωσουμε τον σταυρο μας; Δεν θα ακολουθησουμε τον Χριστο;’’
Ο Αρχιεπισκοπος Λουκας (Βαλεντιν Βοινο-Γιασενετσκι) εταφη στο πρωτο κοιμητηριο της Συμφερουπολεως, δεξια απο την Εκκλησια των Αγιων Παντων. Μετα την αγιοποιηση του απο την Ορθοδοξη Εκκλησια (22 Νοεμβριου 1995), που τον ενεταξε στην κοινοτητα των Ρωσων νεομαρτυρων και εξομολογητων, τα ιερα του λειψανα μεταφερθηκαν στον Καθεδρικο Ναο της Αγιας Τριαδας (17-20 Μαρτιου 1996. Οι πιστοι εξακολουθουν να τιμουν τον πρωτο χωρο ταφης του.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Helen Keller Quotes