Δευτέρα, 4 Ιουλίου 2016

Μεταφρασεις απτικων εικονων 11-15

11. Η Εικόνα της Παναγίας Καζάνσκα
Η εικόνα της Παναγίας Καζάνσκα βρέθηκε στις 8 Ιουλίου 1579 στο Καζάν, εικοσιπέντε χρόνια μετά την κατάκτηση του Χανάτου του Καζάν από τον Τσάρο Ιωάννη Γκρόζνυ.
Τον Ιούλιο του 1579 μια μεγάλη πυρκαγιά κατέστρεψε μεγάλο μέρος της πόλης καθώς και το μισό Κρεμλίνο. Στην πυρκαγιά κάηκε ολοσχερώς και το σπίτι του Δανιήλ Ονούτσιν, ενός στρατιώτη πυρομαχητή. Μερικές μέρες αργότερα ο Δανιήλ αποφάσισε να χτίσει στο ίδιο σημείο καινούργιο σπίτι.
Η Παναγία, τότε, επισκέφθηκε στον ύπνο τη δεκάχρονη κόρη του, τη Ματρώνα και την πρόσταξε να διαμηνύσει στον Αρχιεπίσκοπο και τους άρχοντες της πόλης να σκάψουν στο σημείο της πυρκαγιάς για να βρουν την εικόνα της.
Κανείς όμως δεν έδωσε σημασία στα λόγια του κοριτσιού. Η Παναγία εμφανίστηκε τρεις φορές στη Ματρώνα και στην τρίτη εμφάνιση το κορίτσι παρακάλεσε τη μητέρα της να εκτελέσει τη διαταγή της Παναγίας.
Άρχισαν λοιπόν να σκάβουν ανάμεσα στις στάχτες στο σημείο που τους υπέδειξε η Παναγία και πράγματι βρήκαν την εικόνα της που έλαμπε.
Από εκεί, αφού τελέστηκαν προσευχές και Θεία Λειτουργία, η εικόνα μεταφέρθηκε με πανηγυρισμούς στον καθεδρικό ναό της Παναγίας Θεοτόκου του Καζάν.
Αμέσως σ’ όλη την περιφέρεια του Καζάν διαδόθηκε η είδηση για το εξαιρετικό αυτό εύρημα και πλήθη λαού άρχισαν να συρρέουν στο σημείο που βρέθηκε η εικόνα.
Το πρώτο ανάμεσα στα πολλά θαύματα της Παναγίας Καζάνσκα ήταν η θεραπεία δυο τυφλών ανδρών, του Ιωσήφ και του Νικήτα.
Το 1594 ο κατοπινός Πατριάρχης Γκερμόγκεν ο οποίος συμμετείχε στην εύρεση της εικόνας, έγραψε την ιστορία της ανεύρεσης της εικόνας της Παναγίας Καζάνσκα.
Ο τσάρος Ιβάν ο Τρομερός, όταν έμαθε την ιστορία της θρυλικής εικόνας  διέταξε να χτιστεί στο  σημείο που βρέθηκε η εικόνα το γυναικείο μοναστήρι Καζάν Ουσπένσκι (το σημερινό Ορθόδοξο Μοναστήρι του Ουσπένσι Ζίλαντ Καζάν).
Η εικόνα της Παναγίας είχε μικρό μέγεθος. Ο τσάρος Ιβάν ο Τρομερός την διακόσμησε με πολύτιμη βάση και φυλάσσονταν στο γυναικείο μοναστήρι μέχρι το 1904 οπότε και κλάπηκε. Οι κλέφτες, μάλιστα, αφού αφαίρεσαν την πολύτιμη επιμετάλλωση, την κατέστρεψαν.
Η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της επονομαζόμενης Καζάνσκα, από το σημείο όπου βρέθηκε, ήταν μια από τις πιο δημοφιλείς εικόνες της Παρθένου Μαρίας, στη Ρωσία.
Κατά τη διάρκεια του απελευθερωτικού πολέμου της Ρωσίας εναντίον της Πολωνίας εμψύχωσε τους Ρώσους στρατιώτες. Ο Αυτοκράτορας της Ρωσίας Πέτρος Α’ προσευχήθηκε στην εικόνα της Παναγίας Καζάνσκα και ζήτησε απ’ αυτήν να χαρίσει τη νίκη στο ρωσικό στρατό, την παραμονή της νικηφόρας μάχης της Πολτάβας (1709).
Κι ο πρίγκιπας Μιχαήλ Κουτούζοφ, προσευχήθηκε στη θαυματουργή εικόνα την παραμονή της αναχώρησής του για το στρατόπεδο, το 1812.
Στη εικόνα απεικονίζεται η  προτομή της Παναγίας Οδηγήτριας η οποία στρέφει το πρόσωπό της στον Ιησού Βρέφος ο οποίος εικονίζεται σε πρόσθια όρθια στάση.
Στη Ρωσία υπάρχουν πολλά αντίγραφα της Καζάνσκα, και για τα περισσότερα από αυτά υπάρχουν θρύλοι και διηγήσεις λατρείας.
Η Παναγία Καζάνσκα έχει διπλή γιορτή: εορτάζεται στις 8 Ιουλίου σε ανάμνηση της ημέρας που εμφανίστηκε στα 1579, αλλά και στις 4 Νοεμβρίου – σε ανάμνηση της απελευθέρωσης από τους Πολωνούς στα 1612.


12.  Η Εικόνα του Αγίου Πρίγκιπα Βλαδίμηρου
«Έπλεαν εναντίον της πόλης άλλοτε για πολλές κι άλλοτε για λίγες μέρες, αλλά τα αμυντικά της τείχη υψώνονταν μέσα στην ομίχλη της θάλασσας , και πίσω τους – ναοί με σταυρούς στους τρούλους τους». Κορσούν! Ήταν μια πλούσια, εμπορική πόλη που αναγνώριζε μόνο την εξουσία του Έλληνα Αυτοκράτορα και μόνο σ’ αυτόν απέδιδε τιμές.
Μόλις τα πλοία του Βλαδίμηρου πλησίασαν στην ακτή, πάνω στα τείχη οι σκοποί άρχισαν να τρέχουν και αμέσως οι φρουροί έκλεισαν τις πύλες.
Οι Ρώσοι στρατοπέδευσαν και, χωρίς βιασύνη, ξεκίνησαν την πολιορκία. Ο Βλαδίμηρος έστειλε πρέσβεις και διέταξε να του παραδώσουν την πόλη, διαφορετικά οι Ρώσοι θα την έπαιρναν με τη βία, ακόμη κι αν έπρεπε να στρατοπεδεύσουν εκεί για τρία χρόνια.
Οι κάτοικοι όμως αρνήθηκαν να ικανοποιήσουν τις διαθέσεις του πρίγκιπα και τότε αυτός διέταξε τους στρατιώτες του να φτιάξουν ανάχωμα κατά μήκος των τειχών. Η επίθεση εναντίον της πόλης θα ξεκινούσε μόλις το ανάχωμα έφτανε στο ύψος του τείχους.
Όμως, μόνο οι αξιωματικοί που ήταν πιο κοντά στο Βλαδίμηρο και του ήταν περισσότερο αγαπητοί γνώριζαν ότι,όταν ο Βλαδίμηρος συνέλαβε την ιδέα της κατάληψης του Κορσούν δεν σκόπευε να δείξει ότι αρνούνταν την επίσημη ειδωλολατρική θρησκεία και επιδίωκε να βαπτιστεί από τους ορθόδοξους Έλληνες, αλλά να ασπαστεί τη Χριστιανική πίστη με τρόπο που αξίζει σε έναν νικητή και έναν πρίγκιπα.
Οι πολιορκημένοι όμως άντεχαν με σθένος! Έσκαψαν υπόγειες σήραγγες κάτω από τα τείχη και τη νύχτα μάζευαν το χώμα που στοίβαζαν οι Ρώσοι τη μέρα, και το κουβαλούσαν μέσα στην πόλη.
Ο Βλαδίμηρος τότε ομολόγησε: « Οι Έλληνες είναι πονηροί!».
Μια νύχτα, ένα βέλος εκτοξεύθηκε από τα τείχη της πόλης και προσγειώθηκε δίπλα στη σκηνή του πρίγκιπα. Το πρωί, όταν ο Βλαδίμηρος βγήκε από τη σκηνή του, το είδε. Ήταν ένα ασυνήθιστο βέλος: πάνω του ήταν δεμένο ένα γράμμα.
Στο γράμμα υπήρχαν οι κατάλληλες οδηγίες για την κατάληψη της πόλης, αμαχητί. Ήταν ξεκάθαρο ότι ο πρίγκιπας του Κορσούν ήθελε με τον τρόπο αυτό να εκδικηθεί τους μεγιστάνες της πόλης.
Αλίμονο στους πονηρούς κατοίκους του Κορσούν! Ο Ρώσος πρίγκιπας έμαθε από το γράμμα για τα μυστικά πηγάδια απ’ όπου το νερό έφτανε στην πόλη, μέσα από υπόγεια κανάλια, και διέταξε να τα εντοπίσουν.
Αρχικά, όσοι ήταν επάνω στα τείχη χάρηκαν, γιατί τάχα οι Ρώσοι έλυσαν την πολιορκία, αφού αφαίρεσαν τα αναχώματα, και σκέφτηκαν: «Ο Βλαδίμηρος παίρνει το στρατό του και φεύγει».
Όταν όμως αντιλήφθηκαν τι πραγματικά συνέβαινε, ήταν πια αργά. Οι Ρώσοι είχαν αποστραγγίσει τα πηγάδια και είχαν καταστρέψει τους υπόγειους σωλήνες και έτσι έκοψαν το νερό απ’ την πόλη.
Εσείς τι θα κάνατε; Πάντως οι κάτοικοι του Κορσούν άνοιξαν τις πύλες στον πρίγκιπα Βλαδίμηρο.
Χωρίς καθυστέρηση ο Βλαδίμηρος έστειλε μήνυμα στην Κωνσταντινούπολη: «Κυρίεψα την πόλη σας! Τώρα θέλω για γυναίκα μου μια δική σας πριγκίπισσα από την Κωνσταντινούπολη! Αλλιώς θα έρθω εκεί μαζί με όλο τον στρατό μου».
Η συμφορά όμως ήρθε στο Βλαδίμηρο, πριν φτάσει το γράμμα: Ο πρίγκιπας τυφλώθηκε! Παρέμεινε λοιπόν στα δώματά του ως ότου τα πλοία από την Κωνσταντινούπολη έφτασαν στην αποβάθρα του Κορσούν, φέρνοντάς του την πριγκίπισσα Άννα (βλ. αδελφή του Βασίλειου του Βουλγαροκτόνου).
Τελικά, όλα έγιναν σύμφωνα με το σχέδιο του Βλαδίμηρου. Όταν τον οδήγησαν στην Άννα αυτή του είπε: «Πρίγκιπα, αν επιθυμείς να γίνω γυναίκα σου, σε παρακαλώ να βαπτισθείς Χριστιανός. Αμέσως μετά θα γίνει το μυστήριο του γάμου. Εξάλλου, ο επίσκοπος είναι εδώ, μαζί μου».
Οι Έλληνες ιερείς είχαν αποβιβαστεί στην πόλη ακολουθώντας την Άννα. Ο Βλαδίμηρος βέβαια δεν τους είχε δει, άκουγε όμως τους στρατιώτες του που ψιθύριζαν έκθαμβοι, γι’ αυτά που έβλεπαν.
Ο Βλαδίμηρος τότε είπε: «Τώρα θα βαπτισθώ, κι ας είναι ο άρχοντας της Ρωσίας ίσος σε όλα με τον Έλληνα αυτοκράτορα». Ύστερα, έφυγαν απ’ την αποβάθρα και κατευθύνθηκαν στο ναό.
Και έγινε θαύμα! Πριν ο ιερέας βάλει το χέρι του στο μέτωπο του Βλαδίμηρου, αυτός άρχισε να βλέπει καθαρά! Κι αμέσως αντίκρισε τη μεγαλοπρέπεια της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Το φως των κεριών τρεμόπαιζε μπροστά στα αυστηρά πρόσωπα των εικόνων, ο καπνός απ’ το λιβάνι πλανιόταν μέσα στην εκκλησία, και στα άμφια του επισκόπου έλαμπαν πολύτιμα πετράδια!
Την επόμενη μέρα, ο Βλαδίμηρος παντρεύτηκε την Άννα. Αμέσως μετά ο Ρωσικός στρατός έφυγε από το Κορσούν, και ο πρίγκιπας Βλαδίμηρος μαζί με την Άννα έπλευσαν προς το Κίεβο.

 13. Η εικόνα των Ιβήρων της Παναγίας της Πορταίτισσας

Κατά τον 9ο αιώνα στον καιρό της εικονομαχίας, κοντά στην αυτοκρατορία της Νίκαιας ( κοντά στην Κωνσταντινούπολη) μία ευσεβής χήρα ζούσε με το γιο της και στο σπίτι της βρίσκονταν η θαυματουργή  εικόνα της Παναγίας. Όταν οι στρατιώτες μπήκαν στο σπίτι της χήρας, αυτή τους ικέτευσε να αφήσουν την εικόνα μέχρι το πρωί, ελπίζοντας στην ιερότητά της και τους χρημάτισε για να την αφήσουν. Όταν έφυγαν, ένας από αυτούς χτύπησε την εικόνα με το δόρυ του στο πρόσωπο της Παρθένου. Το σημείο όπου τρυπήθηκε η εικόνα άρχισε να αιμορραγεί.
Η χήρα μετέφερε τη θαυματουργή εικόνα στη θάλασσα και την έβαλε στο νερό για να την σώσει από την ύβρι και τον χλευασμό των στρατιωτών. Η εικόνα τότε δεν ξάπλωσε στο νερό αλλά γύρισε σε κάθετη θέση και άρχισε να πλέει προς την Ελλάδα.
 Για δύο αιώνες κανείς δεν ξέρει πού βρισκόταν η εικόνα  απ' το 829 που έπεσε στη θάλασσα ως το 1004 που βγήκε στην μονή Ιβήρων στο Αγιο Ορος. Κάθονταν οι παλαιοί άγιοι Γέροντες της Ιβήρων και μιλούσαν περί σωτηρίας ψυχής, όταν ξαφνικά βλέπουν μέσα στη θάλασσα μια λάμψη. Μαζεύτηκαν όλοι οι Μοναχοί του Όρους, και με βάρκες θέλησαν να πάνε στο περίεργο και θαυμαστό σημείο. Μπόρεσαν μόνο να διακρίνουν ότι ήταν μία εικόνα της Θεοτόκου, διότι όσο πλησίαζαν τόσο η εικόνα απομακρυνόταν. Όποτε οι Πατέρες συγκεντρώθηκαν στην Εκκλησία και ικέτευαν θερμώς τον Πανάγαθο να τους επιτρέψει να πάρουν την αγία Εικόνα.
 Πράγματι ο Θεός άκουσε τη δέηση τους και απάντησε ως έξης. Έξω απ' το Μοναστήρι ασκήτευε κάποιος Μοναχός Γαβριήλ από  την Ιβηρία. Ήταν απλός, αναχωρητής, αδιαλείπτως έλεγε «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με τον αμαρτωλό και ο Θεός ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ». Η τροφή του ήταν τα βότανα του βουνού και ποτό του το νερό και μέρα-νύχτα μελετούσε το νόμο του Κυρίου. Ενώ προσευχόταν, νύσταξε λίγο, έκλεισε τα μάτια του και βλέπει την αγία Θεοτόκο με ιδιαίτερη λαμπρότητα και του λέει «πήγαινε στο Μοναστήρι σου και πες στον ηγούμενο ότι ήρθα για να τους δώσω την εικόνα μου» μετά βάδισε στη θάλασσα, για να γνωρίσουν όλοι την αγάπη και πρόνοια που έχω στο Μοναστήρι σας. Μόλις είπε αυτά η Παναγία, χάθηκε απ' τα μάτια του Γαβριήλ
Μετά πήγε στο Μοναστήρι, είπε το νέο και οι Πατέρες με πομπή και Θεομητορικούς ύμνους πήγαν προς την παραλία. Ο Γέρων Γαβριήλ περπάτησε λίγο στη θάλασσα και αμέσως η εικόνα ήρθε στην αγκαλιά του. Οι Πατέρες με πολλή ευλάβεια και χαρά την υποδέχτηκαν και έκαμαν ολονύκτιες αγρυπνίες και δεήσεις και Λειτουργίες επί τρία μερόνυχτα, για να ευχαριστήσουν τον Θεό και την Παναγία. Την έβαλαν στο ναό της Μονής, αλλά εκείνη έφευγε και στεκόταν πάνω από την πύλη του Μοναστηριού. Αυτό επαναλήφθηκε πολλές φορές, ώσπου ξαναπαρουσιάστηκε η Παναγία στον Γέροντα Γαβριήλ και του λέει: «Πες στον ηγούμενο να παύσετε να με πειράζετε, διότι δεν ήρθα στο Μοναστήρι για να με φυλάτε σεις, αλλά ήρθα για να γίνω εγώ φύλακας και φρουρός σας και σ' αυτήν και στην μέλλουσα ζωή και όσοι θα ζήσουν με ευλάβεια και φόβο Θεού και δεν αμελούν στην απόκτηση των αρετών, και τελειώσουν την πρόσκαιρη ζωή τους σ' αυτόν τον τόπο, ας έχουν θάρρος και να μη φοβούνται την κόλαση διότι αυτή τη χάρη ζήτησα από τον Θεό και Υιό μου και την πήρα. Ως επιβεβαίωση των λόγων μου σας δίνω αυτό το σημείο, όσο βλέπετε την εικόνα μου στο Μοναστήρι σας, δεν θα λείψει απ' το Όρος τούτο η χάρις και το έλεος του Υιού μου και Θεού».Όταν τα άκουσε αυτά ο ασκητικός και θεοφόρος πατήρ Γαβριήλ έρχεται βιαστικά στο Μοναστήρι και τα αναφέρει στον ηγούμενο ο όποιος χάρηκε πολύ, συνάθροισε την αδελφότητα και διατάζει να κτισθεί στην είσοδο της Μονής ειδικό παρεκκλήσιο για την φύλακα της Μονής θαυματουργή Εικόνα.
Λέγεται, μάλιστα, ότι εάν χαθεί η εικόνα από την θέση της, τότε θ' αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση για την δευτέρα παρουσία του Κυρίου μας. Η Αγία αυτή εικόνα φέρει στο κάτω μέρος της σιαγόνος της Θεοτόκου μία ουλή από το μαχαίρι ενός πειρατή. Από την ουλή αυτή έρευσε αίμα, το οποίο πηγμένο διακρίνεται και σήμερα επάνω στην εικόνα.
Αντίγραφα της θαυματουργής εικόνας της Θεοτόκου υπάρχουν στο παρεκκλήσι της Ιβηρίας κοντά στις πύλες της αναστάσεως σε ένα από τα νησιά της λίμνης Βαλντάι στη Ρωσία, στο τέμπλο της Ανάστασης του Χριστού στην περιοχή Σοκολνίκι της Μόσχας.
Σήμερα, με τη χάρη του Θεού, υπάρχουν εικόνες της Παναγίας της Πορταίτισσας με μία μικρή πληγή στο δεξί μάγουλο από το οποίο τρέχουν σταγόνες αίματος, και υπάρχουν εικόνες χωρίς την μικρή ουλή. Στο τέλος του 20ου αιώνα η μυροβόλος εικόνα της Παρθένου του Μόντρεαλ έγινε γνωστή. Ο κάτοχος αυτής της εικόνας ήταν ένας  Ορθόδοξος Ισπανός , ο Χοσέ Μουνόζ-Κορτέζ. Δυστυχώς τον Οκτώβριο του 1997 η θαυματουργή εικόνα εξαφανίστηκε χωρίς ίχνη μετά από δολοφονία του Χοσέ.


14. Η Θαυματουργή και Μυροβόλος εικόνα της Παναγίας της Τήνου
Το 1830 χτίστηκε στην Τήνο, Εκκλησία προς τιμήν της Παναγίας. Εκεί φυλάσσεται το ιερότερο λατρευτικό αντικείμενο της Ορθοδοξίας, η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Τήνου ή Μεγαλόχαρη.
Κατά την εκκλησιαστική παράδοση η εικόνα αγιογραφήθηκε από τον Απόστολο και Ευαγγελιστή Λουκά και για μεγάλο διάστημα φυλάσσονταν στον Παλαιοχριστιανικό Ναό (4ος αι.) της Ζωοδόχου Πηγής και του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου που χτίστηκε στη θέση του ειδωλολατρικού ναού του θεού Διόνυσου.
Τον 10ο αιώνα ο ναός καταστράφηκε από τους πειρατές και η εικόνα της Παναγίας Παρθένου παρέμενε θαμμένη στα ερείπια μέχρι το 1823, οπότε και βρέθηκε με τον ακόλουθο τρόπο.
Στα 1822 η Παναγία εμφανίστηκε σε όραμα σε μια μοναχή της Γυναικείας Μονής Κεχροβουνίου στην Τήνο. Το όνομα της μοναχής ήταν Πελαγία. Μέσω της Πελαγίας η Παναγία ανακοίνωσε στους ιερείς ότι ήταν πια η στιγμή να αποκαλυφθεί η εικόνα της και τους υπέδειξε το σημείο στο οποίο βρίσκονταν. Διέταξε επίσης να χτίσουν ένα ναό για να φυλάσσεται η θαυματουργή εικόνα.
Το Σεπτέμβριο του 1822 άρχισε η έρευνα, και τον Ιανουάριο του 1823 θεμελιώθηκε ο ιερός ναός που ονομάστηκε της Ζωοδόχου Πηγής, γιατί στο σημείο εκείνο βρέθηκε μια παλιά πηγή. Παρόλο που από την πηγή δεν έτρεχε νερό, υπέθεσαν ότι ήταν ιερή, αφού είχε βρεθεί μέσα σε ναό.
Στις 30 Ιανουαρίου, ανήμερα της γιορτής των Τριών Ιεραρχών, μετά τη Θεία Λειτουργία, ένας από τους εργάτες που έστρωναν το δάπεδο του ναού, σε απόσταση δυο μέτρων από την πηγή, καθώς έσκαβε, ένιωσε πως το φτυάρι του είχε σκαλώσει σε κάτι σκληρό. Αμέσως άρχισαν να σκάβουν για να ελευθερώσουν το φτυάρι και βρήκαν την εικόνα της Παναγίας η οποία είχε σκιστεί στα δυο απ’ το χτύπημα του φτυαριού.
Το αξιοθαύμαστο ήταν πως η εικόνα είχε σκιστεί ακριβώς στη μέση, χωρίς να καταστραφούν τα πρόσωπα την Παναγίας και του Αρχαγγέλου Γαβριήλ. Οι εργάτες ένωσαν τα δυο κομμάτια και τοποθέτησαν την εικόνα, σε εκείνο το σημείο, σ’ ένα αναλόγιο.
Η ανοικοδόμηση του ναού συνεχίζονταν, όμως δυστυχώς δεν υπήρχαν αρκετά χρήματα για την αποπεράτωσή του. Συνέβη όμως το εξής: Ένα μεγάλο Βρετανικό εμπορικό πλοίο με το οποίο ταξίδευε ο υποπρόξενος της Βρετανίας στην Ελλάδα επρόκειτο να αγκυροβολήσει στο λιμάνι της Τήνου. Όμως εξαιτίας της μεγάλης τρικυμίας κινδύνευε να τσακιστεί στις βραχώδεις ακτές του νησιού. Όταν ο υποπρόξενος πρόσεξε τη μισοτελειωμένη εκκλησία, προσευχήθηκε θερμά στην Παναγία να σώσει το καράβι, και της έταξε πως θα δωρίσει ένα μεγάλο χρηματικό ποσό, αν σωζόταν το καράβι. Αμέσως η θάλασσα ηρέμησε, η τρικυμία κόπασε και η φρεγάδα μπήκε ασφαλής στο λιμάνι. Ύστερα απ’ αυτό το θαύμα, ο υποπρόξενος έδωσε τα χρήματα που ήταν απαραίτητα για να χτιστεί ο ναός.
Στην Αμερική, επίσης, ζούσε ένας Έλληνας ο οποίος έχασε την όρασή του μετά από βαριά ασθένεια. Αυτός είχε ακούσει για τα θαύματα και τις θεραπείες που έκανε η Παναγία σε όσους προσεύχονταν στην εικόνα της. Άρχισε λοιπόν κι αυτός να προσεύχεται με μεγάλη ευλάβεια για να τον θεραπεύσει. Το θαύμα έγινε κι ο άνθρωπος βρήκε το φως του. Το πρώτο πράγμα που αντίκρισε ήταν μια πορτοκαλιά και από ευγνωμοσύνη έκανε δώρο στην Παναγία ένα πανέμορφο καντηλέρι σε σχήμα πορτοκαλιάς με πορτοκάλια φτιαγμένα από χρυσάφι.
Πιστοί, απ’ όλα τα μέρη του κόσμου, έχουν προσφέρει αναρίθμητα αναθήματα στην Παναγία για τη βοήθεια και τη γιατρειά που βρήκαν απ’ τη θαυματουργή εικόνα της.
Ακόμη, πολλοί πιστοί που επισκέπτονται το νησί σέρνονται στα γόνατα σε μια απόσταση 400 μέτρων από το λιμάνι μέχρι το ναό (η λεγόμενη «οδός της μετανοίας»). Αυτό το κάνουν είτε ως ένδειξη ευγνωμοσύνης για τη βοήθεια που δέχτηκαν από την θαυματουργή εικόνα της Παναγίας είτε για να δηλώσουν την πίστη τους.
Η Τήνος ανακηρύχθηκε “Ιερό Νησί της Υπεραγίας Θεοτόκου” από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδας, στις 23 Μαΐου 1969. Η μοναχή Πελαγία, την οποία επισκέφθηκε η Παναγία σε όραμα, ανακηρύχθηκε Αγία τον Σεπτέμβριο του 1970 και η μνήμη της γιορτάζεται στις 23 Ιουλίου, ημέρα του οράματος της Παναγίας.


15. Το Θεραπευτικό Πόδι της Θεοτόκου
Όπως λέει η παράδοση, από την ταταρική-μογγολική επιδρομή, όταν η πρωτεύουσα Κίεβο έπεσε και συντρίφθηκε, και όταν όλη η αρχαία ρωσική επικράτεια έγινε μια μεγάλη πληγή που έβγαζε καπνό που έφτανε ως τα ουράνια, ανασήκωσε μαζί με τον καπνό και τις παρακλητικές προσευχές στη Θεοτόκο, ζητώντας την ουράνια προστασία της. Κάποιοι άγνωστοι μοναχοί από τις σπηλιές του Pochayevsky απηύθυναν εξίσου τις προσευχές τους. Προσευχήθηκαν για την παρουσία της Χάρης Της στα Αθωνικά Όρη και τους λόγους του Κίεβου στα βουνά του Pochayevsky και για να είναι η Ευλογημένη Παρθένος η Προστάτιδα των μοναχών και όσων προσέρχονται σ’Αυτήν με ολόψυχες προσευχές και ελπίδες. Με τη χάρη του Θεού, οι προσευχές αυτές εισακούστηκαν εδώ.
Ένα βράδυ, οι μοναχοί του Pochayev, έχοντας αφήσει τη σπηλιά τους και την προσευχητική επιφυλακή τους, μαζί με χωρικούς-βοσκούς από το γειτονικό χωριό, είδαν τη Θεοτόκο να στέκεται εν μέσω μιας πύρινης κολώνας στην κορυφή του βουνού, πάνω σε έναν βράχο. Όπως η καιόμενη βάτος που δεν καιγόταν κατά τη διάρκεια της αποκάλυψης του Θεού στον Μωυσή, στο όρος Σινά, της οποίας η εικόνα πάντα λειτουργούσε ως σημάδι της Θεομήτορος, η Παναγία Παρθένος ήταν στις φλόγες: υπήρχε στέμμα στο κεφάλι Της και ένα σκήπτρο στο δεξί Της χέρι.
Έχοντας αποκαλυφθεί με εκπληκτική καθαρότητα, η Θεοτόκος ανεγέρθη από τη γη στον ουρανό. Ένα ίχνος του δεξιού Της Ποδιού έμεινε εντυπωμένο στον βράχο. Έπειτα, οι καλόγεροι και οι βοσκοί (κατά τον μύθο το όνομα ενός από τους τελευταίους- Ivan Bosy) κατάλαβαν ότι η εμφάνιση της Παρθένου σε πύρινη στήλη σήμαινε τον ερχομό νέων καταστροφών από τις οποίες θα υπέφερε το Βολίν και όλη η ρωσική γη, σα να βρισκόταν σε φλόγες, μα χάρη στις προσευχές και την προστασία της Θεοτόκου θα επιβίωνε και θα αναβίωνε.
Αμέσως εξήραν τον Θεό με τις εντατικές προσευχές τους για τη θαυματουργή εμφάνιση της Θεοτόκου και Τη δόξασαν που εμφανίστηκε ενώπιον τους και άφησε ίχνος του Ποδιού Της. Από τότε νερό κάλυψε και σκέπασε το πόδι. Η Θεοτόκος στάθηκε μόνο μια στιγμή σε έναν σταθερό βράχο και το ίχνος του Ποδιού της παρέμεινε για πάντα εντυπωμένο στο σκληρό αυτό υλικό λες και ήταν μαλακό κερί. Η θαυματουργή εμφάνιση της Θεοτόκου στο όρος Pochayevska συνέβη το 1240 μ.Χ.
Σύντομα, μετά από το γεγονός, οι μοναχοί έχτισαν ένα μικρό ιερό για την Κοίμηση της Θεοτόκου, στους πρόποδες του βράχου όπου η Θεοτόκος εμφανίστηκε. Παρόλα αυτά, ο βράχος ο ίδιος, καθώς και το ίχνος του Θεραπευτικού Ποδιού πάνω στον βράχο, παρέμειναν ανοιχτά, στην ύπαιθρο, χωρίς στέγαστρο για τετρακόσια ακόμα χρόνια. Μόλις το 1649 το Πόδι της Παρθένου μαζί με την πηγή στεγάστηκαν σε ιερό. Αυτό έγινε με την ίδρυση του Ναού της Αγίας Τριάδας στο μέρος εκείνο.

Ο εκπληκτικός ναός της Ιεράς Κοίμησης της Θεοτόκου βρίσκεται τώρα στον χώρο αυτού του ναού. Με σκοπό τη στέγαση του ιερού μέρους σε καθεδρικό ναό, λόγω των τοπικών συνθηκών, οι χτίστες παραβίασαν κάπως τους κανόνες της κατασκευής ναών: ο καθεδρικός κλίνει περισσότερο προς τον βορρά αντί γης ανατολής, όπως επιτάσσει ο Κανόνας.
Από τις πρώτες μέρες της εμφάνισης της Θεοτόκου στο όρος Pochayev και έκτοτε, το Πόδι Της είναι η πηγή πολλών θαυμάτων. Προφανώς η πλειονότητα των θαυμάτων αυτών παραμένει άγνωστη στον κόσμο, και τα μυστικά τους ξεχάστηκαν μαζί με αυτούς που είδαν, βίωσαν ή υπήρξαν μάρτυρες της δύναμής τους. Παρόλα αυτά, πολλά από τα θαύματα παρέμειναν εντυπωμένα για μας ως ορατά σημάδια της «μεγάλης και πλούσιας» Χάρης της Βασίλισσας των Ουρανών και συνεπώς είναι σημαντικό για μας να θυμόμαστε τις ασυνήθιστες θεραπείες και τα θαύματα που μας γίνονται ορατά, την Χάρη και την Καλή της Θέληση που δεν εξαντλούνται ποτέ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Helen Keller Quotes