Δευτέρα, 4 Ιουλίου 2016

Μεταφρασεις εικονων 6-10

6. ΑΓΙΟΣ ΜΑΡΤΙΝΟΣ Ο ΕΛΕΗΜΩΝ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΣ , ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΤΟΥΡ
Γιορταζει στις 25 Οκτωβριου
Ο Αγιος Μαρτινος γεννηθηκε το 316 στην μεθοριο της Ρωμαϊκης Αυτοκρατοριας, στην περιοχη της Πανονιας, που βρισκεται στην σημερινη Ουγγαρια.  Ο πατερας του Μαρτινου υπηρετουσε στον ρωμαϊκο στρατο και ηταν παγανιστης (ειδωλολατρης), ο ιδιος ο Μαρτινος ομως δεν αποδεχοταν την παγανιστικη λατρεια. Η πραοτητα, η ευσπλαχνια και η καθαροτητα της ψυχης του εκαναν τον Θεο να τον προσεξει απο μικρη ηλικια.
Εμπνευσμενος απο τις ηθικες αξιες και τον εναρετο βιο των χριστιανων ο δεκαχρονος εφηβος εγινε κατηχουμενος. Ο Ρωμαϊκος νομος υποχρεωνε τα παιδια των στρατιωτικων να ακολουθουν το ιδιο επαγγελμα, ετσι ο Μαρτινος στα 15 του χρονια αναγκαστηκε να καταταγει στον ρωμαϊκο στρατο. Στην ρωμαϊκη Γαλατια οπου μεταφερθηκε, και συγκεκριμενα στην Αμιενη, συνεβη και το περιφημο περιστατικο με τον ζητιανο που θα πεθαινε απο το κρυο.
Οταν ο Μαρτινος ειδε τον παγωμενο και πεινασμενο ζητιανο ηρθαν στο νου του τα λογια του Χριστου: «Ημουν γυμνος και με ντυσατε». Του λεει τοτε: «Φιλε μου, εχω μαζι μου μονο οπλα και ρουχα», και βγαζοντας το ξιφος του κοβει τον χιτωνα του στη μεση και προσφερει τον μισο στον ζητιανο. Την επομενη νυχτα ο Μαρτινος ειδε ενα οραμα που του αποκαλυψε οτι ο ζητιανος ηταν στην πραγματικοτητα ο ιδιος ο Ιησους Χριστος. Να πως εγινε: ο Κυριος ενδυναμωσε την πιστη του Μαρτινου και τον ανταμειψε για την μεγαλη του ευσπλαχνια στελνοντας του το θεϊκο οραμα. Τη νυχτα, μεσα στο ονειρο του ο Μαρτινος ειδε μπροστα του τον Ιησου Χριστο, που εμφανιστηκε φορωντας το κομματι εκεινο του χιτωνα που ο Μαρτινος ειχε δωσει στον ζητιανο, και τον ρωτησε αν πραγματι ηταν αυτο που του ειχε δωσει ο Μαρτινος στις πυλες της πολης. Ο Μαρτινος σιωπουσε με δεος και σεβασμο. Ο Χριστος τοτε απευθυνομενος στους αγγελους που τον περιστοιχιζαν ειπε για τον Μαρτινο: «Ιδου ο Μαρτινος, Μου εδωσε να φορεσω τον χιτωνα του παρολο που ειναι ακομη κατηχουμενος». Επειτα απο αυτο το περιστατικο ο Μαρτινος βαπτιστηκε χριστιανος σε ηλικια των 18 ετων.
Καποτε ο Μαρτινος, πηγαινοντας μαζι με τους μαθητες του στην πολη Καρνο,  περασε απο εναν πυκνοκατοικημενο οικισμο. Ενα τεραστιο πληθος απο  ειδωλολατρες συνερευσε για να τον συναντησει. Κανεις στην περιοχη εκεινη δεν γνωριζε για τον Χριστο ουτε ειχε διδαχθει την χριστιανικη αληθεια. Το μεγαλειο αυτου του αγιου ανθρωπου ηταν τοσο λαμπρο που προσελκυε πληθη ειδωλολατρων, οι οποιοι διεσχιζαν μακρινες αποστασεις για να τον ακουσουν. Ο Μαρτινος καταλαβε οτι επρεπε να δρασει και να αδραξει αυτη την ευκαιρια ωστε να φερει αυτους τους ανθρωπους κοντα στον Χριστο. Και τοτε, με την φωτιση του Αγιου Πνευματος, μετεφερε με το φλογερο του κηρυγμα το ιερο Ευαγγελιο στους ειδωλολατρες, αναστεναζοντας απο τα βαθη της καρδιας του που ποτε μεχρι τοτε δεν ειχαν ακουσει οι ανθρωποι αυτοι τον Λογο του Κυριου.
Εκεινη τη στιγμη, μια γυναικα που ειχε χασει προσφατα τον γιο της απεθεσε στα ποδια του το αψυχο σωμα του παιδιου της, και απλωνοντας σπαρακτικα τα χερια της προς το μερος του τον ικετευσε: «Μαθαμε οτι εισαι κοντα στον Θεο. Φερε πισω το παιδι μου, γιατι δεν εχω αλλον στον κοσμο». Ο υπολοιπος κοσμος ακουγοντας την πλησιασε και αρχισε να αναφωνει μαζι της. Ο Αγιος Μαρτινος πηρε το σωμα του νεκρου παιδιου στα χερια του, και γονατιζοντας μαζι με το πληθος αρχισε να προσευχεται. Οταν σηκωθηκε, παρεδωσε στην μητερα του ζωντανο πια τον  εφηβο. Αντικριζοντας αυτο οι ανθρωποι που ειχαν συγκεντρωθει εκει επεσαν στα ποδια του και ολοι μαζι με μια φωνη ομολογησαν την πιστη στον Χριστο και τον παρακαλουσαν να τους βαπτισει χριστιανους. Ο Μαρτινος αμεσως ακουμπησε τα χερια του επανω τους και τους χαρισε τον Λογο της Αληθειας του Κυριου. Τα νεα για το θαυμα αυτο του Μαρτινου γρηγορα εξαπλωθηκαν σε ολη την επικρατεια.

Μια φορα, καθως ο Μαρτινος πλησιαζε μαζι με πολυ κοσμο το Παρισι, συναντησε εναν λεπρο που βρισκοταν σε αθλια κατασταση και ολος ο κοσμος τον απεφευγε. Ο Μαρτινος ομως γεματος ευσπλαχνια τον φιλησε και τον ευλογησε, και ο βασανισμενος λεπρος θεραπευτηκε. Την επομενη ημερα εμφανιστηκε στην εκκλησια γεματος  ευγνωμοσυνη που θεραπευτηκε.


7. Αγιος Σπυριδων της Τριμυθουντας, ο Θαυματουργος
Εορταζεται στις 25 Δεκεμβριου
«Αν οι προθεσεις σας ειναι αγαθες, Αυτος θα σας βοηθησει, οπωσδηποτε». (Αγιος Σπυριδων)
Στις 25 Δεκεμβριου (κατα το Γρηγοριανο Ημερολογιο), ημερα της κοιμησεως του Επισκοπου της Κερκυρας (ελληνικο νησι) Αγιου Σπυριδωνα, πραγματοποιειται προς τιμη του επισημος εορτασμος. Αυτος διαρκει τρεις μερες: απο την παραμονη της γιορτης (24 Δεκεμβριου – κατα το Γρηγοριανο Ημερολογιο) κατα την οποια ψαλλεται Πανηγυρικος Εσπερινος και Παρακλητικος Κανονας, εως τις 26 Δεκεμβριου.
Στις 25 Δεκεμβριου, ημερα της εορτης του Αγιου, τελειται λιτανεια. Επισκοποι, κληρικοι, χορωδια και στρατιωτικες μπαντες συνοδευουν το ιερο λειψανο. Κηροφοροι κρατουν κερια με διαμετρο μεγαλυτερη απο δεκαπεντε (15) εκατοστα. Σε ολη την πολη ακουγονται κωδωνοκρουσιες. Οι ανθρωποι σε πυκνες σειρες παρατασσονται στις δυο πλευρες του δρομου. Συχνα, κατα τη διαρκεια της λιτανειας σταματουν για να διαβαστει το Ευαγγελιο, γινονται μετανοιες και γονυκλινεις προσευχες. Οι ανθρωποι που ελπιζουν να θεραπευθουν ξαπλωνουν κοντα στην εκκλησια, στη μεση του πεζοδρομιου, ανασκελα, μαζι με τα παιδια τους, ωστε να περασουν απο πανω τους τα αφθαρτα λειψανα του Αγιου.
Ο 4ος αι. μ.Χ., δικαιως, μπορει να θεωρηθει ο «χρυσος αιωνας» του Χριστιανισμου. Το Συμβολο της Πιστεως συνοψισε τα κυρια δογματα της Ορθοδοξης διδασκαλιας. Στον αιωνα αυτο, ακομη, εζησαν πολλοι Αγιοι και εξεχοντες Θεολογοι. Οι κληρικοι της Χριστιανικης Εκκλησιας, επισης, αποτελουσαν ενα μοντελο ηθικης στασης στη ζωη μεταδιδοντας το φως της καλοσυνης.
Ο Αγιος Σπυριδων (ο Σαλαμινευς) γεννηθηκε στην Κυπρο, στα τελη του 3ου αι. μ.Χ.. Παρα το γεγονος οτι εχουν περασει δεκαπεντε (15) αιωνες απο το θανατο του, διαθετουμε αρκετες πληροφοριες γι’ αυτον.
Οταν ηταν παιδι ο Αγιος Σπυριδων φροντιζε προβατα. Ακολουθουσε το προτυπο των θεοσεβουμενων ανδρων της Παλαιας Διαθηκης που ζουσαν με τροπο απλο και θεαρεστο: την ευγενεια του Δαβιδ, τη στοργικη καλοσυνη του Ιακωβου, την φιλοξενια του Αβρααμ.
Οταν ενηλικιωθηκε απεκτησε οικογενεια. Για την αδιαλειπτη αναμνηση του Θεου και την αγαθοεργια του, ο Θεος προικισε τον μελλοντικο Αγιο επισκοπο με ευγενη χαρισματα: διορατικοτητα, θεραπεια ανιατων ασθενειων και με δυναμεις εξορκισμου.
Ο Σπυριδων καταγονταν απο προνομιουχο οικογενεια που κατειχε μεγαλη εκταση γης και πλουσια κατοικια. Συμμετειχε δραστηρια στην κοινωνικη ζωη της περιοχης που ζουσε και απολαμβανε τον σεβασμο των κατοικων. Παρα την υψηλη κοινωνικη του θεση, ολοι, ανεξαρτητα απο το αν ηταν εργατες η μεγαλοι γαιοκτημονες, μπορουσαν να τον συμβουλευτουν. Πολυ συχνα ο Σπυριδων εδινε συμβουλες για οικονομικα ζητηματα και με προθυμια δανειζε μεγαλα χρηματικα ποσα, χωρις να απαιτει γραπτες εγγυησεις η ακομη περισσοτερο να επιδιωκει το συμφερον του. Μονο ελεγε: «Θα μου τα επιστρεψεις, οταν μπορεσεις».
Ο Σπυριδων δεχτηκε τη χηρεια του με υπακοη και ταπεινοφροσυνη -τη θεωρησε σημαδι σταλμενο απο τον Θεο για να αλλαξει τη ζωη του.
Ο Σπυριδων ειχε τη δυναμη να θεραπευει. Οταν ηταν ιερεας σε ενα χωριο του ζητησαν να προσευχηθει για καποιον που επροκειτο να πεθανει απο πυρετο. Οταν ο Σπυριδων διαβασε την προσευχη διπλα στο κρεβατι του ετοιμοθανατου αυτος αμεσως αναρρωσε.
Σε καθε χωριο που επισκεπτοταν υπηρχε ενας αρρωστος η αναπηρος. Ο Σπυριδων προσευχονταν στο Θεο ο τυφλος αποκτουσε το φως του, ο κουτσος αφηνε τα δεκανικια και οι ετοιμοθανατοι επεστρεφαν στη ζωη.
Ο Σπυριδων ελεγε οτι ο Θεος κανει τα θαυματα και ο ιδιος δεν ειναι παρα ο ενδιαμεσος του θεληματος Του, και προς επιβεβαιωση των λογων του πραγματοποιουσε αλλο ενα θαυμα. Στην πραγματικοτητα, αυτο που εκανε ο Αγιος ηταν να διαβαζει μια προσευχη για αυτον που υπεφερε και να ζητα απο τον Θεο να τον βοηθησει. 
Ο Αγιος Σπυριδων αμεσως προστρεχει στις προσευχες οσων αντιμετωπιζουν οικονομικες δυσκολιες.
 Καποτε μια γυναικα εφερε σ’ αυτον το σωμα της κορης της η οποια ειχε πνιγει πριν λιγες μερες. Το σωμα ειχε γινει μπλε και, αν και ολοι γνωριζαν και τα θαυματα του και τη θεραπευτικη δυναμη του Σπυριδωνα, κανεις δεν πιστευε οτι θα μπορουσε να αναστησει το κοριτσι. Ο Σπυριδων βλεποντας τη γυναικα που δεν μπορουσε να συγκρατησει τη θλιψη της, εφερε το παιδι στη ζωη. Αμεσως το σωμα του πηρε το κανονικο του χρωμα, μετα το κοριτσι ανοιξε τα ματια του και μιλησε. Η μητερα, που μεσα στην απογνωση της επισκεφθηκε τον Σπυριδωνα αλλα δεν πιστευε στο θαυμα, πεθανε απο σοκ. Κατοπιν, ο Σπυριδων την ξαναφερε στη ζωη. Ολα αυτα εγιναν μπροστα σε πολλους μαρτυρες και αναγραφονται στα Χρονικα της Κυπρου.
Η Εκκλησια της Κυπρου, αφου μελετησε λεπτομερως την περιπτωση αυτη, την αναγνωρισε επισημα ως θαυμα. Η ικανοτητα της νεκραναστασης εχει αποδοθει σε πολυ λιγους αγιους. Για πρωτη φορα νεκρανασταση πραγματοποιηθηκε απο τον Ιησου Χριστο, οταν αυτος ανεστησε τον φιλο Του, Λαζαρο. Κατοπιν, σπανια γινονταν νεκραναστασεις, για να μην αναφερουμε τις διπλες νεκραναστασεις, οι οποιες ειναι σπανιες στην ιστορια του Χριστιανισμου.
Συμφωνα με τους Ιστορικους της Εκκλησιας, ο Σπυριδων συμμετειχε στις εργασιες της Α’ Οικουμενικης Συνοδου, το 325. Στη Συνοδο αυτη ο Σπυριδων διαφωνησε με εναν Ελληνα φιλοσοφο που υποστηριζε την αιρεση του Αρειανισμου (ο Αλεξανδρινος ιερεας Αρειος αρνηθηκε τη θεϊκη, αιωνια και εκ του Πατρος γεννηση του Υιου του Θεου και διδασκε οτι ο Χριστος ηταν μονο ενα υπερτατο ον. Στο τελος της συζητησης ο αντιπαλος της Χριστιανοσυνης εγινε ο ενθερμος υποστηρικτης της και δεχτηκε το θειο Βαπτισμα.
Στην ιδια Συνοδο, ενα θαυμα αποκαλυψε οτι αυτο που ευθυνεται για την ολιγοπιστια των ανθρωπων δεν ειναι το μυαλο, αλλα η ψυχη. Ο Αγιος Σπυριδων παρουσιασε μια χαρακτηριστικη αποδειξη για την ενοτητα της Αγιας Τριαδας: αφου εκανε το σημειο του σταυρου πηρε στο δεξι του χερι ενα κοινο κεραμιδι απο πηλο και το εσφιξε δυνατα μεχρι να σπασει. Μετα ειπε: «Εις το ονομα του Πατρος», και τοτε, προς εκπληξη ολων των παρευρισκομενων, βγηκε απο το κεραμιδι φωτια. Υστερα ο Αγιος ειπε: «Εις το ονομα του Υιου», και αμεσως ετρεξε νερο πανω στο κεραμιδι. Υστερα ειπε: «Εις το ονομα του Αγιου Πνευματος», και ανοιγοντας το χερι του εδειξε το υπολοιπο κεραμιδι που ηταν στεγνο. «Υπαρχουν τρια στοιχεια αλλα το πηλινο κεραμιδι ειναι ενα», ειπε ο Αγιος εννοωντας την Αγια Τριαδα: τρια Προσωπα, ομως μια Θεοτητα.
Ο Σπυριδων εκανε πολλα θαυματα και πεθανε το 384 ενω προσευχοταν στον Κυριο, σε ηλικια 78 χρονων. Στις 25 Δεκεμβριου (κατα το Γρηγοριανο Ημερολογιο) ο Κυριος φανερωσε στον Σπυριδωνα τον επερχομενο θανατο του.
Ενας βυζαντινος αυτοκρατορας που γνωριζε τη δικαιη και αγια ζωη του Επισκοπου Σπυριδωνα διεταξε να ξεθαψουν το σωμα του και να το τοποθετησουν σε μια λαρνακα στην Αγια Σοφια της Κωνσταντινουπολης.
Οταν τα λειψανα του ηρθαν στο φως οι ανθρωποι που ηταν παροντες δεν μπορουσαν παρα να θαυμασουν: αν και το σωμα του ειχε μεινει θαμμενο για δεκαετιες, δεν ειχε αλλοιωθει – σαν να ειχε πεθανει ο Αγιος  την προηγουμενη μερα. Ειχε τα μαλλια του και τα δοντια του και το δερμα του ηταν αριστα διατηρημενο. Ηταν πολυ ευκολο να αναγνωρισει καποιος τα χαρακτηριστικα του προσωπου του Αγιου.
Το σωμα του εχει σταθερη θερμοκρασια 36.6 βαθμους. Τα μαλλια του και τα νυχια του μεγαλωνουν.
Οταν τα λειψανα του τοποθετηθηκαν στην Αγια Σοφια, διαπιστωθηκε οτι εξακολουθουσε να θαυματουργει. Πολλοι χωρικοι που προσευχηθηκαν μπροστα στη λαρνακα και αγγιξαν τα λειψανα του Αγιου θεραπευτηκαν.

8. Η Αγια Ματρωνα της Μοσχας
Η Αγια Ματρωνα της Μοσχας ηταν πολυ αγαπητη στον λαο οσο ζουσε, αλλα και μετα την αγιοποιηση της το 1998. Η Ιερα Μονη Pokrovskiy (της Αγιας Σκεπης) οπου βρισκονται τα λειψανα της πλημμυριζει με πληθος πιστων, που καταφθανουν εκει αναζητωντας παρηγορια, θεραπεια και ελπιδα.
Πριν αναπαυθει η Αγια Ματρωνα ειχε πει: « Ολοι, ολοι να ερχεσθε σε μενα και να μου μιλατε σαν να ειμαι ζωντανη, για τις θλιψεις σας και τα προβληματα σας, και εγω ολους θα σας βλεπω και θα σας ακουω, και ολους θα σας βοηθω...”. Ηταν Αγια, γιατι απο την παιδικη της ηλικια ακομη ειχε το χαρισμα να γιατρευει ανθρωπους, να προβλεπει γεγονοτα αλλα και να διακρινει τις αμαρτιες των ανθρωπων μεσω της ‘πνευματικης διορασης’.
Η Ματρωνα δεν διεθετε κανονικη οραση καθως ηταν τυφλη εκ γενετης. Στα 17 της, μαλιστα, καθηλωθηκε εξαιτιας παραλυσης στα ποδια. Περασε το υπολοιπο της ζωης της καθιστη (παραλυτη), αλλα δεν παραπονεθηκε ποτε.
Τι ειδους προβληματα ειχαν οσοι κατεφευγαν στην Ματρωνα; Τα συνηθισμενα θεματα: ανιατες ασθενειες, απωλειες, ατυχους ερωτες, αλλοι ειχαν χασει τη δουλεια τους η διωκονταν απο ατομα εξουσιας. Αλλοι ερχονταν με καθημερινες εγνοιες και αποριες, οπως: ‘Πρεπει να παντρευτω; Να αλλαξω δουλεια; Να μετακομισω;’
Δεν ελειπαν φυσικα ουτε αυτοι που υπεφεραν απο διαφορες παθησεις: καποιος που αρρωσταινε ξαφνικα η παθαινε κραμπες στα χερια η στα ποδια, αλλοι που υπεφεραν απο παραισθησεις. Τους παρηγορουσε ολους, γαληνευε τους ασθενεις αγγιζοντας τους καθησυχαστικα το κεφαλι, τους σταυρωνε, αλλοτε χαριτολογουσε με τους ανθρωπους, αλλες φορες ομως εκανε αυστηρη κριτικη και τους νουθετουσε.
Η Ματρωνα εδινε παντα ακριβεις οδηγιες για το τι επρεπε να κανει καποιος αναλογα με την περιπτωση του, προσευχοταν, ευλογουσε και διδασκε να μην κατακρινουμε τους συνανθρωπους μας. ‘Γιατι να καταδικαζετε τους αλλους; Να σκεφτεστε τον εαυτο σας πιο συχνα. Το καθε προβατο θα κρεμαστει απο την δικη του ουρα. Τι νοημα εχει για σας η ουρα του αλλου;’ Τις προσευχες της τις ελεγε δυνατα και με ευκρινεια, τονιζοντας παντα οτι δεν ηταν η ιδια που βοηθουσε τον κοσμο αλλα ο Θεος.
Ειναι σχεδον ασυλληπτο το πως τα εβγαζε περα αυτη η γυναικα, ανημπορη να περπατησει, χωρις κανενα εισοδημα, χωρις δικο της σπιτι ουτε υπαρχοντα. Και ομως παρ’ ολα αυτα καταφερνε να βοηθαει τους αλλους.
Υπαρχουν εκατονταδες αναφορες για τους ανθρωπους που θεραπευσε οσο ζουσε, στους οποιους δεν προσφερε μονο ανακουφιση απο την αρρωστια αλλα κυριως πνευματικο καταφυγιο. Αυτη η μικροκαμωμενη, τυφλη και παραλυτη γυναικα ειχε τεραστια πνευματικη δυναμη. Οδηγησε πολλους ανθρωπους στην Ορθοδοξια, και τους βοηθησε να βρουν ψυχικη αγαλλιαση.
Αναπαυθηκε εν Χριστω στις 2 Μαΐου του 1952. Η λατρεια και ο σεβασμος προς το προσωπο της εξαπλωθηκαν σε ολη τη χωρα.  Κατα την διαρκεια της εβδομαδας του εορτασμου της Ορθοδοξιας, εγινε η ανακομιδη των ιερων λειψανων της, στις 8 Μαρτιου 1998, με την ευλογια του μακαριστου Πατριαρχη Μοσχας πασων Ρωσιων Αλεξιου Β’.
Η Θεια Χαρη του Κυριου ευλογησε αυτη τη φτωχη, τυφλη γυναικα να βρει ψυχικη ευφορια και την βοηθησε να προσηλυτισει στον Χριστιανισμο χιλιαδες ανθρωπους, ακομη και σημερα. Η Αγια Ματρωνα μας διδασκει οτι η αληθινη ευτυχια ειναι η ενωση με τον Θεο. Μας κοιταζει απο την εικονα της, και,  παρολο που δεν μπορει να δει με τα ματια, αυτη η ευγενικη και τρυφερη ψυχη, η σεβασμια και σοφη γεροντισσα, η μεγαλη Αγια μας βλεπει μεσα απο το οραμα της προσευχης της.
Η μνημη της Αγιας Ματρωνας μας βοηθα να μην ξεχναμε την σπουδαια αυτη αληθεια: ‘Η χαρις του Κυριου τελειοποιειται μεσα απο την αδυναμια’.


9.Η εικονα της Θεοτοκου "Kassiopeya"

  Συνεβαινε το 1530 στο νησι της Κερκυρας που ηταν υπο Ενετικη κυριαρχια εκεινη την εποχη. Ενας αφοσιωμενος νεος που ονομαζοταν Stephan επεστρεφε απο μια πολη στο χωριο του με τους συντροφους του. Καποια στιγμη παρατηρησαν καποιους νεαρους ανδρες που μετεφεραν το αλευρι απο το μυλο. Οι συντροφοι του Stephan ειχαν μπει στον πειρασμο: "Γιατι δεν κλεβουμε το αλευρι;" - "Ειναι αμαρτια!" - διαμαρτυρηθηκε ο Stephan. "Δεν θα ξεφυγουμε απο την δικαιοσυνη. Θα τιμωρηθουμε σαν τους κλεφτες και τους κακουργους».
  Αλλα δεν υπολογισανε τα λογια του. Πλησιασαν τους εργαζομενους νεαρους ανδρες χωρις να γινουν αντιληπτοι, επιτεθηκαν, χτυπησαν και στερησαν το αλευρι απο αυτους. Οι δαρμενοι εργατες ενημερωσαν τον διοικητη Simon Baila και εστειλε στρατιωτες για να συλλαβουν τους κακουργους. Οι στρατιωτες πηραν μονο τον Stephan ως υποπτο, καθως οι αλλοι καταφεραν να εξαφανιστουν.
  Σιγουρος για την αθωοτητα του, ο νεαρος ανδρας ειπε με ειλικρινεια στους στρατιωτες ολα οσα συνεβησαν, αλλα αυτοι του εδεσαν τα χερια και τον φυλακισαν. Ουτε ο δικαστης τον πιστεψε και τον καταδικασε.
  - Τι τιμωρια προτιματε, - ρωτησε, - να σας κοπουν τα χερια η να τυφλωθειτε; Ο Stephan προτιμησε το δευτερο, γιατι του φανηκε λιγοτερο οδυνηρο. Κλαιγοντας με λυγμους οδηγηθηκε στον τοπο εκτελεσης της απαισιας ποινης. Εκει οι ανελεητοι δημιοι πραγματοποιησαν την τιμωρια.
  18 μιλια απο την πρωτευουσα υπηρχε ο μικρος παραθαλασσιος οικισμος Kassiopeya, γνωστος απο το ναο της Υπεραγιας Θεοτοκου. Πολλοι ανθρωποι ερχονταν να προσκυνησουν την θαυματουργη εικονα της καθε μερα.
  Ο Stephan αποφασισε να παει στον οικισμο και να μεινει στο ναο. Εχοντας λατρεψει την θαυματουργη εικονα με τη μητερα του, ζητησε απο εναν μοναχο-υπηρετη να του δωσει ενα μικρο κελι για να ζησει. Το πρωτο βραδυ εμειναν τη νυχτα στο ναο.
   Καποια στιγμη τον πηρε ο υπνηλια  και κοιμηθηκε. Ξαφνικα ενιωσε οτι καποιος τον αγγιξε με τα χερια και αρχισε να αισθανεται τις κενες υποδοχες των ματια του. Ξαφνικα ειδε μια λαμπερη και ακτινοβολουσα Γυναικα μπροστα του. Εμφανιστηκε μπροστα του για ενα μικρο χρονικο διαστημα και εξαφανιστηκε. Ο Stephan γυρισε και ... ειδε να αναβουν οι λαμπτηρες των εικονων.
  - Ποιος αναψε τους λαμπτηρες των εικονων; Βλεπω την εικονα της Θεοτοκου! - Φωναξε. Η μητερα του σηκωθηκε λιγο και κοιταξε το προσωπο του γιου της. Ναι, τα ματια της δεν την εξαπατουσαν: τις υποδοχες των ματιων του κοσμουσε ενα ζευγαρι μπλε ματια, αν και τα ματια του Stephan ηταν μαυρη πριν απο την τυφλωση! Με δακρυα χαρας μητερα και γιος αρχισαν τις ευχαριστιες προς την Υπεραγια Θεοτοκο για την συντομα παρεμβαση και βοηθεια της.
  Ο κυβερνητης συγχωρεθηκε απο τον  Stephan και του εδωσε πλουσια δωρα. Επισης, ανακαινισε  τον φραχτη του αγιου ναου της Υπεραγιας Θεοτοκου.
  Ο κυβερνητης Simon Baila ενημερωθηκε για αυτο το θαυμα. Καλεσε τον εκτελεστη και τον ρωτησε: - Στ΄ αληθεια εβγαλες τα ματια του Stephan  οπως παρηγγειλα; - Ναι, ειναι ακομα στο λεκανη- απαντησε. Πραγματι, υπηρχαν δυο ματια στη λεκανη και ηταν και τα δυο μαυρα.


10. Η εικόνα της Θεοτόκου «Άφθαρτος Τοίχος»

Σύμφωνα με την παράδοση, η εικόνα της Θεοτόκου, επονομαζόμενη «Άφθαρτος Τοίχος», έγινε διάσημη από το όραμα του γέροντα Γαβριήλ από την κατοικία του Σωτήρα-Ελεάζαρ. Είδε μια υπερυψωμένη υπέροχη πόλη μπροστά του, στην οποία έπρεπε να πάει. Εκεί οδηγούσε ένας φαρδύς, επίπεδος δρόμος τον οποίο μπορούσε εύκολα να τον ακολουθήσει. Πολλοί άνθρωποι ανέβαιναν το δρόμο αυτό χωρίς να αντιληφθούν τον τεράστιο, φοβερό γίγαντα που πετούσε ένα δίχτυ πάνω στους περιπατητές και τους έπιανε. Ο γέροντας σκεφτόταν πώς θα μπορούσε να πάει στην μεγάλη πόλη χωρίς να πιαστεί στο δίχτυ του γίγαντα.

Ξαφνικά, πρόσεξε ένα μικρό, πιο απότομο μονοπάτι που ανέβαινε στην πόλη κατά μήκος ενός ψηλού μέχρι τον ουρανό τοίχου. Ελάχιστοι περιπατητές ακολουθούσαν αυτό το μονοπάτι. Ο γίγαντας προσπάθησε να ρίξει και σε αυτούς το δίχτυ, αλλά αυτό χτυπούσε στον τοίχο και επέστρεφε άδειο σε αυτόν. Στη συνέχεια, ήρθαν στο μυαλό του γέροντα οι λέξεις από τον Ακάθιστο Ύμνο: «Χαίρε, ο Άφθαρτος Τοίχος του Βασιλείου...». Έχοντας καταλάβει ποια δύναμη προστάτευε τους περιπατητές, ο γέροντας συνέχισε τον δρόμο του. Το δίχτυ κρεμόταν πάνω από το κεφάλι του, αλλά ποτέ δεν τον άγγιξε, καθώς χτυπούσε στον τοίχο που είχε υψώσει η Θεοτόκος.

Έφτασε στην πόλη και εκεί υπήρχαν... ομορφιά, φως, λουλούδια, απόλαυση, όλοι ήταν γεμάτοι δέος και χαρούμενοι... Έτσι πήγε στο Θρόνο του Μεγάλου Βασιλιά.

Η θαυματουργή εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου «Άφθαρτος Τοίχος» βρίσκεται στο μωσαϊκό στον τοίχο πάνω από την Υψηλή Θέση του κεντρικού βωμού (Αγία Τράπεζα) του καθεδρικού ναού της Αγίας Σοφίας στο Κίεβο. Η Θεοτόκος παριστάνεται όρθια πάνω σε τετράγωνη χρυσή πέτρα με υψωμένα τα χέρια στο χρυσό φόντο.

Η εξάμετρη εικόνα της Θεοτόκου που προσεύχεται αναπαριστάται σε μια κοίλη επιφάνεια του θόλου πάνω από το βωμό του καθεδρικού ναού της Αγίας Σοφίας στο Κίεβο. Η εικόνα έλαβε το όνομα «Άφθαρτος Τοίχος» επειδή παρέμεινε ανέπαφη κατά τη διάρκεια δέκα αιώνων παρά την επαναλαμβανόμενη έκθεσή της στην καταστροφή τόσο του καθεδρικού ναού όσο και της πόλης. Η αρχική περιγραφή της εικόνας αυτής παραμένει:

«Το ύψος της Θεοτόκου είναι τεράστιο, όπως και όλες οι κινήσεις Της στη Ρωσία. Στέκεται πάνω στη χρυσή πέτρα που αποτελεί την στέρεη βάση όσων ζητούν την προστασία της. Ο χιτώνας Της είναι γαλάζιος, η ζώνη είναι σκούρα κόκκινη και από αυτήν κρέμεται η κορδέλα όπου σκουπίζει τόσα πολλά δάκρυα. ​​Τα χέρια καλύπτονται από γαλάζια μανίκια που  είναι υψωμένα προς στον ουρανό. Το χρυσό πέπλο κατεβαίνει από το κεφάλι Της και κρέμεται σαν ωμοφόριο από τον αριστερό ώμο Της ως σημάδι της μεσιτείας Της, πιο φαρδύ κι από σύννεφο, σύμφωνα με τα άσματα της εκκλησίας. Ένα αστέρι λάμπει στο μέτωπο της Θεοτόκου και δύο αστέρια βρίσκονται στους ώμους της: γιατί Εκείνη, η Μητέρα του Ανέσπερου Φωτός, ήταν για μας η Αυγή του Ανέσπερου Ήλιου».

Σύμφωνα με έναν μύθο του Κιέβου, η πρωτεύουσα δεν θα χαθεί όσο ο «Άφθαρτος Τοίχος» της Θεοτόκου απλώνει τα χέρια Της πάνω της.
Η Ανίκητη Προστάτιδα της ρωσικής γης τής παρείχε ευγενική βοήθεια στις πιο δύσκολες εποχές. Η ελληνική επιγραφή είναι γραμμένη με μαύρο μωσαϊκό σε όλο το μήκος και σχεδόν σε όλο το πλάτος του μεγάλου τόξου του ημι-θόλου. Αυτή η επιγραφή μεταφράζεται ως εξής: «Ο Θεός βρίσκεται εδώ στη γη αυτή και δεν θα κινηθεί: Ο Θεός θα τη βοηθήσει νωρίς το πρωί».

Το πορτραίτο στο μισό μήκος της εικόνας «Άφθαρτος Τοίχος» κατασκευάστηκε από την απεικόνιση του Κιέβου και βρίσκεται στην εκκλησία του χωριού Nikolskoye στην περιοχή του Αστραχάν. Το 1906, αυτή η εικόνα αφιερώθηκε προσωπικά από τον άγιο ευσεβή Ιωάννη της Κρονστάνδης. Ίσως αυτός είναι ένας ακόμη λόγος της θαυματουργής δύναμής της.

Το 2001, η ευσεβής Αγκριπίνα Γιακόβλεβνα Βερέμεεβα, η 95-χρονη κάτοικος του χωριού Solenoye Zaymishche, είδε σε ένα όνειρο την Πανάγια Αυτοκράτειρα που την παρηγορούσε για την επερχόμενη τύφλωσή της και τη διέταξε να προσευχηθεί μπροστά στη θαυματουργή εικόνα «Άφθαρτος Τοίχος» που βρίσκεται στο Nikolskoye.

Το λάδι του χρίσματος από το άσβεστο καντήλι της εικόνας μοιράζεται στους πιστούς που προσεύχονται.

Είναι γνωστό, σύμφωνα με τα στοιχεία, ότι στις μέρες του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου, κάποιος είδε τη γυναίκα που στάθηκε αντιμέτωπη με τον εχθρό με τα χέρια υψωμένα προς τον ουρανό στα πεδία των σκληρών μαχών, στα πιο θερμά σημεία του πολέμου. Μία από αυτές τις μαρτυρίες περιγράφεται λεπτομερώς στην ιστορία «Ο Άφθαρτος Τοίχος»  του Νικολάι Αγκαφόνοβ, του ορθόδοξου συγγραφέα και αρχιερέα. Αφηγείται το θαύμα της εκπληκτικής διάσωσης του στρατιώτη πρώτης γραμμής και φίλου του στη Μάχη του Κουρσκ, σε μια από τις δυσκολότερες μάχες στις ημέρες του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου. Όταν ο στρατιώτης μπήκε στο ναό για να ανάψει ένα πένθιμο κερί μπροστά στην εικόνα «Ο Άφθαρτος Τοίχος»  στη μνήμη του συναδέλφου του στρατιώτη, αναγνώρισε τη γυναίκα που είδε τότε, σε αυτήν την μεγάλη μάχη. Ήταν η ίδια η Πανάγια Θεοτόκος.

Από την εικόνα της Θεοτόκου «Ο Άφθαρτος τοίχος» πηγάζει μια εκπληκτική δύναμη.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Helen Keller Quotes