Σάββατο, 24 Μαρτίου 2018

Είμαστε στ’ αλήθεια φίλαθλοι;





Είμαστε στ’ αλήθεια φίλαθλοι;







 Άρθρο του Φώτη Μπίμπαση Μέλος Παραολυμπιακής Επιτροπής
Παρακολουθώντας τη ροή των καθημερινών ειδήσεων στα μέσα μαζικής επικοινωνίας, καθώς στα αντίστοιχα κοινωνικής δικτύωσης, παρατηρεί κανένας, ότι οι ειδήσεις, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, αφορούν τον αθλητισμό. Μ’ αυτό το δεδομένο, εύλογα οδηγούμαστε στο συμπέρασμα, ότι το κοινό, που επιδεικνύει αυτό το ιδιαίτερο ενδιαφέρον, είναι ασφαλώς φίλαθλο. Είναι έτσι όμως;
Φίλαθλος ονομάζεται εκείνος, που αγαπά τον αθλητισμό («φιλώ» στα αρχαία ελληνικά σημαίνει αγαπώ, εξ ου και φιλόζωος, φιλάνθρωπος κ. ο. κ.). Βλέποντας όμως το πλήθος περιστατικών βίαιης συμπεριφοράς, ατομικής και μαζικής, μέσα στα γήπεδα αλλά και έξω απ’ αυτά, που μόνο αγάπη δεν θυμίζουν, είναι αναπόφευκτο να προβληματιστούμε. Η μόνιμη πλέον παρουσία της επιθετικότητας εκφράζεται φραστικά σ’ όλα τα μέσα που προαναφέραμε και σωματικά, με βίαιες πράξεις, όταν συγκρούονται μεταξύ τους ομάδες των λεγόμενων «φιλάθλων». Δεν υπάρχει ίχνος της περίφημης ιδέας της ευγενούς άμιλλας, που καλλιεργήθηκε από τους προγόνους μας, μέσα σ’ αυτά τα φτωχά, γι’ αυτό και πολύ επικίνδυνα μυαλά.
Το φαινόμενο δεν είναι καινούριο ασφαλώς. Το ανησυχητικό σημάδι όμως είναι, ότι εξελίσσεται κι αυξάνεται. Ύστερα από τα τελευταία γεγονότα, που αφορούν ομάδα της Θεσσαλονίκης, θα ήθελα να διατυπώσω μερικές σκέψεις:
  1. Η υπουργική απόφαση για την επ’ αόριστον διακοπή των αγώνων ποδοσφαίρου Super League και του Κυπέλλου Α’ και Β’ εθνικής κατηγορίας περιόδου 2017 – 2018, όπως περιγράφεται και στο σκεπτικό της, εκφράζει αυτήν ακριβώς την ανησυχία, την επικινδυνότητα, με αφορμή τα συγκεκριμένα γεγονότα. Δεν φιλοδοξεί να λύσει το πρόβλημα, αποτελεί όμως ένα ηχηρό μήνυμα πολιτικής βούλησης, ότι δεν πρόκειται να συνεχιστεί πλέον αυτή η κατάσταση.
  2. Υπάρχουν άπειρα παραδείγματα για το γεγονός, ότι η τιμωρητική αντιμετώπιση δεν αποτέλεσε από μόνη της ποτέ λύση. Είναι όπως ο εγκλεισμός στις φυλακές, που αν δεν συνοδεύεται από άλλα μέτρα, δεν οδηγεί στον σωφρονισμό του παραβάτη του νόμου.
  3. Τα βήματα που πρέπει να γίνουν στη συνέχεια είναι θέμα συνεργασίας όλων των εμπλεκόμενων, που σημαίνει, ότι αφορούν μεν τους πολιτικούς και τους αθλητικούς παράγοντες, αλλά και τον καθένα από μας ξεχωριστά. Είναι απαραίτητη λοιπόν μια «συμφωνία κυρίων», που θ’ αποτελέσει την ουσιαστική βάση της επανεκπαίδευσης όλων στα υγιή Super League και του Κυπέλλου Α’ και Β’ εθνικής , που το πνεύμα τους εκφράστηκε απόλυτα με τη θεσμοθέτηση των Ολυμπιακών Αγώνων, όπου δεν ξεχώριζε φυλή, οικονομική και κοινωνική κατάσταση, αριθμός οπαδών, αλλά οι αθλητικές οι επιδόσεις και μόνον αυτές. Ήταν μέρες γιορτής για τον αθλητισμό και συμμετείχαν σύσσωμοι οι πολίτες με τις οικογένειές τους, για να τιμήσουν αυτή την ιδέα και να την εμφυσήσουν στους νεότερους. Με τη σημερινή επαναλαμβανόμενη εικόνα που όλοι γνωρίζουμε, δύσκολα μπορεί κανείς να φανταστεί φιλήσυχους πολίτες να πηγαίνουν με τα μικρά παιδιά τους στο γήπεδο. Να μάθουν άλλωστε τι; Πώς να φανατίζονται, να βρίζουν και να δέρνουν;
  4. Η καλλιέργεια της υγιούς νοοτροπίας ήταν, κι εξακολουθεί να είναι, ο μόνος τρόπος να διευρυνθούν οι ορίζοντες των ανθρώπων, να πάψουν να επικρατούν τα «φτωχά μυαλά» που προαναφέρθηκαν, πράγμα που οδηγεί σε ευρύτερα οφέλη για τον τόπο: συνεργασίες σε τοπικό κι ευρύτερο διακρατικό επίπεδο, θεματικός τουρισμός, ποιότητα στις σχέσεις των ανθρώπων, καθώς ο αλληλοσεβασμός είναι η πρώτη και ουσιώδης βάση για τη μετατροπή των συγκρούσεων σε αποτελεσματικές συνεργασίες.

Δεν υπάρχουν σχόλια: