Παρασκευή, 24 Ιανουαρίου 2020

ΣΧΟΛΗ ΤΥΦΛΩΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ. Ίδια εκπαιδευση σε όλα τα παιδιά μας. Ο μικρός Α.,η μικρή Β.,ο μικρός Π.,η μικρή Α.και άλλα παιδάκια έφαγαν στο δεκατιανό τους κρεατόπιτες και σπανακόπιτες xoρηγία της "Marie & Antoinette Homemade Flavors", Athens, και έπαιξαν διαδραστικά με LEGOs χορηγία της "ΕLBIS", intelligent electronic systems worldwide. ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΟΥ PROJECT (AΡΗΣ ΥΔΑΤΟΣΦΑΙΡΙΣΗ -ΕΧΕDRAMark-"ΛΙΓΟΤΕΡΕΣ ΑΝΙΣΟΤΗΤΕΣ- στόχος 10 UN AGENDA 2030")

Ευρωπαϊκή Πράσινη Συμφωνία: Προς ένα νέο Κοινωνικό Συμβόλαιο

Ευρωπαϊκή Πράσινη Συμφωνία: Προς ένα νέο Κοινωνικό Συμβόλαιο

Ευρωπαϊκή Πράσινη Συμφωνία: Προς ένα νέο Κοινωνικό Συμβόλαιο
Παρότι, όμως, διακηρυκτικά φαίνεται να παρέχεται ευρεία στήριξη στο στόχο αυτό, ήδη διαφαίνονται ανταγωνιστικά μεταξύ τους σχέδια για τον τρόπο και τα μέσα επίτευξής του.
Πώς μπορούμε, λοιπόν, να πετύχουμε τη διαμόρφωση ενός ολιστικού πλαισίου μέτρων και πολιτικών με στόχο την εξασφάλιση μιας δίκαιης και χωρίς αποκλεισμούς πράσινης μετάβασης;



Η κίνηση πολιτών Κόσμος και το Ινστιτούτο Εναλλακτικών Πολιτικών ΕΝΑ διοργανώνουν την Παρασκευή 24 Ιανουαρίου στις 18.00, στον πολυχώρο Atraktos (Μαραθωνομάχων 8, Αθήνα), ανοιχτή εκδήλωση-συζήτηση για την Ευρωπαϊκή Πράσινη Συμφωνία.
Ο Βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, πρώην Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης και πρώην Υπουργός Οικονομίας & Ανάπτυξης Γιάννης Δραγασάκης, ο Ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία και εκπρόσωπος της κίνησης «Κόσμος» Πέτρος Κόκκαληςκαι ο πρώην Υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας και Καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο Κρήτης Γιώργος Σταθάκης θα συζητήσουν για τις κοινωνικές, οικονομικές, θεσμικές και περιβαλλοντικές διαστάσεις μιας διαδικασίας μετάβασης που δεν θα αφήνει κανέναν στο περιθώριο. Υπό το πρίσμα αυτό, θα εξεταστούν οι όροι και οι προϋποθέσεις μιας προοδευτικής πολιτικής για τη βιώσιμη και δίκαιη ανάπτυξη στην Ελλάδα και την Ευρώπη.  Συντονίστρια της συζήτησης θα είναι η δημοσιογράφος Μαρία Νικόλτσιου.
Διαβάστε ακόμη τις πρόσφατες δημοσιεύσεις του Παρατηρητηρίου Βιώσιμης Ανάπτυξης & Ευημερίας του ΕΝΑ:

“Σπίτι Αυτισμού” στον Έβρο: Το όνειρο θα γίνει πραγματικότητα αν 20.000 άνθρωποι δώσουμε από 10€

“Σπίτι Αυτισμού” στον Έβρο: Το όνειρο θα γίνει πραγματικότητα αν 20.000 άνθρωποι δώσουμε από 10€

Ο αγώνας για την ανέγερση και την λειτουργία ενός ξενώνα, όπου θα φιλοξενούνται τα άτομα με αυτισμό για όλη τους τη ζωή (ορφανά από τους δύο ή ένα γονέα) συνεχίζεται.
Το “Σπίτι του Αυτισμού” είναι ένα όνειρο που ο αγώνας  για την υλοποίησή του ξεκίνησε στις 17 Σεπτεμβρίου του 2018 και έκτοτε ο Σύλλογος Γονέων & Φίλων Αυτιστικών Ατόμων Νομού Έβρου παλεύει καθημερινά προκειμένου να βρεθούν τα χρήματα τα οποία θα εξασφαλίσουν την δια βίου προστασία των παιδιών με αυτισμό. 
Σήμερα τον Ιανουάριο του 2020 και μετά από έναν επιτυχημένο Μαραθώνιο Ζωής που είχε ως σκοπό να συγκεντρωθούν χρήματα για το “Σπίτι του Αυτισμού” ο Σύλλογος Γονέων & Φίλων Αυτιστικών Ατόμων Νομού Έβρου συνεχίζει να μας χρειάζεται δίπλα του σε αυτόν τον αγώνα.
Σκεφτείτε, αν 20.000 άνθρωποι δώσουμε από 10 ευρώ αυτό το όνειρο θα γίνει πραγματικότητα. Η ιστορία έχει δείξει ότι στην πιο δύσκολη ώρα εμείς οι Έλληνες δείχνουμε τον καλύτερο εαυτό μας. Ότι συσπειρωνόμαστε και γινόμαστε ένα.
Ας αποδείξουμε για ακόμη μια φορά πως όλοι μαζί μπορούμε να κάνουμε θαύματα!
Ο αριθμός Λογαριασμού του Συλλόγου είναι:
ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΓΟΝΕΩΝ & ΦΙΛΩΝ ΑΥΤΙΣΤΙΚΩΝ ΑΤΟΜΩΝ Ν. ΕΒΡΟΥ
Ο ΑΓΙΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ
Alpha Bank – IBAN λογαριασμού: GR5301409200920002101247057
CRBAGRAA www.alpha.gr

Οικογένεια στον Βόλο «υιοθέτησε» δυο παιδάκια με αναπηρία

Οικογένεια στον Βόλο «υιοθέτησε» δυο παιδάκια με αναπηρία

Μητέρα με δύο παιδιά βραβεύτηκε χθες από τον Σύλλογο Γονέων-Κηδεμόνων & Φίλων ΑμεΑ Ν. Μαγνησίας στην εκδήλωση κοπής της πίτας για την αναδοχή μακράς διάρκειας δύο παιδιών με αναπηρία από 9 και 3 μηνών αντίστοιχα.Στην εκδήλωση βραβεύτηκαν δύο νηπιαγωγεία, που πήραν μέρος στη δράση «Αναπηρία και πρόσβαση στο μέλλον χωρίς εμπόδια».
Η πρόεδρος Συλλόγου Γονέων-Κηδεμόνων & Φίλων ΑμεΑ Ν. Μαγνησίας κ. Ράνια Καρανικόλα σημείωσε ότι «είναι μία ιδιαίτερη μέρα και είμαστε χαρούμενοι, σε μία δράση του Συλλόγου «Αναπηρία και πρόσβαση στο μέλλον χωρίς εμπόδια» μετέχουν το 3ο Νηπιαγωγείο Νέας Ιωνίας και το 10ο Νηπιαγωγείο Νηπιαγωγείο στα Μελισσάτικα. Τα παιδιά με πάρα πολύ ωραία χρώματα έχουν ζωγραφίσει και παραστατικά έχουν διάφορες θέσεις των παιδιών με αναπηρία και τον τρόπο που εκείνα σκέφτονται ή φαντάζονται ότι μπορούν να βοηθήσουν το παιδί να βρει μία διέξοδο στο πρόβλημά του».Η ίδια ανέφερε ότι «είμαστε περήφανοι επίσης, διότι μία μητέρα, μέλος του φορέα μας, έχοντας δύο δικά της παιδιά τυπικής ανάπτυξης, υιοθέτησε με αναδοχή μακράς διαρκείας δύο παιδιά με αναπηρία. Μιλάμε για περίσσεια αγάπης».
Στόχος για το 2020 είναι η δημιουργία ενός χώρου βραχείας φιλοξενίας, όπου τα παιδιά θα μπορούν να μένουν και να ξεκουράζονται με την προϋπόθεση ότι θα κοινωνικοποιούνται, αλλά κυρίως θα δίνεται μία ανάσα στην οικογένεια.«Στόχος επίσης είναι η επαναλειτουργία της στέγης υποστηριζόμενης διαβίωσης και θέλουμε ο Δήμος Βόλου να μας ακούσει και να επανεξετάσει, ώστε να βάλουμε σε λειτουργία πάλι τη στέγη υποστηριζόμενης διαβίωσης» ανέφερε. Από την πλευρά της η κ. Ματούλα Νάνου, φιλόλογος Ειδικής Αγωγής και μητέρα 4 παιδιών, του Θωμά, εργοθεραπευτή, του Μιχάλη, τελειόφοιτου Πληροφορικής, του Φανούρη, 10 ετών, και της Μαρίας, 5 ετών, με τα δύο μεγαλύτερα παιδιά να είναι βιολογικά και τα δύο μικρότερα ανάδοχα με τον θεσμό της μακροχρόνιας αναδοχής, τόνισε ότι «τα παιδιά με αναπηρία χρειάζονται μία σειρά από παρεμβάσεις, πέρα από την αγάπη, που είναι απαραίτητη, ταξίδια, θεραπείες. Δεν μπορούν να εξελιχθούν σε έναν ιδρυματικό χώρο. Μια οικογένεια μπορεί να τα στηρίξει».
Η κ. Ματούλα Νάνου και ο σύζυγός της κ. Αποστόλης Ζήσης, μαθηματικός, έχουν τον Φανούρη κοντά τους από 9 μηνών και τη Μαρία από 3 μηνών, «με τα δύο παιδιά να έχουν δυσκολίες, ο Φανούρης με 59% αναπηρία, ενώ η Μαρία είναι σε καλύτερη κατάσταση».Η ίδια σημείωσε ότι την ώθησε στην αναδοχή το γεγονός ότι ήταν εγκαταλειμμένα: «Όλα τα παιδιά δικαιούνται να έχουν μία οικογένεια. Τα παιδιά με αναπηρία πρέπει να έχουν οπωσδήποτε οικογένεια. Αφορμή ήταν ο Φανούρης. Όταν τον πρωτοείδα ήταν σχεδόν ετοιμοθάνατος, οπότε δεν το πολυσκέφτηκα. Ήταν μία παρόρμηση, μία έκρηξη αγάπης».«Συνοδοιπόρος και βοηθός είναι ο σύζυγός μου. Χωρίς εκείνον δεν θα μπορούσα να κάνω τίποτα» συμπλήρωσε.«Όσοι έχουν αγάπη ας ανοίξουν τις αγκαλιές τους στα παιδιά αυτά και θα αποζημιωθούν. Αυτά τα παιδιά είναι άγγελοι. Πέρα από τις δυσκολίες υπάρχουν και πολύ καλές στιγμές. Ευχαριστώ και τα παιδιά μου. Πιστεύω ότι ο Θωμάς δεν είναι τυχαίο ότι έγινε εργοθεραπευτής και ασχολείται με παιδιά με μεγάλη αναπηρία» τόνισε.

Παρεμβάσεις του Δήμου για τα ΑΜΕΑ μετά το ρεπορτάζ του Ράδιο Θεσσαλονίκη για την 20χρονη φοιτήτρια

Παρεμβάσεις του Δήμου για τα ΑΜΕΑ μετά το ρεπορτάζ του Ράδιο Θεσσαλονίκη για την 20χρονη φοιτήτρια 

Δράσεις για άμεση βελτίωση της μετακίνησης των ατόμων με ειδικές ανάγκες θα αναλάβει ο δήμος Θεσσαλονίκης.
Ο κ. Καστούρας ο οποίος και ο ίδιος αντιμετωπίζει κινητικά προβλήματα, όταν έμαθε για τα προβλήματα της Ανθής, όπως δήλωσε, εξοργίστηκε για την ανεπάρκεια της κοινωνίας να εντάξει στους κόλπους της ένα άτομο με αναπηρία ενώ ζήτησε ένα μεγάλο συγνώμη εξ ονόματος όλων, σαν συνδημότης και συμπολίτης της.
Τόνισε ότι μέχρι το τέλος της θητείας της δημοτικής αρχής η πόλη θα γίνει ένας τόπος φιλικός για τα άτομα με αναπηρία.
Σημείωσε ότι θα ακολουθήσει ο ίδιος το δρομολόγιο της Ανθής, θα εντοπίσει τις ατέλειες και στη συνέχεια θα γίνουν οι δυνατές παρεμβάσεις ώστε να γίνει απρόσκοπτη η διαδρομή. Ανακοίνωσε ότι θα τοποθετηθούν άμεσα νέου τύπου ράμπες, ενώ όπου δεν είναι δυνατόν να αντικατασταθούν άμεσα θα τροποποιηθούν οι υπάρχουσες.
Ακόμη θα αυξηθούν και θα επαναχωροθετηθούν οι αναπηρικές θέσεις στάθμευσης.
Από την πλευρά της η Ανθή δήλωσε ικανοποιημένη από την άμεση ανταπόκριση από πλευράς Δήμου και εξέφρασε την ελπίδα να γίνουν όλα όσα άκουσε κατά τη διάρκεια της συνάντησης.  

Τρίτη, 14 Ιανουαρίου 2020

Ένα αφιέρωμα στο σπουδαίο έργο του ΚΕΑΤ !



Σαν φοιτητής του Πανεπιστημίου Πειραιώς, πέρασα τα δύο πρώτα χρόνια των σπουδών μου μένοντας στην Καλλιθέα. Ίσως αυτό που μου έχει μείνει περισσότερο σαν ευχάριστη ανάμνηση από την περιοχή, είναι η ύπαρξη του Κέντρου Εκπαιδεύσεως και Αποκαταστάσεως Τυφλών επί της Ελευθερίου Βενιζέλου, δίπλα από την Αγία Ελεούσα και τα ναργιλεδάδικα που καταθέταμε τότε τα ευρώ μας. Μόνο περνώντας απέξω από το κτίριο και βλέποντας σχεδόν καθημερινά το 911 στους δρόμους, γέμιζα με αισιοδοξία και θετική ενέργεια, σαν να μη μπορούσε κανένα μελλοντικό εμπόδιο να με σταματήσει από το να απολαμβάνω τη ζωή μου.
Αλλά πόσο άπληστοι είμαστε. Αυτές οι σκέψεις γίνονταν παρελθόν στην πρώτη μεγάλη δυσκολία, όταν τα παράπονα γίνονταν καθημερινότητα. Τα εμπόδια εν τέλει προσπερνιούνταν, αλλά ποτέ δεν κατάφερα να τηρήσω αυτήν την υπόσχεση που έδινα τότε στον εαυτό μου: να απολαμβάνω το μη δεδομένο αγαθό που λέγεται «υγεία».
Αυτές οι ευχάριστες σκέψεις επανέρχονται ενίοτε. Για παράδειγμα, επανήλθαν πριν κάποιους μήνες στο αεροδρόμιο της Κοπεγχάγης, όταν ένα παλικάρι που είχε χάσει την όρασή του ήρθε και κάθισε δίπλα μου. Χαμογελώντας ακατάπαυστα με όσα άκουγε γύρω του, με έκανε να αισθανθώ ηλίθιος που τότε εισερχόμουν σε κατάθλιψη για έναν χαμένο έρωτα. Ακόμη θυμάμαι κάθε λεπτομέρεια από αυτόν τον χαμογελαστό άνθρωπο. Όπως θυμάμαι και όσα άτομα με δύσκολα προβλήματα υγείας παραμένουν αισιόδοξα και προχωρούν. Αυτοί είναι οι ήρωες που θαυμάζω απεριόριστα. Όσοι προσπαθούν κόντρα στις συνθήκες, όσοι δεν αφήνουν τις, φυσικές και μη, δυσκολίες να σταθούν εμπόδιο στη λαχτάρα τους για ζωή.
Ειδικά σε μία χώρα όπως η Ελλάδα, όπου η καθημερινότητα των ατόμων με αναπηρία είναι σίγουρα πιο δύσκολη σε σύγκριση με τις υπόλοιπες ανεπτυγμένες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αυτοί οι ήρωες έχουν να αντιμετωπίσουν μία σειρά από επιπλέον δυσκολίες, που δεν περιορίζονται στην έλλειψη υποδομών (διαβάστε εδώ ένα σχετικό προηγούμενο άρθρο). Είτε θέλουμε να το παραδεχθούμε είτε όχι, ο ρατσισμός και η προκατάληψη είναι ακόμη εδώ (εκφραζόμενα από την έλλειψη ίσων ευκαιριών και την κοινωνική περιθωριοποίηση). Και δεν πρόκειται να αποτελέσουν οριστικό παρελθόν, αν οι ίσες ευκαιρίες δεν αποτελέσουν αναπόσπαστο κομμάτι στην αγορά εργασίας και την κοινωνία γενικότερα. Αν δεν καταλάβουμε ότι μία στιγμή μπορεί να μας αλλάξει όλη τη ζωή.
Ορμώμενος λοιπόν από τα παραπάνω, επικοινώνησα ηλεκτρονικά με το Γραφείο Τύπου του ΚΕΑΤ προκειμένου να μου απαντήσουν σε ορισμένες ερωτήσεις που πάντα ήθελα να τους παραθέσω. Γεμάτη ευγένεια και προθυμία, η κα Δήμητρα Κυριαζοπούλου, Υπεύθυνη Επικοινωνίας & Προγραμμάτων του ΚΕΑΤ, μας απάντησε.
1. Πώς είναι να δουλεύεις στο ΚΕΑΤ;
Έχεις την ευχάριστη αίσθηση ότι με τη δουλειά σου συμμετέχεις στην προσπάθεια που γίνεται προκειμένου τα παιδιά με οπτική αναπηρία να έχουν πρόσβαση στην εκπαίδευση που δικαιούνται, να μην αποκλείονται από δραστηριότητες που τα υπόλοιπα παιδιά απολαμβάνουν, όπως ο αθλητισμός ή η ψυχαγωγία, να κοινωνικοποιούνται και να αλληλεπιδρούν σε όλα τα περιβάλλοντα που μπορεί να βρεθούν και να μην επιτρέπουν στην αναπηρία τους να στέκεται εμπόδιο σε κανέναν τομέα της καθημερινότητάς τους.
2. Σε τί οικονομική κατάσταση βρίσκεται το ΚΕΑΤ και από που αντλεί κεφάλαια;
Το ΚΕΑΤ χρηματοδοτείται από τον κρατικό προϋπολογισμό. Βέβαια, η επιχορήγηση που λαμβάνει δεν επαρκεί προκειμένου να καλυφθούν όλες οι ανάγκες των ατόμων με οπτική αναπηρία στην Ελλάδα. Συχνά, απευθυνόμαστε στην ιδιωτική πρωτοβουλία για δωρεές και χορηγίες που μας βοηθούν να υλοποιήσουμε προγράμματα και υπηρεσίες ή απλώς να καλύψουμε λειτουργικά έξοδα.
3. Η επιστήμη έχει προχωρήσει πολύ. Υπάρχει κάποια μέθοδος για να θεραπευτεί ένας τυφλός; Διότι κατά καιρούς έχουν αναφερθεί περιπτώσεις ατόμων που θεραπεύθηκαν μετά από ένα δύσκολο χειρουργείο.
Αν υπάρχει μέθοδος, γιατί δεν καθιερώνεται; Λόγω κόστους;
Ένα άτομο μπορεί να αντιμετωπίζει διαφορετικές αναπηρίες στην όρασή του, δεν είναι όλες οι περιπτώσεις ίδιες. Κάποιες επιδέχονται βελτιώσεις μέσα από ιατρική παρακολούθηση, ενώ άλλες είναι μόνιμες βλάβες. Δεν υπάρχει μια συγκεκριμένη μέθοδος αντιμετώπισης, η κάθε περίπτωση είναι ξεχωριστή.
4. Υπάρχουν περιπτώσεις ανθρώπων του ΚΕΑΤ που θεραπεύθηκαν;
Έχουν υπάρξει περιπτώσεις ατόμων που με κάποια επιτυχημένη επέμβαση έχουν σταθεροποιήσει ή και βελτιώσει την κατάσταση της υγείας τους. Δεν γνωρίζουμε περιπτώσεις που έχουν αποκαταστήσει πλήρως την όρασή τους.
5. Τί θα ζητούσατε από το κράτος για το ίδρυμα;
Στην Ελλάδα, η παρατεταμένη οικονομική κρίση, η υψηλή ανεργία, η έλλειψη επαρκούς και συστηματικής εκπαίδευσης, η έλλειψη επαγγελματικής και τεχνολογικής κατάρτισης, ο κοινωνικός στιγματισμός, η προβληματική προσαρμογή στο σχολικό / εργασιακό περιβάλλον των ατόμων με οπτική αναπηρία, η απουσία τους από την αγορά εργασίας, αλλά και ο χαμηλός βαθμός αυτοεκτίμησης τους, αποτελούν συχνά τους κύριους παράγοντες περιθωριοποίησης τους. Εμείς, σαν Φορέας, προσπαθούμε να εφοδιάσουμε τα άτομα με οπτική αναπηρία με όλες εκείνες τις ικανότητες που χρειάζονται ώστε να μπορέσουν να ανταπεξέλθουν στις απαιτήσεις της ζωής τους, από την πολύ μικρή τους ηλικία, αλλά και ως ενήλικες. Από το κράτος επιθυμούμε να είναι αρωγός σ’ αυτήν την προσπάθεια με όλα τα μέσα που διαθέτει, όχι μόνο οικονομικά, αλλά και με πολιτικές, υπηρεσίες και υποδομές για μια ολοκληρωμένη υποστήριξη στα άτομα με αναπηρία.
6. Τί θα ζητούσατε από την κοινωνία για το ΚΕΑΤ;
Οι στερεοτυπικές πεποιθήσεις και προκαταλήψεις, εάν όχι οι ρατσιστικές διακρίσεις που ακόμη υπάρχουν, είναι σήμερα οι κυριότεροι παράγοντες που εμποδίζουν την κοινωνική ενσωμάτωση των ατόμων με οπτική αναπηρία. Εμείς σχεδιάζουμε και πραγματοποιούμε δράσεις ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης του κοινού, με σκοπό να περιορίσουμε όλες αυτές τις αντιλήψεις που οδηγούν σε άμεσο ή έμμεσο αποκλεισμό και να δημιουργήσουμε συνθήκες κατανόησης, αποδοχής και συνεργασίας.
7. Πώς είναι η ψυχολογία των ανθρώπων που εκπαιδεύει το ΚΕΑΤ; Παρέχετε ψυχολογική υποστήριξη αν χρειαστεί;
Μια από τις βασικές υπηρεσίες του ΚΕΑΤ είναι η συμβουλευτική και ψυχολογική υποστήριξη σε άτομα με οπτική αναπηρία και στις οικογένειές τους, από την πρώτη στιγμή που θα έρθουν σε επαφή μαζί μας και για όσο διάστημα χρειαστεί. Οι ωφελούμενοί μας, δεν έχουν φυσικά όλοι την ίδια ψυχολογία. Εξαρτάται από πολλούς παράγοντες: την ηλικία, την πάθηση, το οικογενειακό περιβάλλον, τις συνθήκες κατά τις οποίες παρουσιάστηκε το πρόβλημα κλπ. Για παράδειγμα, σε διαφορετική ψυχολογία βρίσκεται ένα παιδί με εκ γενετής οπτική αναπηρία που έχει μάθει να λειτουργεί χωρίς όραση και σε διαφορετική ένα άτομο που θα αντιμετωπίσει το πρόβλημα κατά την πορεία της ζωής του και θα αναγκαστεί να προσαρμοστεί σε εντελώς νέες συνθήκες διαβίωσης.
8. Γιατί το παλαιό κτίριο του ΚΕΑΤ παραμένει χωρίς αξιοποίηση τόσα χρόνια;
Μετά το σεισμό του 1999, το Αμπέτειο κρίθηκε ακατάλληλο για χρήση και όλες οι υπηρεσίες του Φορέα που φιλοξενούνταν μέχρι τότε εκεί, μεταφέρθηκαν στο καινούριο κτίριο. Η ανακαίνιση και η επισκευή του κτιρίου είναι πολυδάπανες και δυστυχώς δεν προβλέπονται κονδύλια για αυτές.
9. Εκτιμάτε ότι η χώρα μας υστερεί έναντι των ανεπτυγμένων ευρωπαϊκών κρατών ως προς τις υποδομές για άτομα με προβλήματα όρασης;
Στη χώρα μας παραμένει ανοικτό το ζήτημα της προσβασιμότητας των ατόμων με οπτική αναπηρία, θέτοντας σε αμφισβήτηση τις προοπτικές κοινωνικής ενσωμάτωσης. Η αντιμετώπιση αυτού του ζητήματος είναι απαραίτητη προϋπόθεση, ώστε όλοι οι άνθρωποι ανεξάρτητα από τις ιδιαιτερότητές τους να μην αισθάνονται αποκλεισμένοι στην εκπαίδευση, στην εργασία, στην κίνηση στην πόλη, στη συμμετοχή σε κάθε κοινωνική δραστηριότητα. Δυστυχώς, στην Ελλάδα υπάρχουν ακόμα ελλείψεις στις υποδομές και εμπόδια για τα άτομα με αναπηρίες γενικά.

Λίγα λόγια για το ΚΕΑΤ σήμερα